De vorige post ging over het overwinnen van angst door het vragen van telefoonnummers aan vrouwen of mannen. De bedoeling is dat door dit te doen je ook angsten op andere gebieden makkelijker kunt overwinnen. Bijna iedereen kan deze oefening doen, want bijna iedereen is hier bang voor.

Omdat het resultaat in die oefening niet uitmaakt, wordt de angst voor het vragen kleiner. Dat is toch de bedoeling. Je doet het niet voor de nummers. Maar wat als het resultaat wel uitmaakt? Als je wel iets meer wilt? Een date, een relatie of gewoon seks? Waarom zijn we zo bang om op iemand die we beter willen leren kennen af te stappen?

Want dan wordt het nog veel uitdagender. Alle angsten die je hebt zullen dan naar boven komen. Herken je er een paar van deze?

1. Je wilt niet afgewezen worden

Misschien de meest voor de hand liggende. Afwijzing is niet leuk. Afgewezen worden doet pijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat sociale afwijzing het ‘pijncentrum’ van je hersenen stimuleert. De reactie in je hersenen op die afwijzing is vergelijkbaar met wat je ziet bij fysieke pijn, zoals bv. je teen stoten.

Het gaat er natuurlijk om hoe je reageert op afwijzing. Voel je je niet afgewezen, dan voel je geen ‘pijn’. Daarom vond ik het niet erg om zelf ‘afgewezen’ te worden in mijn vorige experiment. Ik verwachtten geen resultaat en wist dat de kans op afwijzing enorm groot was.

2. Je weet niet wat er gaat gebeuren

Je weet nooit hoe de ander zal reageren. Misschien heb je een bepaalde openingszin in gedachten, maar je kunt nooit voorspellen wat de reactie daarop zal zijn. Zelfs als je een gewoon praatje gaat slaan, kan er vanalles gebeuren. Die onzekerheid kan je bang maken.

3. Je gelooft niet dat dit kan werken

Je denkt niet dat je zomaar in eender welke situatie op een man of vrouw kunt afstappen om ermee te gaan praten en dat je dan een positief resultaat kunt krijgen. Daarvoor moeten alle omstandigheden goed zijn. Of je moet elkaar al kennen. Maar de realiteit is dat het toch gebeurt.

4. Het lijkt onnatuurlijk om zomaar op een man of vrouw af te stappen en te praten

Vergelijkbaar met het vorige punt. Als je dit nog nooit hebt gedaan, zal het vreemd aanvoelen. In sommige culturen is dit ook helemaal not done. Maar in België en Nederland is het al meer aanvaard.

5. Je vindt het belangrijk wat anderen van je denken (of wat ze zouden denken)

Je wilt niet niet als een een sukkel overkomen. Of beter gezegd, je wilt niet dan andere mensen denken dat je een sukkel bent. Je vindt de mening van anderen te belangrijk en daardoor laat je hen bepalen wat jij over jezelf denkt. Dat creëert extra druk voor jezelf om goed over te komen.

6. Je maakt het moment te belangrijk

Je geeft teveel betekenis aan die ene interactie. “Als die ene persoon me niet ziet zitten, dan ziet niemand me zitten. Dan ga ik nooit iemand vinden. Dan moet ik maar zes katten nemen en in een grot gaan wonen.”

7. Je weet niet wat je moet doen of zeggen

Zelfs als de vorige punten je minder uitmaken, misschien weet je gewoon niet wat te zeggen? Wat te doen? Hoe te staan? Als je iemand durft te benanderen, maar je hebt geen idee wat daarna te doen, dan is de kans klein dat je actie onderneemt.

8. Je wilt hem of haar of hun groepje niet storen

De vrouw of man die je wilt benaderen staat in een groepje en je denkt dat je hen zult storen door op het groepje af te stappen. Of je maakt je zorgen over wat de anderen in het groepje van je zullen denken.

9. Je hebt een verkeerd zelfbeeld of te weinig zelfvertrouwen

Dat kan zich op heel veel verschillende manieren uiten. Misschien denk je dat je die ander niks te bieden hebt, dat je saai bent of dat je hij of zij op basis van je uiterlijk niet met wil je wil praten.

10. Je voelt angst en kunt die niet stoppen

Je weet dat het niet logisch is. Op voorhand of achteraf denk je: “Ik kan dit controleren. Dit is niks om bang voor te zijn.” Maar zodra het moment daar is, word je terug bang. Je hebt geen controle over die emoties en dat is beangstigend.

Speciaal voor vrouwen

Buiten al deze redenen zijn er voor vrouwen mogelijk nog een paar extra redenen.

Misschien vind je dat iemand aanspreken de taak van de man is. Of  je wordt zelf al regelmatig benaderd en heb je er geen ervaring mee om dit zelf te doen. Dat maakt je nog onzekerder omdat je gewoonweg niet weet wat te doen. Tenslotte zijn er ook nog sommige mannen die het niet leuk vinden dat vrouwen op hen afstappen. Ik ken er zelf geen, maar ze schijnen te bestaan. Kom je er zoeen tegen, prijs jezelf dan gelukkig dat je er verder geen tijd in hoeft te steken.

Wat eraan te doen?

“Ok, Daan, we herkennen ons hierin. Wat kunnen we hier nu aan doen?”

Ik moet toegeven, ik ben hier geen expert in. Maar ik wil mensen hier wel mee helpen. En ik zie gigantisch veel dingen die je zou kunnen doen om van deze angsten af te komen.

Neem de beslissing om hieraan te werken en onderneem actie. Werk aan je zelfbeeld. Leer meer over mannelijke/vrouwelijke psychologie. Hou van jezelf. Begin klein. Start met te lachen naar mensen op straat. Houdt oogcontact tot de ander wegkijkt. Zeg hallo tegen mensen die voorbijkomen. Geef complimenten aan personen die je niet kent. Onderneem meer actie. Vraag telefoonnummers aan onbekenden. Ga naar Toastmasters en werk aan je spreekvaardigheden. Praat met iedereen, van de bakker tot de persoon die toevallig langs je in de trein zit. Man of vrouw, jong of oud, maakt niet uit. Doe moeite om ze te leren kennen. Blijf actie ondernemen. Hou van iedereen.

Dit zijn dingen die ik alvast doe of probeer te doen. Zelfs als je in een relatie zit zou ik al deze dingen doen. Zomaar met eender wie een gesprek kunnen starte (en ze daarna misschien een knuffel geven) is één van de mooiste dingen die er is. Dan heb je vrienden voor het oprapen.

Ik heb nog veel te leren over relaties en man/vrouw dynamieken. Dat is geen prioriteit voor mij, maar ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen.

P.S. Op internet vind je massa’s tips over dating en relaties en veel daarvan kun je als twijfelachtig omschrijven. Steve Pavlina raadt de producten van David DeAngelo aan en daarom schreef ik me in op zijn gratis nieuwsbrief. Je krijgt dan ook onmiddellijk een mail met de “10 gevaarlijkste dating fouten die mannen maken.” Daar zitten in ieder geval een heel aantal waarheden tussen.

Ook interessant voor vrouwen om te lezen trouwens. Je zult er zeker een paar herkennen. Ik ben ook ingeschreven op de gratis nieuwsbrief voor vrouwen. Altijd goed om te weten wat de tegenpartij weet.

Heb jij een tip om makkelijker op vrouwen of mannen af te stappen? Deel ze dan met je lotgenoten!

In The Four Hour Workweek (Een werkweek van 4 uur) van Timothy Ferriss staat een prachtige oefening om te je leren angst te overwinnen. Die heeft trouwens weinig te maken met de rest van de inhoud van dit geweldige boek over hoe je een rijk leven kunt leiden zonder veel te doen.

De oefening gaat als volgt: Zorg dat je oogcontact hebt en vraag een week lang iedere dag de telefoonnummers van ten minste twee aantrekkelijke leden van het andere geslacht. Deze oefening geldt zowel voor mannen als vrouwen en je leeftijd is niet van belang. Zelfs als je in relatie zit, kan je deze oefening doen. Je gooit de telefoonnummers achteraf dan gewoon weg.

Het uiteindelijke doel is niet telefoonnummers verzamelen, maar wel de angst voor het vragen te overwinnen. Het resultaat is dus onbelangrijk.

Tim geeft nog enkele tips mee, zoals naar een winkelcentrum gaan en ernaar te streven om binnen vijf minuten minstens drie mensen na elkaar aan te spreken. Hoe meer, hoe beter. Zo kom je makkelijker over je gêne heen. Je krijgt zelfs een miniscript mee dat je kunt gebruiken. Dat gaat als volgt:

“Neem me niet kwalijk. Ik weet dat dit misschien vreemd klink, maar als ik het je nu niet vraag, kan ik mezelf de rest van de dag wel voor mijn kop slaan. Ik ben laat voor een afspraak [met andere woorden, ik heb vrienden en ben geen stalker], maar ik vind je echt [ongelofelijk, verbluffend] leuk [beeldschoon, sexy]. Mag ik je telefoonnummer? Ik ben geen psychopaat – ik zweer het je. Je mag me ook een niet-bestaand nummer geven als je niet geïnteresseerd bent.”

Ik zie je al fronsen en denken dat dit script niet gaat werken. Tim zegt ook niet dat je dit script exact moet gebruiken, variaties mogen ook. Je kunt eigenlijk zeggen wat je wilt. Onthoud, het resultaat telt niet.

Misschien gaat er ook iets verloren in de vertaling. Het woord pyschopaat zou ik alvast niet gebruiken in België of Nederland.

Simpel in theorie

Deze oefening lijkt misschien makkelijk, de uitvoering is iets uitdagender.

Ik denk niet dat er voor mannen veel dingen moeilijker zijn dan het benanderen en aanspreken van onbekende vrouwen. Nuchter, welteverstaan. En dan ook nog eens onmiddellijk een telefoonnummer vragen? Voel je het zweet al uitbreken?

Of het voor vrouwen makkelijker is, weet ik niet. Het benaderen dan. Wel denk ik dat je als vrouw makkelijker onmiddellijk een telefoonummer krijgt van een man dan andersom. Wij zijn gewoon vriendelijker.

Zelf was ik nog nooit op een vrouw die ik niet kende afgestapt. Toch niet om een telefoonnummer te vragen. Dat was ook niet nodig. De laatste acht jaar heb ik bijna voortdurend in relaties gezeten. Altijd met vrouwen die ik daarvoor op een bepaalde manier al kende. Die angst voor het benaderen zat er bij mij dus ook nog in. Maar ik zeg vaak: “What you fear, you must face”, dus hier moest ik wel iets aan doen.

De praktijk

Twee zaterdag geleden ging ik daarom met een vriend naar Hasselt. Veel mensen op straat, ideaal om deze oefening te doen. Ik was er helemaal klaar voor. Ik dacht niet aan resultaten, maar als ik één telefoonnummer op tien zou krijgen, dan zou ik al tevreden zijn. Vol goede moed gingen we op pad. En op het einde van middag had ik maar liefst nul vrouwen aangesproken.

De dag was geen mislukking, want ik had wel iets bijgeleerd. Dat ik banger was dan ik dacht. Maar ook de manier waarop ik vrouwen wou benaderen was verkeerd. Ik wou me teveel aan het script houden en was van plan om onmiddellijk het hele verhaal af te steken. Achteraf realiseerde ik me dat ik gewoon “Hallo, ik ben Daan” moest zeggen om dan verder te gaan.

Time out

Hey, wat was dat? Wat is er zo moelijk aan het benaderen en aanspreken van vrouwen? In Las Vegas en de maanden erna sprak ik iedereen zondere enige moeite aan. Waarom ging het nu dan niet even makkelijk? Waarschijnlijk omdat ik het willekeurig-aanspreken-van-mensen deel van mijn leven toch wat heb laten verwateren. Net zoals Toomas in zijn recente post zegt, sociaal zijn is vergelijkbaar gewichtheffen. Als je ermee stopt, veranderen je spieren terug in sociaal vet, zonder dat je het door hebt.

Daarom besloot ik vorige week om terug onbekenden op straat toe te lachen en te begroeten met een ‘hallo’ of ‘hey’. Of ik begon een praatje met de lokale apotheker over de vrij grote voorraad schoonheidsproducten die hij aanbood en hoe vrouwen zich onbewust laten beïnvloeden door het opgedrongen schoonheidsideaal. Een goede opwarming.

De praktijk – deel 2

Vorige zaterdag ging ik met dezelfde vriend terug naar Hasselt. Deze keer voelde ik mezelf alvast in een betere staat. Onderweg van de parking naar de winkelstraten begroet ik zoveel mogelijk mensen met een ‘goedemiddag’, ‘hallo’ of ‘hey’. Veel positieve reacties krijg ik daar niet op, maar dat maakt niet uit. Het gaat erom dat ik me er goed bij voel. Wel ben ik superblij als een enkeling iets terugzegt of gewoon al lacht.

Ik ben er dus klaar voor en toch, de angst is er nog altijd. Maar deze keer gaat het beter en benader ik toch twee vrouwen die ik aantrekkelijk vind én ik vraag hun telefoonnummer. De eerste twee ooit. Missie geslaagd!

Ook al is het resultaat niet belangrijk, waarschijnlijk vraag je je af of ik die nummers ook heb gekregen.

Het antwoord is nee.

Eén vrouw was zo vriendelijk om voor te stellen dat ik mijn nummer aan haar gaf. Iedereen denkt natuurlijk dat dat de ideale manier is om iemand af te schepen waar je niet in geïnteresseerd bent. En dat zei ik haar ook. Waarop ze “Nee, nee!” antwoordde. Waarom ik niet vroeg waarom ze haar nummer niet wou geven, weet ik niet. Misschien omdat ik haar wel geloofde. Ik ben hier nog nieuw in.

In ieder geval heb ik nog niks van haar gehoord. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, maar hoe dan ook, dames, als je niet geïnteresseerd bent in een man, doe dan niet de “geef mij jouw telefoonnummer maar” move. Het is misschien minder aangenaam om nee te zeggen, maar je doet een man er geen plezier mee door hem tevergeefs te laten hopen dat je toch gaat bellen.

Dan liever de tweede, die zei gewoon nee. Hier zag ik al heel snel dat alles de in mist ging. Na een paar seconden merkte ik de help-mij-blik al op. Dat is wanneer een vrouw ineens af en toe schichtig rondkijkt en de omgeving afspeurt of er iemand is die haar kan redden. Dat vond ik wel grappig. Die blik had ik nog nooit gezien, maar ik herkende hem onmiddellijk. Ik legde de situatie uit en bedankte haar voor het helpen om mijn angst te overwinnen. Ze lachte en zo gingen we toch met een goed gevoel uit elkaar.

Conclusie

Is dit de beste manier om een telefoonnummer van een vrouw te krijgen? Absoluut niet.

Het zal zeker bij een aantal mensen lukken, maar er zijn betere manieren.

Daar ging het hier wel niet over. Dit is een enkel een oefening om je angst voor het vragen te overwinnen. Krijg je een (bestaand) nummer, dan is dat een mooie bonus. Maar denk niet dat je een bepaald resultaat moet halen, want dat maakt het nog moeilijker om effectief op iemand af te stappen.

Waar komt die angst voor het benaderen eigenlijk vandaan? Ik heb wat onderzoek gedaan en daar volgt nog een post over. Ik voel dat dat nodig is.

Het heeft ieder geval veel met je eigen verwachtingen te maken. Als het je echt niks uitmaakt wat er gebeurt, dan spreek je zonder enige moeite iedereen aan.

Ergens verwachtte ik dan toch iets. Maar ik ben momenteel niet op zoek naar een relatie. Ik ben eigenlijk aan het leren om gelukkig te zijn zonder relatie. Toch sluipt ergens achterin mijn hoofd de gedachte “Maar het zou toch fijn zijn als…” rond. Dat maakt deze oefening weer extra uitdagend. Hoe dan ook, ik ben al blij als ik hierdoor een paar nieuwe vrouwelijke vrienden leer kennen.

Deze oefening ga ik in ieder geval blijven doen. Updates volgen waarschijnlijk nog.

Tips, opmerkingen, aanzoeken? Altijd welkom!

Heb jij je tijdens de laatste vier weken verveeld? En indien ja, een beetje, redelijk veel of heel veel?

Als je voor één van de laatste twee koos, pas dan op. De kans dat je jonger zal sterven is dan namelijk heel wat groter.

Wetenschappers van een Londense universiteit stelden deze vraag in 1985 (en daarna nog eens in 1988) aan 7500 ambtenaren tussen de 35 en 55 jaar. Vorig jaar onderzocht men wie er van deze groep nog leefde. Nu blijkt dat de mensen die zich redelijk of heel veel verveelden 37% meer kans kans hadden om gestorven te zijn.

De wetenschappers vermoeden dat mensen die zich regelmatig vervelen eerder ongelukkig, ongemotiveerd en onvoldaan zijn dan anderen. Dit kan dat weer leiden tot ongezonde gewoontes zoals roken, drank of drugs. Hierdoor stijgt de kans op het sterven aan een hartaanval of andere hartziekte. De resultaten over wie stierf aan een hartaandoening en de mate van hun verveling bevestigen dit.

Gelukkige mensen leven langer, dat wisten we al. Maar bij deze staat vast: je dood vervelen is mogelijk.

Het goede nieuws

Het goede nieuws is dat wij 100% verantwoordelijk zijn voor ons leven. Vervelen we ons, dan hebben we ons zelf in die situatie gebracht. En wij kunnen ons uit die situatie kunnen halen.

Verveel jij je op je werk? Daar kun je iets aan doen. Vraag om uitdagendere taken of gewoonweg een andere functie. Kan of wil je bedrijf je die niet geven, neem dan ontslag. Zeg niet dat je dat niet kunt. Dat kan je altijd. Je hebt er maar een paar minuten voor nodig.

Verveel je je na je werk? Nog veel erger! De wereld zit vol met interessante en spannende dingen die je kunt doen.

Zoek een nieuwe hobby. Doe dingen waar je bang voor bent, zoals spreken in het openbaar. Ga bij een sportclub. Lees eens een boek in plaats van elke avond naar televisie te kijken. Ga wat meer op reis door bv. goedkoop te couchsurfen. Of blijf hier en bezoek een stad die je nog nooit bezocht hebt. Doe nog meer dingen waarvoor je bang bent. Schrijf een boek. Begin een blog. Doe het allebei. Ga skydiven. Of spelonken. Spreek eens af met iemand die je enkel online kent. Start een nieuwe carrière. Doe aan vrijwilligerswerk. Begin een rockgroepje. Ben je single, schrijf je dan eens in op een datingsite. Of misschien nog beter, spreek mannen of vrouwen rechtstreeks aan. De kans is klein dat je je dan verveelt. Maar als je een saai leven leidt, kan dat misschien niet voor die ander gezegd worden.

Heb ik al gezegd meer dingen te doen waarvoor je bang bent? Maak een lijst van vijf dingen die je absoluut niet durft en ga ze doen. Adrenaline is beter dan verveling.

Je hoeft je nooit te vervelen, tenzij je hiervoor kiest. Maar waarom zou je dat doen?

Will Smith ken je waarschijnlijk als acteur of hiphopartiest. En of je nu een fan bent of niet, één ding kun je niet ontkennen, hij heeft succes. Van Grammy Awards tot oscarnominaties tot meerdere kaskrakers, hij heeft het allemaal op zak.

Hoe word je zo succesvol als Will? Talent? Keihard werken? Geloof in jezelf? Een beetje van alles?

Kan iedereen evenveel succes behalen als hem? Ik denk het wel. En hij denkt het ook.

Het volgende prachtige filmpje is een verzameling van de wijsheden van Will Smith.

Ik kan dit filmpje opnieuw en opnieuw blijven bekijken. Ik laat het zelfs op de achtergrond spelen terwijl ik werk. Veel betere muziek is er niet.

Er zijn massa’s goede quotes terug te vinden in deze video. Ik ben het met ze allemaal eens. Maar een paar ideeën steken er nog bovenuit.

“Realistisch zijn is de meest genomen weg naar middelmatigheid. Waarom zou je realistisch zijn?”

Als je geen grote dromen hebt, zul je niks groots bereiken. Als je realistisch bent en daardoor gelooft dat bepaalde dingen onmogelijk zijn, waarom zou je er dan aan beginnen? Realisme sucks.

“Ik ben niet bang om te sterven op een loopband.”

Zoals Will zegt, je mag misschien meer talent of vaardigheden dan hem hebben, maar als je samen op een loopband kruipt, ga jij er eerst af of hij sterft terwijl hij erop staat. Keihard werken aan je droom en nooit opgeven. Het werkt. Mooier kan ik het niet uitdrukken.

“Jij bepaalt hoe het universum eruit ziet.”

Krachtig. Zoals Steve Pavlina ook zegt, als jij een keuze maakt en je laat door je acties zien dat je 100% toegewijd bent, dan verdwijnen obstakels vanzelf. Het universum zal meewerken. Maar je moet erin geloven. En als je er niet in gelooft, neem toch actie. Doe alles wat je kunt doen. Je zult resultaten zien. En uiteindelijk zal je erin begin te geloven. Vanaf dan is niks meer onmogelijk.

Ik ga hem Will Smithen

Nadat ik dit filmpje (een paar dagen geleden) had gezien, nam ik een A4-blad en schreef er “Ik ga hem Will Smithen!” op. Dit blad hing ik aan de muur boven mijn monitor op. Ik denk ook regelmatig aan die zin. Het geeft me telkens weer een energieboost. Ik ben nog lang geen Will Smith, maar ik ga alles doen om een Will Smith te worden. Waar is die loopband?

Ga jij hem ook Will Smithen?

Van Steve Pavlina heb geleerd dat het heel nuttig kan zijn om voor elk jaar een primaire focus te kiezen. Goede voornemens kunnen wel eens mislukken, maar een primaire focus blijft het hele jaar gelden.

Het gaat erom dat je één bepaald gebied van je leven grondig gaat verbeteren. Dat kan gaan van je relaties, je gezondheid, je gezin, je financiële situatie of eender welk ander aspect van je leven.

Het beste kies je een deel van je leven dat achterloopt op de andere gebieden. Vaak zal het al duidelijk zijn welk gebied dat bij jou is. Als dat niet zo is, kan een jaaroverzicht van je eigen leven je meer inzicht geven. Voor mij is het al een tijdje duidelijk waar ik dit jaar best het meeste aandacht aan kan geven.

Primaire focus: Waarde creëren/geld verdienen

Ik begon het jaar met de focus “geld verdienen”. In mijn jaaroverzicht kan je lezen dat mijn maandelijks variabel inkomen rond de enkele euro’s per maand schommelt. Ik heb nog wel wat spaargeld (dat volledig in aandelen vastzit) maar zolang ik geen inkomen heb, kan ik op lange termijn onmogelijk onafhankelijk gaan leven.

Maar geld verdienen op zich inspireert mij niet. Als dat puur de focus was, zou ik bijvoorbeeld veel actiever kunnen beleggen en bijvoorbeeld gaan  daytraden. Of ik zou de soms schimmige wereld van internetmarketing kunnen induiken en aantal producten verkopen waar ik niet volledig achter sta. Of ik kan voor de makkelijkste manier om geld te verdienen kiezen en gewoon een job aannemen. Maar als je al even volgt, weet je misschien dat dat niet mijn favoriete keuze is. Hoe dan ook, als het echt zou moeten, dan zou ik dit wel doen. Maar voorlopig is dat nog niet nodig.

Wat mij wel inspireert, is waarde creëren. Dat kan op verschillende manieren: door een boek te schrijven, een audioprogramma te maken, een cd op te nemen of je diensten aan te bieden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Iedereen kan op zijn eigen manier waarde creëren.

Wat is waarde? Dat bepalen andere mensen. Als iemand iets wil teruggeven voor jouw werk, dan heeft jouw werk waarde. Wil men dat niet, dan heeft je werk hoogstens emotionele waarde. Wat je terugkrijgt kan gaan van tijd tot geld tot andere diensten. Al gaat het meestal om geld.

Hoe ga ik waarde creëren?

Ik wil op verschillende manieren waarde creëren. Ten eerste door gigantisch veel nieuwe blogposts te schrijven. Minstens drie per week. Maar ik heb zo’n gevoel dat het er meer zullen zijn. Op die manier wil meer bezoekers krijgen om op die manier meer mensen te helpen groeien. Daarna kan ik advertenties toevoegen, iets waar ik het niet zo makkelijk mee heb. Ook kan ik meer producten waar ik 100% achter sta aanraden. Of ik kan zelfs (slik) donaties vragen.

Met geld verdienen via mijn blog heb ik het moeilijk. Dit is een beperkende gedachte waar ik de komende tijd aan zal werken.

Verder zal in 2010 beginnen met personal coaching. Dat is volledig nieuw voor mij, maar ik voel dat ik dit heel graag zou doen. En als je iets graag doet, dan word je er vanzelf beter in. Hier komt nog een apart artikel en een pagina over, maar als je hier nu al interesse hebt, kan je mij contacteren. Jouw identiteit blijft natuurlijk anoniem.

Ook wil ik mijn eigen producten gaan creëren. Ik heb al een eigen t-shirt ontworpen, waar ik persoonlijk vrij trots op ben. Al weet ik nog niet zeker hoe ik dit in de markt zal brengen. Ook wil ik mijn eigen infoproducten gaan creëren en verkopen.

Tenslotte zal ik blijven uitkijken naar andere manieren om waarde te creëren en/of geld te verdienen. Als ik schrijf over hoe je zelf geld kunt verdienen, creëer ik op die manier ook waarde.

Ik gooi er ook onmiddellijk een doelstelling tegenaan. Een vrij ambitieuze, vind ik zelf. Het doel is om elke maand 100 euro meer te verdienen dan de maand ervoor. Op die manier verdien ik op het einde van het jaar 1200 euro per maand. Evenveel als toen ik nog werkte. Wens me geluk.

Secundaire focus: Fysieke gezondheid

Op dit gebied doe ik het beter dan op financieel gebied, maar er is nog veel vooruitgang mogelijk. Het doel hier is vooral om elke dag minstens 20 tot 30 minuten te bewegen of te sporten. Hiermee ben ik goed begonnen en zodoende ben ik al zes dagen na elkaar sportief bezig. Een heel nieuwe ervaring voor mij.

Werken aan mijn fysieke gezondheid sluit perfect aan bij mijn primaire focus. Als ik fitter ben, heb ik meer fysieke en mentale energie om te creëren. Ik zal helderder kunnen denken, dus ik zal betere artikels schrijven. Ik zal meer uithouding krijgen en me daardoor langer kunnen concentreren.

Momenteel heb ik een driedagenschema. Op dag 1 werk ik aan mijn bovenlichaam, door push ups en sit ups te doen en te werken met gewichten. Op dag twee werk ik aan mijn onderlichaam via een trainingsprogramma van het EA Sports Active ’spel’ op de Wii. Wie niet gelooft dat dit werkt, mag altijd dit altijd persoonlijk bij mij komen testen. Breng wel een handdoekje mee om je zweet op te vegen. Op dag drie recupereer ik en doe ik een aantal yoga- en balansoefeningen van Wii Fit. Deze drie dagen herhaal ik, al zal ik de intensiteit van de oefeningen opvoeren.

Daar blijft het wel niet bij. Ik ga ook terug badmintonnen. Een tiental jaar geleden zat ik een tijdje bij een club en ik vond dit een heel aangename sport. Vanavond ga ik terug naar diezelfde club. Ik heb nog een eigen racket en ik heb zelfs een nieuwe trainingsbroek gekocht.

Tenslotte heb ik ook nog een hand grip (zo’n knijpding) én een speed rope gekocht. Dat is een iets zwaarder springtouw. Inderdaad, ik ga touwtjespringen! Of rope skipping/jumping, zoals stoere mensen dat noemen.

Overige doelen

Ik heb nog een aantal andere subdoelen die allemaal aansluiten bij mijn primaire focus. Die zijn:

Ik wil twee tot drie boeken per maand lezen om meer kennis op te doen en meer informatie te hebben om artikels te schrijven.

Ik wil elke dag om 6 à 7 uur opstaan zodat ik extra tijd heb om aan mijn doelen te werken.

Ik wil elke dag 10 tot 20 minuten alles dat ik wil bereiken visualiseren voor meer motivatie, helderheid en om samen te werken met de wet van aantrekkingskracht.

Ik wil elke dag plannen en mijn doelen nadenken om mijn focus niet uit het oog te verliezen.

Ik wil zoveel mogelijk nieuwe mensen ontmoeten, enerzijds om elkaar te helpen groeien, anderzijds gewoon ter ontspanning. Dit is niet echt een duidelijk doel, want wat is ‘zoveel mogelijk’? Ik zal hier dus wat meer over moeten nadenken om preciezer te zijn.

Zo komen we er wel, denk ik.

Heb jij een focus voor 2010? En wat is die focus? Welk gebied loopt achter op de andere? Wat is de zwakste schakel? En beïnvloedt die zwakke schakel de andere gebieden van je leven? En vooral, wat ga je eraan doen?

De media doet het altijd: een jaaroverzicht maken. Maar waarom zou je dat niet zelf doen? Een persoonlijk jaaroverzicht maken. Even terugkijken op alles dat het voorbije jaar in je leven is gebeurd. Misschien toegespitst op een aantal verschillende gebieden.

Ik heb dit zelf nog nooit gedaan. Zelfs nooit eraan gedacht. Maar op één of andere manier voelt het nu aan alsof ik dit wel moet doen.

Er zijn verschillende voordelen aan zo’n jaaroverzicht van je leven. Het helpt je om, zoals het woord het zegt, een overzicht te krijgen. In welke delen van je leven heb je vooruitgang gemaakt? In welke delen ben je minder of niet vooruitgegaan? Of ben je hier en daar zelfs achteruitgegaan? Als je hier een goed beeld van hebt, kan dit je helpen om gerichtere doelen voor het volgende jaar te stellen.

Als je langetermijndoelen hebt die enkele jaren in beslag nemen, is het belangrijk om soms even stil te staan bij wat je al bereikt hebt. Anders blijf je misschien teveel stilstaan bij wat je nog niet bereikt hebt. Terwijl je misschien al enorm veel vooruitgang hebt geboekt. En daar gaat het om, zoveel mogelijk vooruitgang boeken. En de reis is sowieso belangrijker dan de bestemming.

Als je dit elk jaar doet, heb je na een tijdje een mooi overzicht van je leven. Altijd fijn om terug te kijken. Als je er uiteindelijk op vooruit bent gegaan toch.

Mijn jaaroverzicht

Dit jaar is er heel veel veranderd voor mij. Meer dan in welk ander jaar ooit. Daar stond ik pas echt bij stil toen ik mijn eigen overzicht maakt. Een greepje uit de belangrijkste veranderingen.

Carrière en werk

Begin 2009 werkte ik nog voor een contact center. Halverwege het jaar nam ik ontslag en startte deze blog. Van job zonder perspectieven die me weinig geluk opleverde naar het begin van een nieuwe carrière met onbegrensde mogelijkheden. Die vooruitzichten maken me nu al ongelofelijk gelukkig.

Geld en financiën

Ik ging van een vast inkomen van ongeveer 1200 euro naar een variabel inkomen. Dat inkomen is nu nog vrij laag en schommelt rond enkele euros per maand. Maar het goede is dat ik zoveel zou kunnen verdienen als ik wil. Meer verdienen is dan ook een belangrijk doel voor 2010. Voor de geïnteresseerden, dit jaar verdiende ik 25,80 euro via deze blog. 25 euro via bonussen omdat mensen zich via mij inschreven om te mystery shoppen en 0,80 euro omdat een heel lief iemand een boek (Wat is jouw excuus?) kocht via een link op deze site.

Gezondheid en lichaam

Ik ging van een lichaamsgewicht van gemiddeld 51 kg begin dit jaar naar gemiddeld 60 kg nu. In BMI-termen ging ik van 16,5 naar 19,4. Dat betekent van ondergewicht naar normaal gewicht. Voor het eerst sinds lang heb ik dus een relatief normaal gewicht. Iemand zei dit jaar zelfs dat ik dik was! In vergelijking met vroeger dan, maar toch, dat was de eerste keer ooit. Wat een prachtig compliment! Ik was heel blij.

Veel heb ik hier niet voor moeten doen. Toen ik nog werkte at ik heel onregelmatig en wat ik at was ook niet zo fameus. Door te stoppen met werken en blowen zijn de kilo’s er vanzelf bijgekomen. Ik zit nu al een paar maanden rond die 60 kg, dus ik denk niet dat ik ga blijven bijkomen.

Ik heb neofobie leren erkennen en zo goed als overwonnen. Mooi zo. Ook let ik meer op mijn voeding en eet ik meer fruit dan ooit. Ik drink de laatste tijd veel versgeperst fruitsap (nu bijvoorbeeld, o zo lekker) en heb zelfs al smoothies gemaakt.

Tenslotte ben ik van iemand met een cannabisverslaving gegaan naar iemand die niet meer blowt maar af en toe (en steeds minder) een ‘misstap’ zet. Waar ik dan weer uit leer.

Geestelijke ontwikkeling en vaardigheden

Toen ik jong was, las ik enorm graag veel boeken. De laatste jaren las bijna enkel nog de krant, magazines en online. Ik kocht nog wel boeken, maar las ze dan niet. Dit jaar heb ik de goede gewoonte van boeken lezen terug nieuw leven ingeblazen. Deze maand heb ik al drie boeken gelezen en de vierde is bijna uit.

Ik heb veel bijgeleerd over bloggen en alles dat daarrond hangt. Verder ben ik voor de eerste keer naar enkele workshops/seminaries rond persoonlijke ontwikkeling geweest, met als hoogtepunt de Conscious Growth Workshop in Las Vegas.

Gewoontes en dagelijkse routine

Van nooit plannen of doelen stellen naar regelmatig plannen en doelen stellen. Zowel op lange als op korte termijn. Ik heb een agenda, noteer ideeën neer in een apart boekje en blog regelmatig.

Emoties

Die waren altijd al vrij positief, maar sinds kort ervaar ik meer natuurlijke (oftewel niet door cannabis verdoofde) emoties. Zowel positieve als negatieve. Ze zijn allemaal welkom.

Sociaal leven en relaties

Als ik vroeger nieuwe mensen leerde kennen, was dit meestal via mijn werk. Hele fijne mensen, maar niet vaak geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling. Dit jaar leerde ik meer dan ooit vrienden kennen die wel hierin geïnteresseerd zijn. Sommigen eerst online, dan offline. Sommigen online, die ik nog offline ga ontmoeten. En sommigen gewoon offline. Moet ook kunnen. Regelmatig leer ik nieuwe mensen kennen, zowel via Toastmasters als door eigen zoektochten. Je kunt ook gewoon mij contacteren. Dat bespaart me tijd.

De reis

Ik zou dus kunnen stilstaan bij alles dat nog niet is zoals ik het wil. Zo kan ik nog veel gezonder eten, sport ik zelden of nooit en heb ik zo goed als geen inkomen. Maar daar is nog tijd voor. Daarvoor is volgend jaar.

Maar dit jaar, dit was een goed jaar.

Het is weer bijna zover. De tweede Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina zal op 14 tot 16 januari plaatsvinden, opnieuw in Las Vegas.

Ik zou dolgraag terug gaan. Maar ik heb me nog niet ingeschreven. Want, zoals met vele dingen, zijn er voor- en nadelen. Of zijn er toch geen nadelen? Even checken.

Waarom ik wil gaan

Misschien heb je de vele vorige posts al gelezen die ik hierover heb geschreven? Nog nooit heb ik zoveel groei-ervaringen op zo’n korte tijd beleefd. Dit zorgde voor een enorme boost in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Als ik maar de helft van al die ervaringen zou hebben, dan is het al de moeite om te gaan.

Ik heb er veel vrienden gemaakt en met een heel aantal hou ik nog contact. Veel van die mensen komen ook terug. Die wil ik natuurlijk opnieuw zien. Maar ik zou er ook naar uitkijken om alle nieuwe mensen te leren kennen. Plus ik kan een aantal mensen die ik alleen online ken in levende lijve te ontmoeten.

De workshop is gratis voor mij. Iedereen die naar de eerste workshop ging, mag gratis naar een nieuwe in 2010 gaan. Heel sympathiek van Steve.

Waarom zou ik niet gaan?

De rest is natuurlijk niet gratis. Ik moet nog altijd betalen voor de vlucht, overnachtingen en andere reisgerelateerde kosten. Vluchten kosten meer dan een paar maanden geleden, maar met wat moeite kan ik nog een vlucht voor iets meer dan 500€ vinden. De vorige keer betaalde ik 450€, al had dit toen minder kunnen zijn. Ik zou deze keer een kamer delen met iemand, dus dat zou me minder kosten, nl. 200€ of minder. In oktober betaalde ik 260€ voor 7 nachten. Deze keer zou ik wel een paar dagen langer blijven. Dus voor 700€ ben ik daar. Dan reken ik er ruimweg nog 500€ andere kosten bij. 1200 euro dus. Dat kan ik me nog wel veroorloven. Dit is op zich geen reden om niet te gaan, maar misschien kan ik dit geld beter aan iets anders besteden. Zie iets verder waaraan.

2009 was een jaar van heel veel verandering voor mij. Van ontslag nemen tot deze blog starten en van lid worden van Toastmasters tot leren knuffelen. De workshop was een hoogtepunt die een aantal gebieden van mijn leven in een stroomversnelling heeft gebracht. Daar zit nog altijd in en dat is leuk, al word je soms ook tegen de kanten gezwierd.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik nog een heel aantal uitdagingen op mijn pad heb. Veel van de uitdagingen (zoals voor een inkomen zorgen) zijn nog dezelfde als in oktober. Ik ben veel gegroeid sinds toen, maar ben zeker nog niet uitgegroeid. Er zijn nog massa’s dingen die ik wil doen en van plan ben om te doen. Dus misschien kan ik beter eerst al deze dingen doen om daarna terug te gaan. Aan de andere kant, misschien zijn er bepaalde redenen waarom op ik sommige vlakken nog te weinig actie heb genomen. De workshop zou waarschijnlijk voor meer inzicht in deze gebieden zorgen.

Terug naar Antwerpen

Ik woon nu iets meer dan een maand terug bij mijn ouders in Maasmechelen, maar ik heb het alweer gezien hier. Ik verlang ernaar om terug te verhuizen en hoopte ik vurig dat er snel iets via Lancelot in Antwerpen zou vrijkomen. En, jaja, dat is nu gebeurd! Opeens verscheen er een twitterbericht van @lancelotbelgium: “Nieuw project Centrum Antwerpen – centr. station, kantoorgebouw, 8 plaatsen, parkeermogelijkheid, alles aanwezig”. YAY! Ik wacht nog op meer informatie maar ben zo goed als zeker dat ik hier ga wonen.

Daarom dat ik zei dat ik mijn geld misschien beter hieraan kan besteden. In de projecten van Lancelot zijn er zelden of nooit meubels en veel meubels heb ik niet. Al kunnen kringloopwinkels in dit geval voor een relatief goedkope oplossing zorgen.

Het voordeel van geldnood

Als ik zou gaan, zou dat voor een mooie deuk in mijn budget zorgen. Ik zou het nog wel een tijdje kunnen uithouden, maar langzaamaan zou het tijd worden dat ik iets begin te verdienen. Ik had vroeger de vervelende gewoonte om pas onder druk te presteren, dus daar kan ik wel een laatste keer gebruik van maken. Niks zo goed om jezelf te motiveren voor een inkomen te zorgen als een beetje hongersnood.

Snel beslissen is in ieder geval de boodschap. Wat zou jij doen in mijn plaats?

Vorige week heb ik in een recordtempo “Wat is jouw excuus” van Esther Jacobs gelezen. Ik kende haar niet, maar na haar kort even te horen praten op de voorbije Boekenbeurs in Antwerpen wist ik dat ik dit boek moest kopen.

Esther Jacobs

Als je in België woont, is de kans niet zo groot dat je Esther kent, tenzij je een grote fan van Expeditie Robinson. Dan herinner je je misschien het seizoen waarin Esther en de Belgische Marnix in het begin een paar weken gescheiden van de andere deelnemers in een grot moesten zien te overleven. Toen ze uiteindelijk die andere deelnemers mochten vergezellen werd Esther door hen weggepest.

In Nederlands is Esther veel bekender. Ze richtte hier Coins For Care op. Deze organisatie zamelde voor en tijdens de intreding van de euro binnen- en buitenlands muntgeld in. Dat muntgeld zou na de invoering van de euro toch waardeloos worden. Hierdoor zamelde ze miljoenen euro’s in.

Een prachtig initiatief, zou je denken. Dan zal het je waarschijnlijk, net zoals mij, enorm verbazen hoeveel tegenwind ze kreeg vanuit de goededoelenwereld waarmee ze probeerde samen te werken. Ze heeft talloze tegenslagen moeten verwerken en de manier waarop ze dit deed is ongelofelijk inspirerend.

Daarna richtte ze de Donateursverening op, met als doel voor meer transparantie in de vastgeroeste goededoelenwereld te zorgen. Want dat was en is nog altijd nodig.

Daarenboven heeft Esther geen baan, relatie, geld, pensioen of andere zekerheid. Maar ze woont wel op een tropisch eiland en heeft meer dan 100 landen bezocht. Dat op zich is al interessant genoeg om een boek over te schrijven.

Structuur

Het boek is geschreven aan de hand van 18 vaakgebruikte excuses die mensen inroepen om hun dromen niet te hoeven te realiseren. Voorbeelden van hoofdstukken zijn: “Ik durf niet”, “Ik heb geen geld”, “Ik heb geen tijd”, “Wat zullen anderen van me denken”, “Dit is niet het juiste moment” en “Wat als het niet lukt?”.

“Wat is jouw excuus” is zeker geen typisch zelfhulpboek. Het is eerder een persoonlijk verhaal. Het begint bij Expeditie Robinson om dan de klok terug te draaien naar de periode toen Esther net was afgestudeerd om na een lange toch weer bij Coins For Care en Robinson uit te komen.

Ook de layout heeft al veel pluimen gekregen, maar verdient er zeker nog een paar. Het hele boek is doorspekt met foto’s, stukjes krantenartikels, to do lijstjes en andere herinneringen, waardoor het een beetje op een plakboek lijkt. Heel origineel en toepasselijk.

Wat vond ik ervan?

Ik vond het een prachtig boek dat ik aan iedereen zou aanraden.

Op sommige momenten leest het als een thriller en ik leefde mee met alle ups en downs. Ik kon moeilijk stoppen met lezen, moest weten hoe het verder met Esther zou vergaan en las het daarom op twee dagen uit.

Ik zal in ieder geval drie of vier keer nadenken voor ik één van de aangehaalde excuses uit het boek terug durf te gebruiken. En na al dat nadenken zal dat excuus waarschijnlijk niet meer nodig zijn.

Wat is jouw excuus om dit boek niet te lezen? Je bent niet zeker of het iets voor jou is? Lees dan gratis de inleiding en hoofdstuk 1 op de website van het boek. En nu gedaan met die excuses! Kopen en lezen, die handel!

Teken zeker ook de petitie voor beter toezicht op goede doelen in Nederland. Dat is harder nodig dan je denkt.

Gisteren was een goede dag. Een van de betere dagen van de laatste tijd. Misschien zelfs de beste dag sinds ik terug in Maasmechelen woon.

Maar eigenlijk is er niet zoveel speciaals gebeurd. Het had zelfs een slechte dag kunnen zijn.

Ik stond laat op. Rond 11u zoiets. Zo laat zie ik mezelf niet graag opstaan. Ik was ook wel laat gaan slapen, maar dat is geen excuus. Geen zin om te ontbijten. Dus hield ik het bij een glas versgeperst fruitsap van Tropicana (Smooth Style). Echt vergeperst fruitsap is nog lekkerder, gezonder en zelfs goedkoper, maar ik was niet in de mood om te persen. Daarna de gebruikelijke internetsites bezocht, mail gecheckt en enkele dingen voor Toastmasters gedaan.

Toen was het tijd om naar Antwerpen te gaan. Daar lagen nog wat spullen van mij en ik moest mijn sleutels nog teruggeven. Ik moest gaan als Ze er niet was. Die rit van een uur had vrij depressief kunnen zijn, maar ik had wat motiverend audiomateriaal opgezet. Dat helpt meestal.

Een aantal kleine dingen waren veranderd. De kat was groter geworden. Het fitnessapparaat dat we samen hadden gekocht voor ik vertrok stond er. Ze had een paar mooie bloemen op de muur geschilderd. Ik bleef niet lang.

Ik begon honger te krijgen, dus naar de McDonald’s in de buurt gegaan. Dat was al meer dan een maand geleden. Wat een troep, zeg. Daar ga ik voorlopig niet meer heen.

Terugweg, meer audiomateriaal. Thuisgekomen rond 18.30u. Tot dan toe was het eigenlijk maar een matige dag.

Ik besloot om eindelijk de foto’s die ik tijdens de Conscious Growth Workshop had genomen op Facebook te zetten. Zoveel waren het er eigenlijk niet. Je kunt ze hier zien. Jammer genoeg had ik een crappy camera bij, dus de meeste zijn mislukt, maar ik ben blij met die paar foto’s. Vooral die ik vanaf het podium van het publiek had genomen.

Het online zetten van de foto’s duurde even, omdat ik aangesproken door één van de deelneemsters van die workshop. Dat zijn altijd leuke en lange gesprekken. Ondertussen belde Guy van Inner Challenge en spraken we af om elkaar de dag erna te zien. Ik heb Guy nog nooit gezien, maar ik heb zo’n gevoel dat we goede vrienden gaan worden. Of dat we nu al beste vrienden zijn. Dat zit toch alleen maar in je hoofd. Daarna nog een heel aangenaam online conversatie gehad met iemand anders die ik nog niet kende. Onmiddellijk al besloten om ook af te spreken.

Ondertussen was het al 22u, dus tijd voor De Slimste Mens Ter Wereld. Achteraf verder de foto’s online gezet (daar was ik nog altijd mee bezig). Tegelijkertijd nog een heel fijn gesprek gehad met iemand die ik binnenkort zal ontmoeten.

Uiteindelijk was het tijd om te gaan slapen. Nog een paar pagina’s van The Light Fantastic gelezen, het tweede boek uit de Discworld serie van Terry Pratchet. De moeite.

Conclusie

Had ik al deze gesprekken niet gehad, zou de dag waarschijnlijk zijn tegengevallen. Ook het vooruitzicht een aantal nieuwe mensen te leren kennen maakt me blijer en gelukkiger. En dat was net wat ik nodig had.

Want de situatie op gebied van cannabis ging weer niet zoals gepland. Na de vorige post heb ik het in totaal drie dagen volgehouden om daarna weer terug te beginnen. Dat gevoel dat ik “terug voor een hele lange tijd ging stoppen” ging snel weg. Hoe dan ook, vandaag zit weer op een derde dag niet blowen. En ik zie het positief in, positiever dan de vorige keer.

Daarom dat ik deze post ook kon schrijven. Het was weer al lang geleden sinds de vorige. Dit terwijl ik toch aan een heel aantal verschillende was begonnen. Maar dan vind ik ze niet goed genoeg of ik vind dat ik niet in de juiste staat ben om te schrijven. Dat ben ik nu wel weer en we gaan het zo houden.

Die afspraak met Guy is uiteindelijk vandaag niet doorgegaan, maar er kwamen wel een paar andere hele leuke gesprekken in de plaats. En zo is vandaag ook weer een prachtige dag aan het worden.

Bedankt aan iedereen die me heeft gesteund! Knuffels voor jullie allemaal!

Toen ik in oktober naar Las Vegas ging, wou ik één ding vermijden: jetlag. De reis duurde maar zeven dagen, dus een dag of meer verliezen door aan te passen aan de tijdzone, daar had ik geen zin in. Zelf had ik er nog nooit last van kunnen hebben, maar anderen vertelden dat ze soms dagen last hadden van misselijkheid, hoofdpijn, slapeloosheid en een gevoel van futloosheid.

Mijn vriend Google geeft me al een aantal goede tips, zoals uitdroging vermijden. Uitdroging verergert jetlag en de lucht in een vliegtuig is sowieso droog. Drink dus veel water en zo weinig mogelijk of geen alcohol, koffie of thee.

Ook raad men je aan om je horloge (of ander tijdsweergavetoestel) tijdens de vlucht onmiddellijk op de tijd van de plaats van bestemming te zetten. Die tip was interessant. Maar ik dacht, dat kan beter!

Het plan!

Mijn idee was om de dag voor vertrek al op Vegastijd te gaan leven. Als ik dan toch jetlag zou krijgen, dan toch beter hier of op het vliegtuig, dacht ik.

Hoe deed ik het?

Het tijdsverschil tussen België en Las Vegas is 9 uur. Mijn vlucht vertrok op woensdag om 12u ’s middags. In Vegas zou dan het dan 3u ’s nachts zijn. Dat betekent dat ik dan aan het slapen zou zijn. Of zou gaan slapen, als het een lange nacht is. Dus als ik mijn slaap van dinsdagnacht kon overslaan om dan op het vliegtuig acht uur te slapen, dan zou alles in orde zijn.

Maandagnacht bleef ik extra laat op, zodat ik op dinsdag na 12u opstond. 12u was 3u ’s nachts in Vegas. Onmiddellijk paste ik al klokken die ik kon zien aan. Voor mij was het nog nacht, ook al was ik die dag vrij vroeg wakker.

Het enige wat ik nu moest doen, was wakker blijven tot mijn vlucht, zo’n 24 uur dus. De eerste 14-15 uur waren heel makkelijk. Was ondertussen 18u Las Vegastijd, oftewel 3u ’s nachts onze tijd. Ik moest zo’n 2,5 uur voor het vertrek op de luchthaven zijn om in te checken. Een vriend bracht me naar de luchthaven en zou om 8u Belgische tijd komen. Ik moest dus nog maar zo’n uur of vijf wakker blijven.

Wat heb ik gedaan om wakker te blijven?

- Tot 2u-3u ’s nachts heb ik wat tv gekeken. Daarna ging het niet meer, dan zou ik in slaap vallen. Weet je dus niet wat te doen, kijk dan tv of een film tot je merkt dat je in slaap begint te vallen. Dan wordt het tijd voor iets anders. Op internet surfen bijvoorbeeld. Ik heb minder de neiging om voor de pc in slaap te vallen.

- Het geheime wapen was dat mijn koffer niet had gepakt. Daarvoor wachtte ik tot het laatste moment. Op die manier moest ik wel actief blijven op het moment dat ik het meest vermoeid was. Ik maakte ook een lijstje met alles dat ik moest meenemen, zodat mijn slaperige zelf niks zou vergeten. Uiteindelijk was ik hier een paar uur mee bezig.

- Koffie kon ik niet drinken, dus dronk ik veel water. Dat zou sowieso tegen de jetlag helpen.

- Voor de rest deed ik nog een aantal actieve dingen. Ik ruimde op en maakte hier en daar wat schoon. Zo kom je terug in een schoon huis of appartement.

Voor ik het wist was het 8u en was mijn lift daar. Het gekke was dat ik vanaf toen minder moe begon te worden. Tijdens de rit heb ik niet geslapen. Ook op de luchthaven voelde ik me verdacht wakker. Maar kort nadat de vlucht opsteeg, maakte ik werk van het slapen.

Werkte het?

Absoluut! Ik sliep het grootste gedeelte van de 8 uur durende vlucht. Toen ik wakker werd, was het ochtend in Vegas. Daar was ik wel nog niet, ik moest via Washington een overstap doen. Daar lette ik niet veel op de tijd, voor mij was het ochtend. Toen ik uiteindelijk in Las Vegas landde, was het 19.30u en was ik niet moe. Ik verkende nog even de Strip en ging slapen rond middernacht. De volgende dag stond ik om 9u op, fris als een hoentje.

Geen seconde jetlag.

Misschien had ik een paar dagen eerder met dit plan kunnen beginnen, maar uiteindelijk werkte dit ook al.

Hoe zat het met de terugvlucht?

Tijdens de terugvlucht wou ik hetzelfde proberen. De vlucht vertrok om 8u en ik zou om 8u de dag erna in België aankomen. De bedoeling was dan dat ik pas zou slapen op het vliegtuig naar België. Er was opnieuw een overstap in Washington. Dus bleef ik opnieuw de hele nacht wakker tot een taxi me om een uur of 6 oppikte. Het liep nu wel niet zo goed als gepland. Slapen op de vlucht ging nog wel, maar toen ik thuis aankwam, rond 12u, vond ik toch dat ik een paar uurtjes extra slaap nodig had. Ook daarna was ik niet op mijn best, maar de gevolgen vielen nog mee.

Wat volgens mij meespeelde was dat ik de nacht voor de dag van terugvlucht ook maar een paar uur had geslapen. Een korte nacht gevolgd door geen nacht was waarschijnlijk geen goed idee. Achteraf las ik dat van oost naar west vliegen meer jetlag veroorzaakt. Mogelijk heeft dit ook meegespeeld.

Ik hoop dit in ieder geval zo snel mogelijk opnieuw te proberen. Mogelijk al in januari, tijdens de tweede Conscious Growth Workshop in Las Vegas.

Heb jij meer tips of heb je deze manier ook geprobeerd? Deel dan je ervaringen in de reacties!