Begin deze week zette ik (ongeveer) deze boodschap als status update op Facebook. Wat volgde was een interessante en vrij heftige discussie tussen vegetariërs of veganisten en vleeseters.

Kunnen dieren praten?

Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de taal die dieren gebruiken. Dat apen en dolfijnen met elkaar kunnen communiceren weten we al, maar ik wist bv. nog niet dat ook prairiehonden een relatief complexe taal hebben. Ze onderscheiden verschillende kleuren, vormen en groottes, hebben verschillende dialecten en bedenken, apart van elkaar, dezelfde nieuwe woorden voor dingen die ze nog nooit gezien hebben.

Als zelfs knaagdieren op deze manier met elkaar kunnen praten, hoe zit dat dan met andere dieren? En is het maar een kwestie van tijd voor we deze andere dieren kunnen verstaan? Of voor we dingen kunnen terugzeggen? Ik kan het niet zeker weten, maar ik vraag me af of we die diersoorten dan nog op ons bord willen zien.

De discussie

De discussie op Facebook ontspoorde al vrij snel en werd eerder een debat tussen vegetariërs/veganisten en vleeseters. Zelf had ik hier weinig aan toe te voegen. Ik eet zelf vlees maar wil in de toekomst wel proberen om vegetarisch (en daarna zelfs veganistisch) te eten. Dat zal waarschijnlijk een 30 day trial worden. Voorlopig ben ik hier nog niet klaar voor. Want, ook al ben ik overtuigd van de voordelen van deze levensstijlen, ik ben zelf nog bezig met het leren eten van bepaalde groenten.

Als je wilt, kun je de volledige discussie (in het Engels) hier nalezen.

Wat als dieren je zouden vragen om hen op te eten?

De Hitchhiker’s Guide to the Galaxy geeft een grappig antwoord. Spoel door naar 6:20.

En jij?

Zou jij een dier eten als dat dier kon praten? Als je zou begrijpen wat het zei? Zou je die steak nog eten als de koe je zou vragen om het niet te doen?

De media doet het altijd: een jaaroverzicht maken. Maar waarom zou je dat niet zelf doen? Een persoonlijk jaaroverzicht maken. Even terugkijken op alles dat het voorbije jaar in je leven is gebeurd. Misschien toegespitst op een aantal verschillende gebieden.

Ik heb dit zelf nog nooit gedaan. Zelfs nooit eraan gedacht. Maar op één of andere manier voelt het nu aan alsof ik dit wel moet doen.

Er zijn verschillende voordelen aan zo’n jaaroverzicht van je leven. Het helpt je om, zoals het woord het zegt, een overzicht te krijgen. In welke delen van je leven heb je vooruitgang gemaakt? In welke delen ben je minder of niet vooruitgegaan? Of ben je hier en daar zelfs achteruitgegaan? Als je hier een goed beeld van hebt, kan dit je helpen om gerichtere doelen voor het volgende jaar te stellen.

Als je langetermijndoelen hebt die enkele jaren in beslag nemen, is het belangrijk om soms even stil te staan bij wat je al bereikt hebt. Anders blijf je misschien teveel stilstaan bij wat je nog niet bereikt hebt. Terwijl je misschien al enorm veel vooruitgang hebt geboekt. En daar gaat het om, zoveel mogelijk vooruitgang boeken. En de reis is sowieso belangrijker dan de bestemming.

Als je dit elk jaar doet, heb je na een tijdje een mooi overzicht van je leven. Altijd fijn om terug te kijken. Als je er uiteindelijk op vooruit bent gegaan toch.

Mijn jaaroverzicht

Dit jaar is er heel veel veranderd voor mij. Meer dan in welk ander jaar ooit. Daar stond ik pas echt bij stil toen ik mijn eigen overzicht maakt. Een greepje uit de belangrijkste veranderingen.

Carrière en werk

Begin 2009 werkte ik nog voor een contact center. Halverwege het jaar nam ik ontslag en startte deze blog. Van job zonder perspectieven die me weinig geluk opleverde naar het begin van een nieuwe carrière met onbegrensde mogelijkheden. Die vooruitzichten maken me nu al ongelofelijk gelukkig.

Geld en financiën

Ik ging van een vast inkomen van ongeveer 1200 euro naar een variabel inkomen. Dat inkomen is nu nog vrij laag en schommelt rond enkele euros per maand. Maar het goede is dat ik zoveel zou kunnen verdienen als ik wil. Meer verdienen is dan ook een belangrijk doel voor 2010. Voor de geïnteresseerden, dit jaar verdiende ik 25,80 euro via deze blog. 25 euro via bonussen omdat mensen zich via mij inschreven om te mystery shoppen en 0,80 euro omdat een heel lief iemand een boek (Wat is jouw excuus?) kocht via een link op deze site.

Gezondheid en lichaam

Ik ging van een lichaamsgewicht van gemiddeld 51 kg begin dit jaar naar gemiddeld 60 kg nu. In BMI-termen ging ik van 16,5 naar 19,4. Dat betekent van ondergewicht naar normaal gewicht. Voor het eerst sinds lang heb ik dus een relatief normaal gewicht. Iemand zei dit jaar zelfs dat ik dik was! In vergelijking met vroeger dan, maar toch, dat was de eerste keer ooit. Wat een prachtig compliment! Ik was heel blij.

Veel heb ik hier niet voor moeten doen. Toen ik nog werkte at ik heel onregelmatig en wat ik at was ook niet zo fameus. Door te stoppen met werken en blowen zijn de kilo’s er vanzelf bijgekomen. Ik zit nu al een paar maanden rond die 60 kg, dus ik denk niet dat ik ga blijven bijkomen.

Ik heb neofobie leren erkennen en zo goed als overwonnen. Mooi zo. Ook let ik meer op mijn voeding en eet ik meer fruit dan ooit. Ik drink de laatste tijd veel versgeperst fruitsap (nu bijvoorbeeld, o zo lekker) en heb zelfs al smoothies gemaakt.

Tenslotte ben ik van iemand met een cannabisverslaving gegaan naar iemand die niet meer blowt maar af en toe (en steeds minder) een ‘misstap’ zet. Waar ik dan weer uit leer.

Geestelijke ontwikkeling en vaardigheden

Toen ik jong was, las ik enorm graag veel boeken. De laatste jaren las bijna enkel nog de krant, magazines en online. Ik kocht nog wel boeken, maar las ze dan niet. Dit jaar heb ik de goede gewoonte van boeken lezen terug nieuw leven ingeblazen. Deze maand heb ik al drie boeken gelezen en de vierde is bijna uit.

Ik heb veel bijgeleerd over bloggen en alles dat daarrond hangt. Verder ben ik voor de eerste keer naar enkele workshops/seminaries rond persoonlijke ontwikkeling geweest, met als hoogtepunt de Conscious Growth Workshop in Las Vegas.

Gewoontes en dagelijkse routine

Van nooit plannen of doelen stellen naar regelmatig plannen en doelen stellen. Zowel op lange als op korte termijn. Ik heb een agenda, noteer ideeën neer in een apart boekje en blog regelmatig.

Emoties

Die waren altijd al vrij positief, maar sinds kort ervaar ik meer natuurlijke (oftewel niet door cannabis verdoofde) emoties. Zowel positieve als negatieve. Ze zijn allemaal welkom.

Sociaal leven en relaties

Als ik vroeger nieuwe mensen leerde kennen, was dit meestal via mijn werk. Hele fijne mensen, maar niet vaak geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling. Dit jaar leerde ik meer dan ooit vrienden kennen die wel hierin geïnteresseerd zijn. Sommigen eerst online, dan offline. Sommigen online, die ik nog offline ga ontmoeten. En sommigen gewoon offline. Moet ook kunnen. Regelmatig leer ik nieuwe mensen kennen, zowel via Toastmasters als door eigen zoektochten. Je kunt ook gewoon mij contacteren. Dat bespaart me tijd.

De reis

Ik zou dus kunnen stilstaan bij alles dat nog niet is zoals ik het wil. Zo kan ik nog veel gezonder eten, sport ik zelden of nooit en heb ik zo goed als geen inkomen. Maar daar is nog tijd voor. Daarvoor is volgend jaar.

Maar dit jaar, dit was een goed jaar.

Ok, de laatste post over hoe de Conscious Growth Workshop me heeft veranderd. Beloofd.

Deze keer ga ik in op een paar uiteenlopende veranderingen in mijn leven.

Afscheid van Maasmechelen

Tot voor kort woonde ik nog bij mijn ouders in Maasmechelen, ook al wilde ik al een tijdje verhuizen. Maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.

Angst voor het onbekende was één van die redenen. Tegelijkertijd voelde ik me nog sterk verbonden met thuisgemeente. Ik was er opgegroeid en de meeste van mijn vrienden woonden er. En tenslotte was ik ook niet echt op zoek naar een nieuwe plek om te wonen. Dan is de kans klein dat je ineens verhuist.

Maar vier dagen nadat ik terugkwam, verhuisde ik naar Antwerpen. Hoe is dat er dan wel van gekomen?

Ik zag het zelf niet aankomen, maar toen ik terugkwam in België bleek het contrast tussen Las Vegas en mijn thuisomgeving ongelofelijk groot te zijn. Weg vriendengroep die mijn interesses deelde. Weg constante positieve steun van iedereen rond me. Weg verantwoordelijkheid om zelf te moeten kiezen wat ik elke dag at en niet at. Terug mijn oude omgeving, dezelfde plaatsen en personen die opnieuw oude, slechte gewoontes opriepen. Dat wou ik niet meer.

Ik wou veranderen. Ik wou iets nieuws. Ik wou blijven groeien.

Daarom stelde ik een dag na mijn terugkomst aan een ex-vriendin voor om bij haar in te trekken. En wonder boven wonder, ze stemde hiermee in! Op donderdag kwam ik dus terug en de maandag erop verhuisde ik naar Antwerpen.

Hier woon ik nu al drie weken en ik ben immens gelukkig met deze beslissing. Antwerpen is een veel grotere en meer internationale stad en dat spreekt me aan. Ook de centralere ligging is mooi meegenomen. Daardoor kan ik makkelijker nieuwe mensen kunnen ontmoeten, iets waar ik al volop mee bezig ben.

Het valt wel me op dat er hier niet zoveel mensen lachen op straat. Maar kom, ik ben pas hier, dat kan nog even duren.

Geen cannabis meer

De laatste weken voor Vegas zat ik nog altijd in het patroon van een paar dagen (of langer) blowen en dan weer een periode niet blowen. Maar die periodes van niet-blowen werden steeds korter. Dat ging niet de goede kant op.

De dag dat ik terugkwam heb ik nog een laatste keer weed gerookt. Dat is nu weer zo’n 27 dagen geleden. Ik heb moeten checken, want zo goed houd ik het tegenwoordig niet meer bij.

Die bijna vier weken zijn omgevlogen, veel sneller dan de vorige keer dat ik 30 dagen stopte met blowen. De behoefte is voor het grootste deel verdwenen. Niet volledig, maar ik denk er tegenwoordig bijna niet meer aan.

Het is veel gemakkelijker om niet te blowen sinds ik verhuisd ben. Bij mijn ex rookte ik vroeger sowieso al zelden of nooit. Zij blowt zelf ook niet en ik ken hier geen andere mensen die weed roken. Nederland ligt ook verder weg vroeger. Maar als ik zou willen blowen, zou dat me niet tegenhouden om er naartoe te rijden.

Verhuizen, altijd een goede tip als je wilt stoppen met blowen.

Is het nu dan voorgoed gedaan? Waarschijnlijk wel. Ik ben meer overtuigd dan ooit dat ik nooit meer zal blowen. Al was ik de eerste paar weken toch net een paar procenten zekerder. Ik zie het voorlopig in ieder geval niet meer gebeuren.

Nieuwe mensen ontmoeten

Sinds ik terugben, ontmoet ik steeds meer en steeds vaker nieuwe, interessante mensen. En dit soms op de meest onverwachte plaatsen. Zo ontmoette ik een paar weken geleden iemand in comedy cafe The Joker en binnen een paar minuten ging het gesprek over onze dromen, Paulo Coelho en mediteren. Dit was gewoon gewoon iemand die ‘toevallig’ aan mijn tafel was komen zitten. Nu zijn we vrienden op Facebook.

Vorige week liet Laura een comment achter op mijn blog en voor ik het wist had ik er weer een vriendin bij. Ze vertelde me dat ze naar WordcampNL zou gaan, de eerste bijeenkomst voor WordPress gebruikers in Nederland. Dat was in Utrecht, op een uur en een kwartier rijden van Antwerpen, dus daar moest ik wel naartoe gaan. Daar ontmoette ik weer veel interessante mensen. En zo werd ik uitgenodigd voor Twoooze, een maandelijkse informele bijeenkomst van Antwerpse web professionals. Dat is voor morgen, benieuwd wie ik daar zal ontmoeten.

Zelf ben ik ook socialer dan ooit. Ik ging zondag voor het eerst alleen naar The Joker en het was mijn bedoeling om me daar bij een aantal mensen die ik niet kende te zetten. Dit zou ik vroeger nooit hebben gedaan. Maar ik wist dat het zou lukken. Dus ik vroeg gewoon aan een groepje of de lege stoel aan hun tafel bezet was en zette me neer. Een heel geslaagd experiment en hierdoor leerde ik weer een aantal mooie mensen kennen.

Ook spreek ik meer mensen aan op straat, in de supermarkt, gewoonweg overal. Na mijn ervaringen in Las Vegas is dit allemaal gemakkelijker geworden.

Gezonder eten

Dat mijn voedselneofobie zo goed als verdwenen is, daar had ik al over geschreven. Maar ook daarbuiten eet ik tegenwoordig veel gezonder. Ik eet veel meer fruit, drink meer smoothies en vooral, veel minder cola.

Vroeger dronk ik namelijk makkelijk een liter cola (of meer) per dag. Maar het was tijdens de workshop al opgevallen dat ik twee dagen na elkaar gewoonweg geen cola had gedronken. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat dat nog eens was gebeurd. Ook in België zijn er tegenwoordig dagen waarop ik het bruisende suikerwater aan de kant laat staan. Soms gebeurt dit zelfs onbewust en valt dit me pas ’s avonds op. Altijd een aangename verrassing!

Een andere vooruitgang is dat ik vorige week mijn eerste vleesvervanger in België heb gegeten. Een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. En dat viel best goed mee. In tegenstelling tot de vorige keer wist ik nu dat het geen vlees was, maar toch vond ik het lekker. Ik ga zeker nog een paar andere vleesvervangers proberen in de toekomst.

Waar ik nu woon, staat er trouwens geen frietketel. Een grote aanpassing voor mij, maar ik raak eraan gewend.

Meer van alles

Voor de rest ervaar ik steeds meer van alles dat goed is. Meer motivatie, meer geluk, meer focus en meer actie. Dat laatste kon ik wel gebruiken. Toch blijft er nog nog heel veel potentieel over. Dat zal ik met plezier benutten in de komende weken en maanden. Let maar op!

Ik heb al eerder geschreven dat ik last heb van voedselneofobie, waardoor mijn mijn dieet relatief beperkt is. Samengevat komt het er bij voedselneofobie op neer dat je bang bent om bepaalde dingen te eten en vooral om nieuw voedsel te proberen. Deze post gaat over hoe ik hier tijdens de Conscious Growth Workshop mee ben omgegaan en over de enorme vooruitgang die ik heb geboekt op dit gebied.

De eerste dagen op eetgebied

Ik had niet specifiek het doel gesteld om in Las Vegas heel avontuurlijk te zijn op eetgebied. Ik wou wel gezond of gezonder eten, maar ik had geen idee wat dat precies zou inhouden. “We zullen wel zien”, dacht ik.

Tijdens de eerste dag (die voor het grootste deel uit vliegen bestond) waren mijn maaltijden vrij ongezond. Hoofdingrediënten waren een middagbezoek aan Wendy’s (McDonald’s kloon) en een nachtelijk bezoek aan de original McDonald’s zelf. Dat laatste bezoek viel trouwens enorm tegen. De Chicken Selects (reepjes kip, in België en Nederland nog niet te verkrijgen) waren enorm droog en smaakten naar karton.

Dag twee was iets gezonder, maar niet zo heel veel. ’s Middags bezocht ik, samen met mijn meegereisde vriend het all-you-can-eat buffet van ons casinohotel. Niks speciaal gegeten hier, vooral spek en eieren. Die avond aten we bij Toby Keith’s I Love This Bar & Grill, een keten van restaurant met een country thema. De grootte van porties was opvallend. Dat en het feit dat de drank werd geserveerd in grote bokalen waar we hier normaal gezien fruit in bewaren.

Nog later op de avond, tijdens de pre-meeting van workshopbezoekers probeerde ik dan toch iets nieuws, een chai latte. Chai is het Indiase woord voor thee, maar dat wist ik toen nog niet. Ik vroeg gewoon aan de koffieverkoopster wat haar favoriete drankje was en nam dat dan. De chat latte was vrij zoet en smaakte naar kaneel. Kaneel vind ik wel lekker, maar een warme drank met deze smaak was nieuw voor mij. Geen echte topper, maar ik zou het nog wel eens kunnen drinken.

Vanaf de derde dag ben ik wel gezonder gaan eten. Tijdens de middagpauze ging ik met een groepje naar het Go Raw Cafe, een restaurant waar enkel raw food te verkrijgen is. Tijdens een heerlijke fruitlunch met een versie smoothie probeerde ik daar een paar nieuwe fruitsoorten, nl. kanteloep, honey dew meloen en concorddruiven. Fruit is nooit echt moeilijk voor mij geweest, dus dit was geen grote uitdaging.

Die avond ging ik naar het Red Velvet Cafe. Wat er daar precies gebeurde, kun je lezen in Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde.

Het keerpunt

Na het Red Velvet avontuur voelde het alsof er iets was veranderd. “Als ik sojakip lekker kan vinden, dan zijn er misschien nog veel andere dingen die ik ook lekker vind. Maar daar ga ik nooit achter komen, tenzij ik ze probeer.” Dus nam ik me voor om zoveel mogelijk nieuwe dingen eten. Uiteindelijk heb ik in totaal meer dan 20 nieuwe voedselwaren geprobeerd op vijf dagen tijd. Ik ben er zelf nog van onder de indruk.

Dag vier begon met een banaan als ontbijt. ’s Middags ging ik terug naar het Go Raw Cafe om me daar opnieuw tegoed te doen aan vers fruit en een verrukkelijke smoothie, deze keer met tropische vruchten.

Die avond kwam de eerste echte grote uitdaging. We gingen naar Penn & Teller en als extraatje mochten we voor de helft van de prijs gaan eten in een Indiaas restaurant in hetzelfde casino waar de twee optraden. Ik was nog nooit naar een Indiaas restaurant geweest en het vooruitzicht was vrij beangstigend. Maar gezien de goede ervaringen van de dag ervoor besloot ik go-with-the-flow-gewijs toch mee te gaan. De gerechten op de menukaart waren Chinees voor mij, dus was ik blij toen de ober ons aanraadde een mix van verschillende schotels voor ons gezelschap te nemen. Dan zal er altijd iets zijn dat ik lust, dacht ik. En dat klopte ook! Dus voor de eerste keer ooit probeerde ik:

Vindaloo: Heel pittig lamsvlees. Geen favoriet van mij. Ik ben eigenlijk sowieso geen fan van lamsvlees, maar de smaak viel wel mee.
Chicken tikka masala: Een curry gerecht, met stukken kip in een rode, romige gekruide tomatensaus. Dit vond ik best lekker.
Tandoori Chicken: Kip Tandoori in het Nederlands. In yogurt gemarineerde, gekruide stukken kip. Zeer smakelijk, ik krijg er terug zin in terwijl ik erover schrijf.
Naan: Soor van plat brood. Viel ook goed mee.

Dit alles at ik samen met wat rijst en waarschijnlijk groenten, maar dit weet ik niet zeker meer. In ieder geval kan ik dit een zeer geslaagde ervaring. Ik had niet verwacht dat het zo goed zou meevallen, dus absoluut weer een groeimoment.

De voedselsluizen gaan open…

Tijdens de laatste dag van de workshop bezocht ik met een aantal anderen ’s middags van het buffet van Harrah’s. Ik had er de voorbije dagen al een gewoonte van gemaakt om mijn tafelgasten in te lichten over mijn eetprobleem en de toen recente vorderingen. Dat zette mensen er vaak toe aan om mij nieuwe dingen te laten proberen. Waarvoor ik hen dankbaar was! Onder andere geprobeerd:

Sushi: Standaardsushi, je kent het wel: rijst en zalm, ingewikkeld in zeewier. Bijna een heel rolletje opgegeten! Viel beter mee dan verwacht, dus voor herhaling vatbaar.
Gepekelde gember: Roze, dun gesneden, beetje op zalm lijkende groente. Aparte smaak, maar toch een heel aangename ervaring. Kom je niet zomaar tegen, blijkbaar vooral in de Aziatische keuken. Soms worden er kleurstoffen voor een extra roze kleur toegevoegd en dat kan wel minder goed zijn.
Iets groens: Niemand wist precies wat het was.

We gingen ’s avonds naar Cirque Du Soleil, maar eerst moest er gegeten worden. Ik had besloten om me niet teveel in het restaurantkeuzeproces te mengen en op die manier belandde ik voor de eerste keer ooit in een Italiaans restaurant! Ik hou niet zoveel van pastabereidingen, dus heb ik deze restaurants altijd vermeden. Maar deze keer niet! Hoe dan ook, ik koos toch niet voor een pastagerecht, maar wel voor Chicken Marsala & aardappelen. (Is het al opgevallen dat ik van kip hou? ) Dit gerecht bestaat uit kippenborst in een Marsala wijnsausje met aardappelen, champignons en nog een paar andere groenten. De combinatie van de kip met wijnsaus en aardappelen was best smakelijk. Dit kan ik zeker nog eens eten in de toekomst. Nieuw voor mij:

Rode, groene en gele paprika: Ik had niet door dat het paprika was omdat het Engelse woord hiervoor pepper is. Ik dacht toen dus dat ik groene, gele en rode pepers aan het eten was. Eigenlijk vond ik ze allemaal niet zo lekker. Sommige zeiden dat ze paprika lekkerder vonden als het niet gekookt was, dus dat ga ik zeker ook eens proberen.

De champignons heb ik niet geprobeerd, maar dat zou ik niet lang daarna goedmaken.

…en blijven open na de workshop

De dagen na de workshop zaten ook nog vol met nieuwe eetervaringen. Op maandag ging ik voor de eerste maal ooit naar Chinees restaurant! Ook deze keer had ik geen flauw idee wat ik daar zou gaan of kunnen eten. Maar uiteindelijk waren er wel een aantal dingen die ik wou proberen. De keuze werd kip in citroensaus met rijst. Niet extreem avontuurlijk, maar de combinatie van kip en citroensaus was wel nieuw voor mij. Ik wist zelfs niet dat citroensaus bestond. Zonde, want eigenlijk is dit een hele lekkere combinatie. Nog nieuw gegeten hier:

Vegetarische loempia: Ik stond er weer niet bij stil dat ik een loempia at. Onder andere omwille van de Engelse naam (spring roll) en ook omdat ik me bij loempia’s fors uit de kluiten gewassen exemplaren inbeeld. Dit waren dus kleintjes. Uiteindelijk 4/5e van zo’n spring roll opgegeten. De smaak verraste me, veel beter dan ik had gedacht.

Een paar uur later belandde ik weer een in Aziatisch restaurant. Het was een blitzbezoek, want The Phantom Of The Opera begon 30 minuten later. Ik had niet veel honger dus ik snackte gewoon mee van de Edamame die iemand had besteld. Dit een bereiding van jonge, groene sojabonen die in de peul worden geserveerd. Een heel lekker en gezond tussendoortje! En weer smaakte dit veel beter dan ik verwachtte. Dat begon een patroon te worden.

En na Las Vegas?

De avond van mijn terugkeer zat ik bij vrienden en werd ineens kleine snoeptomaten op tafel gezet. Ik dacht niet na, sprong er als een een tijger op en stopte er één volledig in mijn mond. Ik had nog nooit daarvoor een tomaat gegeten en was niet voorbereid op de smaak die mijn papillen te verduren te kregen. Die tomaat kreeg dan ook al snel een nieuw plaatsje in de vuilbak. Maar het proberen op zich was toch een serieuze overwinning voor mij.

Toen ik een dag later een vriendin uitdaagde om eender wat uit de koelkast te halen, kwam de sadist in haar boven. Maar de grijze garnalen waarmee ze afkwam waren eigenlijk nog goed te eten. De tweede poging, oude kaas, was al meer geslaagd. Dat was toch minst smakelijke dat ik die week in mijn mond had gestopt. Jonge kaas schijnt milder van smaak te zijn, dus dat ga ik nog wel eens proberen. Maar eigenlijk is kaas niet zo gezond, dus is het niet zo erg als ik dit niet blijf eten. Zolang ik er maar niet bang voor ben.

Kaas en tomaat waren de meest ‘normale’ dingen die ik nooit heb durven te eten. Blij dat ik deze van mijn ingebeeld lijstje heb kunnen schrappen.

Verder nog gegeten sinds mijn terugkomst: witte kool, champignons (dan toch! Viel ook wel mee) en een paar dingen die ik vroeger ook wel zou hebben geprobeerd zoals een pikante groentensoep en de kiwibes. Ergens heb ik ook nog avocado gegeten, maar ik weet niet meer precies waar of wanneer. Ik weet wel dat dit geen topper was voor mij.

Voedselneofobie overwonnen?

Ja, ik heb de angst om nieuwe dingen te eten nu wel grotendeels overwonnen. Door alle ervaringen in Vegas heb ik het gevoel gekregen dat ik alles durf te proberen. Helaas betekent dit nog niet dat ik alles dat ik probeer ook lekker vind. Veel smaken zijn volledig nieuw voor mij en dan weten mijn smaakpappillen en ik niet precies wat we ervan moeten denken. Sommige mensen zeggen ook dat je bepaalde dingen verschillende keren moet proberen voor je ze leert waarderen. Dat ga ik dus doen!

Maar, ik moet wel zeggen dat ik in bijna alle gevallen de etenswaren apart heb geprobeerd. Combinaties van verschillende dingen die ik nog niet heb geprobeerd of niet lekker vind, dat is nog net een stap te ver. Eerst wil ik de aparte ingrediënten gewoon worden. Een broodje gezond zal je me dus nog niet zo snel zien eten. Maar zodra ik bepaalde nieuwe dingen gewoon ben, dan zal ik deze wel proberen te combineren.

Wat zeker hielp was het omgaan met de andere workshoppers. Zo goed als iedereen die ik daar heb leren kennen had een heel gezond dieet en door met zo’n mensen om te gaan, ga je zelf ook gezonder eten. De meesten waren zelfs vegetariër, veganist of raw foodist en iedereen had verhalen over hoe deze keuze hun leven in de positieve zin had veranderd. Daar ben ik zelf nog lang niet klaar voor, maar ik wil deze ooit deze diëten te proberen om te zien of ik dezelfde voordelen zal ervaren.

De volgende uitdaging: een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. Hij ligt al in de koelkast. Ik ben benieuwd..

De geplande post over mijn eetervaringen tijdens en na de Conscious Growth Workshop begint gigantisch groot te worden. Dus splits ik er een stukje van af. Het is…

Tijd voor een verhaaltje!

Het is de avond van de eerste workshopdag. De meeste mensen hebben afgesproken om samen ergens te gaan eten. Ik ook. Ik heb besloten om met een stuk of 30 anderen naar het Red Velvet Cafe te gaan. Dit restaurant staat bekend voor zijn veganistische en rauwe gerechten. Veel mensen keken er al lang op voorhand naar uit om hier te kunnen eten. Ik niet. Vegetarisch, veganistisch of rauw voedsel? Absoluut niks voor mij! Ik ben bang voor de meeste groenten! Maar ik ben daar om te groeien. En ik wil o zo graag meer tijd doorbrengen met de mensen die gaan. Het gezelschap maakt het dus de moeite waard om de stap te zetten. Maar wat ga ik daar eten?

Goed nieuws! Ik hoor ineens dat ze daar ook gewoon vlees serveren. Een ideaal restaurant om je vleesetende vrienden meer naar toe te nemen dus. Dit komt wel goed, denk ik bij mezelf.

Daar aangekomen bekijk ik de menukaart. Er is weinig dat me aanspreekt. Maar ik heb wel honger. Mijn oogt valt ineens op chicken curry met rijst. Dat had ik een maand of twee daarvoor ook al eens gegeten. Toen voor de eerst keer ooit, bij Wagamama. En eigenlijk vond ik het best lekker. Ik hou van kip en rijst, dus alleen de curry was nieuw voor mij. Het was toen een milde curry, die ergens een beetje zoet was. Dat kan ik nog wel eens proberen. Gelukkig, iets gevonden om te eten!

We moeten even wachten op onze bestellingen. Dat was te verwachten, we hebben het relatief kleine restaurant overrompeld met onze grote groep. Sommige mensen moeten zelfs meer dan een half uur wachten voor ze kunnen gaan zitten. Uiteindelijk krijgt iedereen aan tafel zijn bestelling, behalve ik. Dat vind ik niet zo erg. Ondertussen is er toch terug wat angst opgedoken en hoeft die chicken curry niet meer zo nodig voor mij. Als er iemand zich afvraagt waar mijn eten blijft, zeg ik het dat niet zo erg is als er niks komt en dat ik niet zoveel honger heb. Maar die persoon gaat toch naar de kassa om te zeggen dat ik nog niks heb gekregen. Heel sympathiek, maar dat hoefde niet voor mij.

Ondertussen probeer ik al één van de veganistische chicken nuggets die iemand had besteld. Normaal gezien hou ik wel van kipnuggets, maar van deze ga ik bijna over mijn nek. In ieder geval heb ik het geprobeerd.

Even later komt mijn chicken curry dan toch. En het is even lekker als de vorige keer. Ik ga dit echt meer eten in de toekomst, denk ik.

Nadat ik vijf happen heb genomen, merkt er ineens iemand op: “Dat is geen kip.” “Hoezo, geen kip?”, zeg ik, “dat is wel kip.” Ik ken mijn kip, ik eet veel kip, ik weet hoe kip smaakt. “Nee, nee, dat is geen kip”, houdt de ander vol. Ik laat mijn schotel rondgaan en een paar mensen proeven. Sommigen denken dat het kip is, sommigen denken van niet. Hmm, het ziet er wel als echte kip uit. Om zeker te zijn ga ik naar de kassa met de schotel en vraag of het echte kip is. Ze kijken even en, je raadt het al, het is geen kip! Het is sojakip, een vegetarisch alternatief voor kip!

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik zou nooit gedacht hebben dat ik sojakip lekker zou vinden. Maar ik kan moeilijk ontkennen wat ik zelf ervaar. Ik eet smakelijk verder.

Conclusie

Dit is een prachtig voorbeeld van een groei-ervaring. Ik heb altijd negatieve verwachtingen ten opzichte van vleesvervangers gehad. Die kunnen toch onmogelijk goed smaken, dacht ik. Maar blijkbaar kunnen ze wel goed smaken. Mijn verwachtingen waren fout. Ik ben gegroeid.

Hoe ingrijpend deze ervaring me heeft veranderd, dat lees je morgen!

Deze post is een vervolg op Smoothies (en vooral innocent smoothies)

Waar haal je die heerlijke smoothies?

Nog niet zo lang geleden was het op smoothiegebied in België armoe troef. Maar tijden veranderen! Tegenwoordig is er bv. Zest.  Deze keten biedt verse sappen en smoothies aan en heeft nu al vijf vestigingen in België. Alle sappen en smoothies worden ter plaatse voor je klaargemaakt en ik kan bevestigen dat hun smoothies overheerlijk zijn. In Nederland is een gelijkaardige keten opgestart, nl. Smoothy Company. Ze zijn beiden nog op zoek naar franchisenemers, als er iemand zin heeft om niet de zoveelste frituur of kebabzaak te openen. Ook zie je meer en meer onafhankelijke smoothiebars in het straatbeeld. Maar er zijn er nog lang niet genoeg! Een gat in de markt, zou ik zeggen.

Chiquita is ook op de smoothiekar gesprongen en heeft een vrij ruim aanbod dat je in de meeste supermarkten kunt terugvinden. Ook hebben veel van die supermarkten ondertussen een eigen huismerk. Dat is mooi want smoothies zijn niet de meeste goedkope drankjes en winkelmerken zijn altijd goedkoper. Zelfs in discountwinkels zoals de Lidl tref je tegenwoordig smoothies aan.

Maar  hoe zit het met mijn favoriet, innocent smoothies? Deze vind je helaas niet zomaar. Nog niet zo lang geleden kon je er in The Foodmaker kopen, maar deze zijn ondertussen vervangen door Chiquita varianten. Boe Foodmaker, boe! Op de Belgische versie van de innocent site kon je nog aantal verkooppunten vinden, maar deze verwijst momenteel automatisch door naar de Engelse site. Hopelijk verandert dit snel.

Waar vind je ze dan wel op dit moment? In België ben alleen zeker van de Total tankstations langs de snelwegen. Hier kan je je voor 2,75€ per flesje tegoed doen aan de beste smoothies ter wereld. Mijn persoonlijke mening, uiteraard. In Nederland hoeft je zoektocht niet zo lang te duren. Je vindt ze er in de Jumbo supermarkten of ketens zoals de Bijenkorf.

Omdat je innocent altijd mag bellen op de bananafoon, besloot ik dit vandaag te doen om meer info te vragen over de beschikbaarheid van innocent smoothies in België. De zeer vriendelijke Karen beloofde mij te mailen met meer informatie over verkooppunten in België. Spannend!

Opletten!

Let wel altijd op de houdbaarheidsdata en de ingrediënten. Je wilt enkel vruchten als ingrediënten terugzien en absoluut geen bewaarmiddelen. Je wilt zeker ook niet zoals mij een smoothie half opdrinken om dan te merken dat ze al een maand vervallen is. Het ging in dit geval om een goedkoper merk, nl. mySmoothie. Verschillende supermarkten verkopen dit merk. Ik had ze nog niet geprobeerd, net omdat ze zo goedkoop waren. Dan verwacht ik dat de kwaliteit minder gaat zijn. Maar deze redenering is eigenlijk onzin, omdat ik weet dat de prijs van een product in grote mate onze smaak bepaalt. Toch twijfelde ik tijdens het drinken of ik de smoothie nu minder lekker vond omwille van de prijs of omdat ik ze gewoonweg niet lekker vond. En toen keek ik naar de houdbaarheidsdatum. D’oh! Al verbazend dat ik er één die vervallen was kon uitpikken, want mySmoothies blijken twaalf maanden houdbaar te zijn, zelfs zonder conserveermiddelen. Dit omwille van een ‘unieke aseptische verpakkingstechniek die smaak en vitamines bewaart’. Hmm.. oordeel zelf maar.

Superfruit

Naast de ‘gewone’ smoothies zijn er ook Superfruit smoothies. Deze zijn gemaakt met zogenaamd superfruit, vruchten die meer gezonde voedingsstoffen en antioxidanten dan andere ‘gewone’ vruchten bevatten. Meestal zijn dit onbekendere en meer exotische fruitsoorten, zoals granaatappels en açaí- of gojibessen. Eigenlijk is superfruit gewoon een marketingterm. Je kunt elke vrucht superfruit noemen. Sommige bekendere vruchten zoals aardbeien, sinaasappels en braambassen bevatten gelijkaardige verhoogde voedingstoffen maar zijn te bekend om ze als superfruit te gaan labelen.

Een voorbeeld van de Superfruit smoothie is de Acerola, Guave en Orange variant van Chiquita. Deze komen met een papieren informatiehoedje waarop je kunt lezen dat de acerola een soort kers is. Ze maken ook een kleine vergelijking van het vitamine C-gehalte in de vruchten. In een sinaasappel zit 49mg/100g, terwijl er in een guave 228mg en in de acerola maar liefst 1600mg per 100g.

30 dagen smoothies

Het startte met één smoothie per maand, maar de laatste maanden begon ik er steeds meer te drinken. En de laatste 22 dagen drink ik er zelfs elke dag één of meer. Dit is voor mij een pesoonlijke 30 day trial geworden. Waarschijnlijk één van de makkelijkste die ik ooit zal ondernemen.

Er waren maar twee dagen dat het er bijna niet van kwam en dan was ik genoodzaakt om er eentje binnen te kappen terwijl ik al in bed lag. En met plezier!

Mijn favoriete varianten zijn de mangoes & passion fruits en blackberries, raspberries & boysenberries smoothies van innocent. En ook al ben ik een enorme innocent fan, ik moet toegeven dat de Chiquita Superfruit smoothie Guave, Acerola en Oranges de derde plaats van de top 3 heeft ingenomen. Waarschijnlijk om de Superfruit smoothies van innocent nog niet in België en Nederland verkrijgbaar zijn.

In het begin had ik het niet op de ’stukjes’ die in de smoothies zitten. Dat maakte het voor mij moeilijk om te drinken. Van sinaasappelsap met pulp was ik ook nooit een fan, nog altijd niet eigenlijk. Maar voor smoothies maakt het me nu niks meer uit. Die kap ik gewoon binnen.

Soms drink ik een flesje in één keer uit. Ik krijg dan onmiddellijk een energie- en helderheidskick. Probeer het zelf ook eens en ervaar het Popeye effect!

Ik hou van smoothies. Gigantisch veel. En de liefde blijft steeds groeien!

Smoothies zijn simpelweg 100% vers fruit in een flesje. Beeld je een halve banaan in, 9 hele aardbeien, het sap van anderhalve appel en wat versgeperst druiven-, citroen- en sinaasappelsap en gooi dit allemaal in een blender. Het resultaat? Een ingebeeld godendrankje!

In tegenstelling tot fruitsappen bevatten smoothies zowel hele vruchten als verse sappen. Op die manier krijg je veel meer gezonde voedingsstoffen binnen. Echte smoothies bevatten nooit geconcentreerde sappen en zeker geen bewaarmiddelen. Ze blijven dan ook niet zo lang goed en je moet ze koel bewaren. Sommige smoothies bevatten ook yoghurt, dat maakt ze iets dikker van structuur. Deze worden ook wel thickies genoemd.

Er zijn verschillende redenen waarom ik van smoothies hou. Om te beginnen is fruit uiteraard gezond en een goede smoothie bevat altijd minstens twee van de vijf porties fruit/groenten die je elke dag zou moeten eten. Met één smoothie is je aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C verzekerd en je krijgt er een hoop van die gezellige antioxidanten bij. Verder is het één van de makkelijkste manieren om fruit te ‘eten’. Je moet enkel het flesje opendoen en drinken, en dat bespaart weer tijd. Maar bovenal zijn ze gewoonweg verrukkelijk. Heerlijk en gezond, de perfecte combinatie.

Eet je al fruit, dan je op deze manier makkelijk nog wat extra fruit binnenkrijgen. Je kunt uiteraard nooit genoeg fruit eten. Eet je zoals veel anderen weinig of geen fruit, dan is dit de ideale manier om ermee te beginnen. Zelf eet ik momenteel nog veel te weinig fruit, maar op deze manier kan ik het een beetje compenseren.

Ik leerde smoothies enkele jaren geleden kennen toen ik op citytrip in London was. Het waren smoothies van innocent drinks, om precies te zijn. Die flesjes van innocent met het schattige logo vielen hard op en het was liefde op het eerste gezicht.

Innocent smoothies

Het verhaal van innocent smoothies begon in de zomer van 1998. Drie nog niet zo lang afgestudeerde vrienden hadden een aantal smoothiercepten bedacht. Ze wilden een bedrijfje oprichten dat smoothies maakte en besloten hun idee uit te testen op een lokaal jazz festival. Vergezeld met 500£ aan fruit zetten ze daar een standje op. Daarboven hingen ze een groot bord met de vraag: “Zouden wij onze job moeten opgeven om deze smoothies te maken?”. Nadat de mensen een smoothie hadden opgedronken, konden ze stemmen door het lege flesje in een JA- of NEE-vuilnismand te gooien. Op het einde van de weekend was de JA-mand vol. De dag erna namen de drie vrienden ontslag.

Innocent Drinks is doorheen de jaren mijn favoriete bedrijf geworden. Het is een eerlijk bedrijf, dat echt geeft om de wereld, de consumenten en de werknemers. Ze gebruiken bv. alleen maar natuurlijke ingrediënten en kopen hun fruit enkel bij verantwoorde bronnen. De plastic flesjes zijn sinds 2007 gemaakt van 100% gerecycleerd materiaal, iets dat hiervoor nog nooit was gedaan. Dat was niet mogelijk, werd tegen hen gezegd. Ze proberen ook om hun ecologische voetafdruk steeds kleiner te maken en ze staan elk jaar 10% van hun winst af aan goede doelen, voornamelijk aan hun eigen innocent foundation.

Ze zijn ook ongelofelijk grappig. De teksten op hun flesjes zijn meestal hilarisch en zelfs op de onderkant vind je telkens een grappige boodschap zoals “Please don’t look at my bottom”. Hun website doet er ook aan mee. Je vindt in de jobsectie altijd een openstaande vacature voor een job in de Malediven. Maar als deze aanklikt, blijkt het een grapje te zijn.

Tenslotte zijn ze enorm goed voor hun werknemers. Het is de Google van de drankenindustrie. Zelfs hun ex-werknemers zetten ze in de bloemetjes. Zo is er op hun Engelstalige site een rubriek “Lest we forget” . Hier ze je foto’s van meer dan 100 voormalige werknemers, samen met een grappig en persoonlijk stukje tekst. Waar heb je dat ooit gezien?

Check zeker ook de rest van de Engelstalige en Nederlandstalige site en voel de liefde!

Waar vind je deze goddelijke drankjes in België? Welke zijn mijn favoriete? En hoeveel drink ik er per dag? Dat is voor de volgende post!

En zo zijn er weer negen dagen voorbijgegaan zonder blogpost. Geen excuses geven, Daan! En je zeker niet slecht voelen als je de prachtige stukjes van Toomas of Maneschijn leest. Want dat kan wel gebeuren als ik er op de verkeerde manier over nadenk. Dat zij wel mooie dingen schrijven en ik niet. Van dat crappy zelfbeklag.

Terwijl ik beter door hen geïnspireerd kan zijn. Want ik ben toch enorm blij dat er mensen zijn die over de dezelfde onderwerpen schrijven. Ik ben er trots op dat er zo’n mensen in mijn realiteit rondlopen. Het wordt er alleen maar beter op. Daar blijf ik aan denken. Vanaf nu!

Eten

Ik heb weinig nieuws te melden op neofobiegebied. De laatste weken heb ik wel enkele nieuwe dingen geprobeerd, maar dit was niet echt bewust gepland. De dingen waren toevallig in de buurt toen ik aan het eten was en ik greep mijn kans.

Ik heb bijvoorbeeld voor de eerste keer een mossel gegeten. Die vond ik vroeger altijd maar slijmerig uitzien, dus nooit geprobeerd. Wel maar eentje dus. De smaak en textuur vielen nog wel mee. Al ben ik ondertussen al half vergeten hoe het precies smaakte. Maar het is een stap in de goede richting. Ik zal er zeker nog eentje proberen in de toekomst.

Verder nog een paar gestoomde kleine worteltjes gegeten. Zonder erwten! Dat viel goed mee. Ook nog guacamole geprobeerd, met behulp van een paar nachos. Dat vond ik niet zo lekker, maar misschien ga ik de smaak waarderen als ik het nog een paar keer probeer.

En dan waren er nog een paar andere dingen. Maar deze ben ik vergeten. :s Ik kan er beter wat sneller over schrijven. Of tenminste dit soort dingen bijhouden. Dat ga ik ook doen. Vanaf nu!

Bewegen

Het dertigdagendoel om elke dag een half uur te sporten viel na een dag of twee in het water. Dat is niet zo erg, want ik kon altijd opnieuw beginnen. Maar dat heb ik niet gedaan. Niet ingepland. En dan komt het er niet van.

Natuurlijk kan ik elke dag weer opnieuw beginnen. En dat gaan we dan ook doen. Vanaf nu!

Meer van alles!

Meer bloggen, meer plannen, meer doelen stellen, bewuster leven. Dat allemaal. Vanaf nu!

Net de blog van Spiritus over voedselneofobie volledig doorgelezen. Spiritus is een collega-neofobe die enkele maanden geleden de eerste Nederlandstalige blog over neofobie of voedselneofobie startte. Want neofobie betekent eigenlijk precies angst voor nieuwe dingen in het algemeen. Al gaat het dan meestal over voedsel.

Dan heb je nog selectieve eetstoornis of selective eating disorder. Dan eet je bepaalde voedselgroepen gewoon helemaal niet. Maar telt dat wel als je de voedselgroepen nooit hebt geprobeerd? In ieder geval klinkt alles beter dan moeilijke eter. Want ik vind eten vrij makkelijk. Zolang het maar dingen zijn die ik durf te eten.

Het probleem met labels

Ik vind wel dat ik moet oppassen met deze labels. Aan de ene kant is het heel fijn om te weten dat ik niet de de enige ben. Dat er nog volwassenen zijn die bang zijn voor bepaalde voedselgroepen of voedingsmiddelen. Want je denkt al snel dat er niemand anders is zoals jij. Ok, iedereen heeft wel iets dat hij of zij niet lekker vindt, maar meestal hebben ze het dan wel geprobeerd. Ik ga er gewoon van uit dat dingen niet lekker zijn omdat ze een bepaald kleur of geur hebben. Ik denk ook zal dat ik zal kokhalzen of zelfs overgeven als ik zo’n dingen probeer, vooral omdat dit vroeger een aantal keer is gebeurd, zoals je in mijn vorige post kon lezen. Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.

Aan de andere kant wil ik me niet teveel identificeren met het label van neofobie of selectieve eetstoornis. Als ik teveel ga denken dat ik iets heb of iets ben, dan gaat het misschien nog moeilijker worden om er iets aan te doen. Dan kan ik dit als excuus gebruiken. Het lijkt me wel al beter dan altijd “Dat lust ik niet” te moeten zeggen. Dat deed ik vroeger. Maar dat klopt dan weer niet, omdat ik de dingen die ik niet lust meestal nooit heb geprobeerd. De laatste maanden was ik al iets verder gekomen en heb zelfs een paar keer gezegd dat ik bang was om iets te eten. Dat was veel juister. Maar neofobie dekt de lading nog preciezer. Dan zal ik mezelf maar een herstellende neofoob noemen.

Het label verhindert Spiritus in ieder geval niet om haar eetprobleem grondig aan te pakken. Dat is mooi om te zien en ik put er ook inspiratie uit. Ze is zelfs vegetarisch en dat is ook één van mijn langetermijndoelen. Momenteel experimenteert ze met vleesvervangers zoals quorn. Daar ben ik zelf nog niet aan toe, al is dit maar een kwestie van tijd.

Wat eet ik?

Ik vind niet dat ik een extreme selectieve eetstoornis heb. Toch niet als je me vergelijkt met mensen die nog nooit groenten of fruit hebben gegeten. Want er is eigenlijk best veel dat ik wel eet. Een lijstje:

Aardappelen: Enkel gekookt of gebakken en droog, dus zonder enige vorm van saus. Frieten en kroketten eet ik massaal, vooral frieten. Bijna elke dag eigenlijk. Ik ben opgegroeid in een frituur, dat heeft er misschien iets mee te maken. En toch nog ondergewicht hebben, je moet het maar doen.
Rijst: Alle soorten rijst zijn goed, maar ook weer zonder saus.
Fruit: Appels, peren (niet zo’n favoriet), aardbeien, bessen (frambozen en braambessen zijn verrukkelijk!), bananen, kiwi’s, perziken, sinaasappelen (iets moeilijker, omwille van de witte velletjes), druiven.
Groenten: Wortelen en erwten. Wel enkel kleine worteltjes, zoals die uit glazen potten. En enkel gekookt, met wat suiker erbij. Sperziebonen gaan nog net. Sla is moeilijker. Ik hou niet van krokante sla. Of het krokante gedeelte van sla. Veldsla vind ik dan weer fantastisch, omdat hier geen krokant gedeelte inzit.
Vlees: Gaat meestal wel. Als het van een koe, varken, kip of kalkoen komt, dan eet ik het waarschijnlijk. Favoriet: kip. Ik zie me nog een pollotariër worden. Dat is iemand die geen vlees eet, met uitzondering van kip.
Pasta: Een speciaal geval. Eet ik bijna niet, met uitzondering van spaghetti carbonara (met spek) op mijn manier. Dat betekent véél spek en extreem weinig saus. Zo weinig dat je ze bijna niet ziet. De pasta mag er wel naar smaken. Maar daar houdt het dan ook op. Zonder spekjes vind spaghetti veel minder interessant, geen spaghetti bolognaise voor mij dus. Maar met spekjes is dit één van mijn favoriete gerechten. Beetje gek.
Vis: Enkel sardines en zalm. Maar ongelooflijk graag, allebei.
Ontbijtdingen: Brood is ok (liefst bruin of zwart brood), maar meestal eet ik van die Zweedse knäckebröd/krisprolls-achtige toestanden. De volkoren variant zelfs! Dat is vrij gezond, dus daar ben ik blij mee. Confituur gaat ook wel, al eet ik meestal enkel aardbeienjam.
Noten: Pecannoten, okkernoten, macadamianoten, paranoten (ook wel brazilnoten genoemd), pinda’s. Gezond en heerlijk!
Varia: Appelmoes (zonder stukken, appelmousseline dus), eieren (roerei of het eiwit van een spiegelei), soep (zolang ze heet is, eet ik bijna alle soorten soep – als er stukjes inzitten dan eet ik wel enkel het vloeibare gedeelte – favoriet: tomatensoep), sauzen (mayonaise, ketchup (liefst curryketchup), peper-/champignonroomsaus, maar altijd in zeer beperkte hoeveelheden en gescheiden van andere etenswaren), flensjes. De meeste zoete dingen. Of ongezonde dingen zoals chips en koekjes.

Als ik het zo beschouw, is dit nog een vrij uitgebreide lijst. Vroeger was deze lijst een stuk kleiner. Maar langzaamaan komt er meer bij. Bessen, noten en knäckebröd zijn recente toevoegingen.

Wat eet ik niet?

Alles dat niet in de bovenstaande lijst staat.

Dus onder andere:

Kaas: Geen enkele soort. Geen sneetjes, niet geraspt, geen smeerkaas, niet in pizza. Als er kaas in zit, ben ik uit. Buiten een enkele keer pizza heb ik nog nooit kaas geprobeerd, trouwens.
Andere zuivel: Geen melk of dingen die gemaakt worden door toevoeging van veel melk (en er ook zo uitzien). Ook niet zo’n fan van boter. Dat gebruik ik gewoon niet. Maar het lijkt me ook niet zo gezond, dus ik vind niet dat ik iets mis.
Groenten: Alles behalve wortelen, erwten, sperzieboontjes en niet-krokante sla. Veel ruimte om te groeien dus.
Vlees: Geen konijn (te lieve dieren – zeer hypocriet, want kippen en koeien zijn ook lief) – ook geen paard of andere exotische dieren. Ik vind dat ik al genoeg vlees eet, dus ik heb niet de behoefte om nog een paar extra dieren op mijn menu te zetten. Ook geen koud vlees, behalve salami.
Pasta: Alles behalve spaghetti carbonara à la Daan.
Vis: Alles behalve sardines en zalm.

Staat iets niet in één van deze twee lijsten, dan eet ik het waarschijnlijk niet. Of heb ik het nog nooit gegeten. Twijfel je, stel me dan een vraag in de reacties.

Extra moeilijkheden

Ik heb het ook niet zo op mixgerechten. Ik bedoel dan gerechten waarbij verschillende ingrediënten gebruikt worden om één ‘iets’ te maken. Dingen zoals lasagne of gratins bijvoorbeeld. Met sauzen heb ik het ook moeilijk. Ik kan gigantische stukken kip of zalm eten, maar kap er een ‘vreemd’ sausje over, en het angstzweet komt op. Als eten niet klaargemaakt is op de manier waarop ik het gewoon ben, is het opeten meestal een uitdaging. Liefst heb ik al mijn eten ook gescheiden. Dat sluit wokken al uit. En de meeste gerechten in restaurants. Die zien er altijd buitenaards uit.

Qua restaurantkeuze ben ik sowieso al vrij beperkt. Ik had al gezegd in de meeste restaurants gelukkig een steak (of kipbrochette) kan nemen. Maar Italiaanse restaurants zijn uitgesloten. Aan Chinees durf ik nog niet eens te denken. Griekse restaurants zijn wel top. Al neem ik dan altijd sardines als voorgerecht, als hoofdgerecht vlees (souvlaki’s, kefte (gehaktballetjes) of Griekse worstjes plus frieten.

Gezond eten

Met enkel het voedsel uit de lijst van dingen ik wel ik eet, kan ik al gezond eten. Als ontbijt bijvoorbeeld knäckebrod met jam, of noten met fruit. En hoofdgerechten zoals rijst met kip of zalm. Of gekookte aardappelen met vlees, appelmoes plus wortelen en erwten. En tussendoortjes zoals sardines, fruit en nog meer noten.

Toch eet ik momenteel nog niet gezond. Ik eet teveel gefrituurd voedsel, teveel gebakken dingen en teveel chips en andere ongezonde snacks. Waarom? Misschien uit gewoonte, misschien uit gemakzucht. Misschien omdat ongezonde, vetrijke voeding ook verslavend is?

Ik wil vooral gezond eten. En langzaamaan nieuwe nieuwe dingen toevoegen aan mijn menu. Hoe bang ik daarvoor ook ben.

Gisteren ging ik met mijn vriendin even iets drinken in een tapasbar. De meeste tapas zou ik nooit durven te bestellen, maar er zijn twee uitzonderingen: patatas bravas (gebakken aardappeltjes met tomatensaus) en sardines. We gingen er niet echt om te eten, maar toch die twee besteld. Gelukkig waren de meeste aardappeltjes niet bedekt met tomatensaus. Ik ben kleine sardientjes in Griekse restaurants gewoon, maar deze waren gigantisch groot. Ze leken wel gemuteerd te zijn, maar waren toch overheerlijk. Minioverwinning. Op het einde doopte ik zelfs een aardappeltje (beperkt) in de tomatensaus. De saus smaakte een beetje naar tomatenketchup. Dat viel nog mee. Iets grotere minioverwinning.

Er zullen er nog veel volgen, ik houd jullie op de hoogte!

(edit: Na mijn bezoek aan Las Vegas begin oktober 2009 is er heel veel veranderd. Dat kan je hier lezen)

Gisteren kwam ik heel toevallig uit bij de eerste aflevering van ”Farm of Fussy Eaters” op de digitale zender Vitaliteit. In deze reality show komen acht mensen die last hebben van een selectieve eetstoornis twee weken op een boerderij samen om beter te leren eten.

Wat is een selectieve eetstoornis, ook wel (voedsel)neofobie of food neophobia genoemd? Wel, het komt er op neer dat je bang bent om bepaalde voedingsmiddelen te eten of dat je bang om nieuwe dingen te proberen. Dit is een normale fase bij veel kinderen, maar als dat dan niet doeltreffend wordt aangepakt, dan heb je hier als volwassene nog altijd last van. De één al wat meer dan de ander.

Bang zijn om bepaalde dingen te eten of te proberen is een perfecte omschrijving voor iets waar ik zelf al heel mijn leven last van heb. Van jongs af aan was ik een zogezegde moeilijke eter. Aardappelen (en vooral frieten), vlees en zoetigheden gingen nog, maar dingen zoals groenten, pasta en vis gingen er bij mij niet in. Mijn ouders deden hun best, maar ik was koppig, dus de situatie verbeterde er met de jaren niet echt op. Achteraf gezien was ik waarschijnlijk gewoon bang.

Memories…

Ik kan me levendig een paar situaties inbeelden die zeker niet hebben geholpen op dit gebied. Zo herinner ik me een schoolvakantie toen ik een jaar of zeven was. We kregen op een bepaalde middag frieten (ok) met iets vleesachtigs (ok) en … sla (help!) voorgeschoteld. Ik had nog nooit sla gegeten. Nog nooit geprobeerd zelfs. En ik weet niet meer of iemand mij had aangemoedigd om de sla te proberen, maar dat was in ieder geval wat ik had gedaan. Het resultaat was dat mijn volledige maaginhoud een paar seconden later op de vloer lag. Ik denk dat het bijna 15 jaar duurde voor ik terug een blaadje sla at. Zonder over te geven.

Toen men op het vierde middelbaar besloot om met de hele klas een paar pizza’s te bestellen, brak het angstzweet me uit. Hier kon ik niet onderuit. Dan maar een pizza met salami. “Ik eet salami, dus als ik een pizza moet nemen, zal deze misschien wel meevallen”, dacht ik. Maar het viel tegen. Deze keer bleef het bij kokhalzen en werd ik van een grote vernedering gespaard. Ik zei gewoon dat de pizza niet lekker vond.

Een laatste voorval dat ik mij herinner was op de uitvindersbeurs Eureka. Toen was ik al 20. Ik zag in de verte een aantal taartjes en gebakjes staan en die zagen er interessant uit. Maar toen de makers ervan mij aanspraken, bleek het niet om gewone taartjes te gaan. Nee, dit waren garnaalcocktails en groentemixen in de vorm van zoete taartjes en gebakjes! Wat een nachtmerrie! Uiteraard werd mij een stukje aangeboden en ik durfde niet nee te zeggen. Gelukkig wist ik met de grootste moeite van de wereld de beursvloer schoon te houden. Het zou maar slechte reclame zijn.

Mijn zin om nieuwe dingen te proberen was toen helemaal verdwenen. Maar de laatste jaren besef ik dat ik niet zo kan verdergaan.

Sociale stress

Een selectieve eetstoornis brengt ook heel wat stress met zich mee. Zo probeer ik al jaren etentjes en alle andere sociale gelegenheden waar er gegeten wordt te vermijden. Vooral koude lunches zijn een hel voor mij. Als ik op voorhand weet dat ik iets zal kunnen eten, dan gaat het nog. Zo durf ik de meeste restaurants wel te bezoeken, vooral dankzij de alomtegenwoordige steak-frites.

Maar als het menu totaal onbekend is, zal ik altijd proberen om er onderuit te komen. Je komt dan niet sociaal over, maar dat neem je erbij. Ben ik toch verplicht om een onbekend menu te eten, dan maak ik mij dagen op voorhand al zorgen. Dit gebeurt wel niet zo vaak en de enkele keren dat dit voorviel, kwam er net iets op het bord dat ik voor het grootste gedeelte binnenkreeg.

Ik wil zelfs liever niet naar bepaalde landen (zoals Italië) reizen, uit angst dat ik er tien dagen alleen naar McDonalds en Kentucky Fried Chicken zal gaan. Dat is een vrij irrationele angst, want je kunt daar ook wel iets anders dan pasta eten. Maar het speelt wel mee.

Ook maak ik me vaak zorgen over wat andere mensen zeggen of denken als ze merken dat die berg groenten op mijn bord niet slinkt. Want dit zal iedereen opvallen, denk je dan. Meestal zegt niemand er iets van en een enkele opmerking pareer je met een grapje, maar de angst blijft. Je probeert dit probleem ook zo goed mogelijk te verbergen.

Ik dacht zelfs dat ik de enige of toch één van de enigen was die hier last van had, maar blijkbaar zijn er meer mensen. Een kleine geruststelling.

The Farm of Fussy Eaters

Dit programma loopt nu dus op Vitaleit, de digitale themazender van Vitaya. Fussy eater kan je vertalen als moeilijke eter. De reeks is in maart van dit jaar ook al eens uitgezonden op Vitaya zelf. De eerste aflevering wordt nog een aantal keer herhaald, dus als je snel bent, kun je nog volgen. De deelnemers verblijven twee weken op een boerderij waar ze begeleiding krijgen van een psycholoog, een diëtiste en een chef-kok.

Er zitten uiteraard enkele extreme gevallen in dit programma. Zo is er meisje van 20 die nog nooit een groente heeft gegeten. Je zou dit niet zeggen als je haar ziet. De meeste deelnemers hebben ook totaal geen overgewicht. Eén andere jongen overleeft op boterhammen met pindakaas en kaas. En derde, jonge kerel eet niets anders dan frieten, nog niet eens vlees. Voor een buitenstaander is dit heel raar, maar ik kan me perfect inbeelden hoe ze zich voelen.

Ik blijf kijken en ben benieuwd hoe het met deelnemers zal vergaan. Een trailer van het programma kan je hier zien.

Meer info?

Over neofobie en selectieve eetstoornis is er bijna geen informatie te vinden in het Nederlands. Een uitzondering is een interessante blog van iemand die hierover schrijft. Hij lijkt ook al succes te boeken in het aanpakken van zijn eigen eetuitdaging. Verder vind je op http://www.fussy-eaters.com/ een Engelstalig forum met behulpzame leden en http://www.adultpickyeaters.co.uk/ is ook een goede site.

Tijd voor verandering

De laatste jaren besef ik dus dat dit geen houdbare situatie is. Ik wil beter en gezonder en eten. Heel af en toe, in een dapper moment, stop ik zelfs iets nieuws in mijn mond, met wisselend succes. Over wat ik wel en niet eet en wat ik nog wil eten ga ik nog veel meer schrijven in de toekomst. Voorlopig houd ik het erbij door te zeggen dat er verandering zal komen! Maar blijf met die bloemkool toch nog maar even uit mijn buurt.