Doodgaan? Ik toch niet?

Ik heb het moeilijk.

In de vorige post schreef ik dat ik nu een vierde soort chemo krijg. De vorige drie konden er niet voor zorgen dat mijn tumor bleef krimpen. Dat was niet goed, maar ik was al blij dat er nog iets was. Ik dacht ook dat er nog meerdere soorten chemo waren die mij eventueel zouden kunnen (helpen) genezen.

Maar ik was verkeerd.

Een week na de vorige post kreeg ik te horen dat dit eigenlijk het laatste was dat ze hadden. De dokter zag het ook helemaal niet positief in. Daar had ik het even moeilijk mee. Maar een week later (vorige donderdag) werd de situatie pijnlijk duidelijker. Deze chemo is niet bedoeld om mij te genezen. Dit is enkel om mijn leven te verlengen.

Dat was dus niet wat ik dacht.

Was de dokter niet duidelijk of had ik dingen niet goed begrepen, ik weet het niet. Ik weet wel dat de tradtionele medische wereld mij heeft opgegeven. Al is dat een ongelukkig woord. Volgens hen is er gewoonweg niks meer dat mij kan genezen. Ze staan met hun rug tegen de muur. Is er niks, dan is er niks.

Klap².

De laatste paar weken waren emotioneel enorm zwaar. Ik heb het nog nooit zo zwaar gehad, eigenlijk. Ik heb veel geweend. Ik vecht tegen de tranen terwijl ik dit schrijf. Mijn gemoedstoestand verandert ook van dag tot dag. Maar meestal zit ik in één van de vijf fasen van rouwverwerking.

De 5 fasen van rouwverwerking

Zie ook het Wikipedia-artikel: De 5 fasen van rouwverwerking

1. Ontkenning

Ziek? Ik? Ik was toch helemaal niet ziek? Ik ben genezen, maar de realiteit loopt nog altijd achter. Ik voel me toch niet ziek? Hoe kan ik doodgaan als me niet eens ziek voel? Het komt allemaal wel goed. Ik moet gewoon hier en daar iets veranderen en een paar nieuwe dingen proberen. Ik word 100 en gezond, zeg ik altijd!

Er zijn ook nog massa’s alternatieve dingen die ik kan proberen. Ok, mijn dokters geloven hier niet in, maar ze zijn hier ook niet zo goed van op de hoogte. Ik kan nog genezen. Het komt allemaal wel goed.

2. Woede/protest

Dat valt nog mee. Als ik op iemand kwaad ben, dan is het mezelf. Hoe kon ik zo stom zijn zo lang zo ongezond te leven? Ik heb hier voor gezorgd. Maar ik weet al langer dat het geen zin heeft om kwaad te zijn op mezelf. Toch komen de gedachten soms vanzelf. En er zijn nog anderen die ongezonder leven dan mij! Waarom worden die niet ziek? Het is niet eerlijk.

Ik heb ook soms te neiging om kwaad te worden als iemand op Facebook klaagt over zogezegd ‘onbelangrijke’ dingen.  Dat iemands trein te laat is ofzo. Waarover iemand ook klaagt, het is nooit zo erg als bij mij. Waarom dan klagen? Je blijft leven, wees blij!

Aan de andere kant begrijp ik het wel. Niemand kan zich in mijn situatie verplaatsen. Je eigen problemen zijn meestal de ergste die er zijn. Ik neem niemand iets kwalijk.

3.  Onderhandelen/vechten

Ik wil nog tenminste nog mijn verjaardag halen (29 april). Of naar Japan gaan. Of het einde van het jaar halen. Ik heb gewoon nog een paar maanden nodig. Dan kan ik mijn levensstijl zodanig aanpassen dat alles nog goed komt. Of dat ik nog een paar jaar blijf leven. Of langer! Ik heb er alles voor over. Alles voor een beetje tijd.

4. Depressie

Dat is wenen. Veel wenen. Veel waaroms. Waarom zou ik nog iets proberen? Het heeft toch allemaal geen zin. Ik wil niet afzien. Ik wil gewoon dat het gedaan is. Misschien moet ik er zelf een einde aan maken? Ik ga iedereen missen. Ik wou nog zoveel doen. Ik wil helemaal niet doodgaan. :’(

5. Aanvaarding

Ik heb een heel mooi leven gehad. 29 jaar, ok, dat is veel minder dan het gemiddelde. Maar er zijn mensen die nog veel minder lang dan mij geleefd hebben. Er zijn ook kinderen die sterven. Of er zijn mensen die veel ongelukkiger dan mij zijn geweest. Ik heb heel veel liefde en geluk gekend, mijn hele leven lang. Ik heb mensen kunnen helpen via mijn blog. Ok, niet zoveel als ik had gewild, maar toch. Ik had nog meer kunnen doen, maar ik denk niet dat iemand mij dat kwalijk gaat nemen. Ik mag echt blij zijn. Mijn leven was goed.

En het is nog niet gedaan! Ik kan nog hele fijne dingen beleven. Ik kan nog op reis gaan. Ik kan nog altijd stand up comedy doen. “Terminale kankerpatient doet aan comedy”, dat komt in de kranten, toch?

Dit is de engste fase. Ik vind het griezelig hoe makkelijk ik hier kan verblijven. Soms zie ik zelfs positieve punten in doodgaan. Soms word ik misselijk van mezelf als ik denk dat ik het positieve in de dood zie. Maar misschien kan ik hierdoor andere mensen aan het denken zetten om hun levensstijl aan te passen. Dan is het allemaal weer de moeite waard. En ik heb hele leuke spullen waar ik andere mensen blij mee kan maken na mijn dood. Ik begin al te plannen wie wat krijgt. Iemand interesse in tien jaargangen van Donald Duck?

Ik vind het helemaal niet zo erg om dood te gaan. Ik weet dat dit niet het einde is. Mijn bewustzijn zal sowieso doorgaan. Dood is gewoon de volgende stap en ik ga voor jou weten wat er na de dood is. Ik ben benieuwd! Ik kijk ernaar uit! Ben je nu niet jaloers?

Wat nu?

Ik wil nog niet opgeven. Aanvaarding staat voor mij gelijk met opgeven. Maar keihard voor alternatieve dingen gaan staat volgens dokters gelijk aan ontkenning.

Fuck het. Ik ga hem keihard Morellen. Nog harder dan zij deed. Hopelijk met een betere afloop. Helpt het niet, dan heb ik tenminste geprobeerd.

Meer later .. hopelijk.

Gelijkaardige posts:

• Waarom ik mijn doelen voor volgend jaar niet zal bereiken
• Waarom kanker één van de beste dingen is die me ooit is overkomen.
• De Nieuwe Daan™ – nu met 75% minder tumor!
• Je eerste bijna-doodervaring vergeet je nooit
• Een dag na de chemo, één dag na chemo
• Cancer Wars V: The Joske Strikes Back

Tagged as: alternatieve geneeskunde, dood, kanker, Kübler-Ross, rouwverwerking