Wat als er een manier bestond om nooit meer bang te zijn? Om nooit meer kwaad te worden? Om je nooit meer jaloers te voelen? Die manier bestaat. Beste van al, het is gratis. 
Objectieve realiteit
De meeste mensen bekijken de wereld vanuit een objectief standpunt. Dat betekent dat we allemaal gescheiden van elkaar leven en dat iedereen zijn eigen bewustzijn en gedachten heeft. Op zich is daar niks mis mee. Ik heb het grootste deel van mijn leven de realiteit op deze manier ervaren. Maar is dit wel de beste manier om de realiteit de bekijken? Is dit wel de meest juiste manier? De laatste tijd denk ik steeds meer van niet. Ik denk dat er een betere en waarschijnlijk juistere manier is. Welkom, subjectieve realiteit.
Wat is subjectieve realiteit?
Als ik over subjectieve realiteit praat, vergelijk ik het meestal met dromen. Beeld je eens in dat je aan het dromen bent. Je beseft dan meestal niet dat je in een droomwereld zit, tenzij het een lucide droom is. Een lucide droom is gewoon een droom waarin je weet dat je droomt. Je denkt waarschijnlijk dat die droomwereld echt is, net zoals iedereen die erin, jezelf inbegrepen.
Natuurlijk klopt dat niet. De echte jij is aan het slapen. In je droom ben je enkel een manifestatie van je slapende bewustzijn. Alle droompersonages zijn ook manifestaties van je slapende zelf. Hetzelfde voor de hele droomwereld. Niks is echt. Maar hoe gek de droom ook wordt, toch twijfel je er nooit aan. Een tijdje geleden was ik nog met Spider-Man de misdaad te bestrijden. Vorige maand heb ik samen met vijftien mensen met een groot vlot naar Afrika gevaren. We hadden een dak gebouwd tegen de regen. Uiteindelijk kwamen we vast te zitten in China. Laatst liet ik een atoombom ontploffen (per ongeluk), waarna er eigenlijk maar heel weinig mensen doodgingen. Dat vond ik toen wel vreemd. In ieder geval, je begrijpt wat ik bedoel.
Stel je beseft dat je aan het dromen bent, zoals in een lucide droom Zou je dan bang zijn als je een monster tegenkomt. Misschien een beetje, maar tegelijkertijd zou je weten dat het monster niet echt is. Je zou weten dat je dat monster met een vingerknip zou kunnen laten verdwijnen. Alles kan als je weet dat je droomt. Je weet dat er je niks kan overkomen, want je echt zelf ligt veilig in bed te slapen. Je hoeft voor niets of niemand bang te zijn want iedereen is een deel van jou. Alles is mogelijk. De wereld is een speeltuin.
Subjectieve realiteit is ongeveer zoals een lucide droom, maar dan terwijl je ‘wakker’ bent. Iedereen die je ziet is een deel van je bewustzijn, een deel van jezelf. Je eigen fysieke lichaam is ook maar een projectie van je slapende bewustzijn. Alles dat je ziet, hoort of ruikt is een creatie van dat hogere bewustzijn.
Hoe weet je eigenlijk zeker dat je nu wakker bent? Dat je nu niet droomt? Dromen in een droom is mogelijk. (Nee, ik heb niet te vaak naar Inception gekeken. 
Ik gebruik dit perspectief al lang voordat ik die film zag.) Het moet ook niet echt een droom zijn. Misschien is er gewoon een hoger bewustzijn waar je je niet van op de hoogte bent. Kan je bewijzen dat zo’n hoger bewustzijn (je echte zelf) niet bestaat? Ik denk niet dat dat mogelijk is. Alles lijkt echt, maar in een droom is dat ook zo.
Subjectieve realiteit is een lens om de wereld door te bekijken. Het is een keuze. Kies je ervoor om de realiteit door een objectieve of een subjectieve lens te ervaren? De meesten van ons zijn standaard uitgerust met de objectieve lens, maar je kunt die uitdoen om eens een andere te proberen. Pas wel op, het verschil kan heftig overkomen.
Voordelen van subjectieve realiteit
Je hoeft dus niet meer bang te zijn. Waarom zou je bang zijn van jezelf?
Kwaad zijn is ook niet meer nodig. Aangezien iedereen een deel van je bewustzijn is, heeft dat ook geen zin. In de objectieve realiteit zijn er ook wel veel mensen kwaad op zichzelf, maar dat is even gek. Waarom zou je kwaad op jezelf zijn?
Jaloersheid? Nutteloos. Als iemand anders iets heeft dat jij wilt, heb je het eigenlijk zelf al. Sowieso is eigendom een gek idee. In een droomwereld is niks echt, dus bezit is maar vreemd. Wat niet wegneemt dat een ingebeelde iPad een leuk speeltje kan zijn.
Liegen heeft geen zin. Je droomkarakters weten toch al wat jij weet. Eigenlijk hou je alleen jezelf voor de gek op die manier.
Je gaat meer liefhebben. Anderen liefhebben betekent jezelf liefhebben. Je gaat dus van iedereen houden. Je houdt toch van jezelf?
Ik kan nog wel even doorgaan zo. Alles is mogelijk. Je kunt de wereld veranderen. Zolang jij er maar in gelooft. Als jij gelooft dat iets niet kan, dan zorg je op die manier ervoor dat het niet kan.
Verander de wereld, begin bij jezelf. Er zit meer waarheid in die slogan dan ik ooit had gedacht.
Subjectieve realiteit en mij (of jou)
Ik ben jou. Jij bent mij. We zijn één. Boeddha wist dit al langer. Ik ben zelf geen Boeddhist, maar je hoeft ook geen Buddhist te zijn om op deze manier te denken.
De laatste weken probeer steeds langer het subjectieve perspectief vol te houden. Dat is niet altijd zo eenvoudig. Ik heb in het verleden gemerkt dat ik snel terug op de oude manier ga denken. Tegenwoordig lukt het al makkelijker en telkens als ik in de subjectieve realiteit zit, voel ik me extreem gelukkig. Iedereen is een deel van mij, dus ik probeer altijd te ontdekken welk deel van mij de droompersonages vertegenwoordigen. Praten met anderen en denken dat zij een deel van je bewustzijn zijn is ook fantastisch. Je leert er enorm veel over jezelf door.
Probeer het pespectief van subjectieve realiteit zelf ook eens. Je kunt er alleen maar bij winnen. Laat me zeker weten hoe jij erover denkt of hoe jij het ervaart!
Ik wil deze post niet te lang maken. Soms heb ik de neiging om lange posts niet te lezen. Sowieso ga ik hier meer over schrijven in de toekomst. Ook al weet ik dat ik tegen mezelf praat. Maar ik heb het nodig.
P.S. Het is niet omdat je droomt dat je voor een droombus moet gaan lopen. Als een deel van jou gelooft dat aangereden worden pijn doet, dan zal dat ook pijn doen.
Gelijkaardige posts:
- De Juiste Prijs en Subjectieve Realiteit
- 10 redenen waarom je niet op vrouwen of mannen durft af te stappen
- Validation: puur geluk in een filmpje
- Wie is de enige persoon die je kan kwetsen?
- Tips om jezelf mooier te vinden zonder iets aan je uiterlijk te veranderen
- Cancer Wars: Episode IV – A New Hope
Email deze post
Print deze post
Previous post: De Nieuwe Daan™ – nu met 75% minder tumor!
Next post: De Juiste Prijs en Subjectieve Realiteit
{ 26 comments… read them below or voeg er één toe }
Als kind heb ik me dat ook tienduizend keer afgevraagd (Wat als dit een droom is? Dus als ik wakker word, kom ik in een andere werkelijkheid. Als ik in die andere werkelijkheid weer ga slapen, kom ik dan weer terug in deze wereld. Maar als ik in ‘de andere wereld’ zit herinner ik mij deze niet en omgekeerd) ik vraag me af of iedereen deze gedachten wel eens heeft/had of ik gewoon een filosofisch kind was:p
Wat je zegt, lijkt me eigenlijk sterk op wat Plato zei. Wij zien verafspiegelingen van een hogere wereld, zoiets.
Ik kijk ook wel eens door zo’n subjectieve lens maar toch heb ik een beetje m’n twijfels bij wat je zegt. Dus het komt erop neer dat je pakweg niet bang meer hoeft te zijn, omdat alles wat je ziet een deel is van je bewustzijn. Maar neemt dat besef dan zomaar die gevoelens weg?
Volgens mij is het niet slecht om eens om bang/jaloers/kwaad te zijn. Ik weet niet of ik nog even Everywoman (denk: mijn echte naam:p) zou zijn als ik die gevoelens nooit had gekend. Dus ze laten vallen door die subjectieve bril, ik weet het niet. Iets eens vanuit een ander standpunt bekijken, ja, maar daar helemaal naar leven…
Je hebt het ook vooal over de ‘slechte’ gevoelens, maar hoe verklaar je liefde/verliefdheid? Da’s toch ook iets wat je zelf creëert in je bewustzijn? Als je dat beseft, waarom zou je het dan nog doen? Of heb je dan automatisch alles lief omdat je weet dat het uit jouw bewustzijn is? Lijkt me toch ook niet ideaal;)
Misschien moet ik dit gewoon eens kopiëren op mijn eigen blog want het wordt hier lang hè:D Je praat trouwens niet tegen jezelf, ik heb alles gelezen. Of tenzij… je bedoelt dat ik een deel ben van je bewustzijn… (okee okee, ik stop al!:D)
Ik bedoelde inderdaad dat ik tegen een deel (of delen) van mijn bewustzijn praat.
Waarmee ik trouwens niks verkeerd mee bedoel. Als je dit door de objectieve lens bekijkt, dan zou het kunnen lijken alsof het mij niks uitmaakt wat mensen denken. Of dat ik het niet belangrijk vind. Met beide lenzen ben ik dankbaar voor eender welke reactie. Als ik subjectief kijk dan worden reacties zelfs nog belangrijker, want dan wil mijn bewustzijn me iets duidelijk maken.
Die gedachten had ik als kind toch niet, voor zover ik mij herinner. Je was duidelijk voor op ons.
Meer lezen over Plato, begrepen!
Je hebt gelijk, zelfs in de objectieve realiteit hebben zo’n gevoelens hun waarde. Angst, jaloezie en woede zeggen veel over jezelf. Maar de leerervaringen zitten hem volgens mij in het overkomen van die emoties. Zoals dingen doen doen waar je bang voor bent. Leren gelukkig te zijn voor anderen. Of andere mensen vergeven. Op die manier zie ik alleen maar positieve kanten aan negatieve emoties. Het is heel goed om je af en toe slecht te voelen.
Zou het echt erg zijn als je nooit meer bang, jaloers of kwaad zou zijn? Als je die emoties eenmaal genoeg hebt ervaren, bedoel ik dan. Ik zou denken van niet, maar het is misschien iets om nog wat langer over na te denken. Je kunt trouwens ook subjectief leven en af en toe eens de objectieve bril opzetten. Dan bekijk je dingen ook vanuit een ander standpunt.
Wat is er niet ideaal aan alles of iedereen lief te hebben?
Nu, er zijn voor mij waarschijnlijk ook wel gradaties van liefde. Je hebt de basisliefde, die sowieso al onvoorwaardelijk is. Die is er voor iedereen. 
Maar er zijn zeker bepaalde delen van mijn bewustzijn die ik *extra* veel liefheb. Dat kan je dan verliefdheid noemen. Liefde+? Want ik ben wel heel graag verliefd. Dat is gewoon fijn. 
Is die reden goed genoeg? 
“Alle liefde is zelfliefde”, wordt wel eens gezegd.
Ik kijk liever af en toe subjectief. Ik denk dat dat wel goed kan zijn om alle haatgevoelens in je te relativeren;) maar ik heb het er een beetje moeilijk mee om de ander (altijd) te zien als iets wat uit jouw bewustzijn voortkomt. Zou je dan niet bepaalde handelingen beter moeten kunnen verklaren?
Ik denk meer dat je jezelf in de ander herkent, maar niet dat de ander er door jou is. Maar da’s dan weer een objectievere blik. Ik weet wel een andere filosoof, als je dan toch bezig bent met Plato;), die ongeveer zoiets zegt. Maar ik bespaar het je.
Ik dacht wel vaker over zulke/gelijkaardige dingen als kind eigenlijk. En nee, ik heb me niet jarenlang opgesloten, ik speelde ook gewoon buiten en zo;)
En op je volgende post reageer ik gewoon met “leuke blog” ofzo, beloofd! (Of doe JIJ dat dan misschien?:p)
Ik vind reacties zoals “leuke blog” heel fijn, maar ik deze reacties nog veel leuker. Daar moet ik meer bij nadenken. Ik hoop dus dat wij dat niet gaan doen.
Ik probeer te begrijpen waarom je de dingen liever eerder objectief bekijkt, maar wat bedoel je met bepaalde handelingen?
Trouwens wil ik wel weten welke die andere filosoof is, maar ik zal eerst beginnen met Plato.
Ik moest luidop lachen met je ‘wij’ (klinkt zelfs een beetje neerbuigend:p)
De andere filosoof is Levinas. Ik heb daar een linkje over, zal je dat eens geven.
Bepaalde handelingen kan vanalles zijn. Dingen die een ander doet bv, die jij niet meteen kan verklaren/begrijpen.
Ik weet soms niet meer welk persoonlijk voornaamwoord te gebruiken, neem het me/je/ons niet kwalijk.
Tja, ik merk ook soms wel bepaalde handelingen die ik moeilijk kan verklaren; maar meestal denk ik er wel een uitleg voor te hebben. En als dat niet zo is, dan begint de pret van het uit te zoeken.
Hey Daan,
Intrigerend onderwerp.
Ken je hieromtrent nog meer sites of andere literartuur?
Greetz
In het Nederlands heeft hier nog niemand over geschreven, voor zover ik weet. Maar dat komt nog wel.
Steve Pavlina heeft hier wel veel over geschreven. Subjective reality Q&A en de daaropvolgende artikels zijn een goede plek om te beginnen. Als je dan naar de Archives pagina gaat en zoekt op subjectieve realiteit, vind je nog veel meer.
Veel plezier ermee.
Kwantumfysica! ?
Ik weet wat je bedoelt, Elke.
Dat kan (objectief gezien) veel van subjectieve realiteit verklaren.
Hey Daan, ik heb ook je post op fb gelezen over ‘De Juiste Prijs’ en ik vind dat ongemeen fascinerend, dat je dan geen schrik meer hebt! Ik denk dat ik vroeger onbewust in dat subjectieve-realiteit perspectief heb geleefd, en dan op een gegeven moment daar uit ben gevallen… Oei! In ieder geval zoek ik al langer naar manieren om niet meer angstig te zijn, en dit lijkt me wel een hele leuke!
Zoals elke blog weer een schitterend en erg interessant stukje!!! Ik kijk weeral uit naar de volgende.
Eigenlijk wil het dus ook zeggen dat ik mijn grote idool Koen Wauters van de grond heb getild en heb rondgedraaid
Hugs!!!
Lies
Bedankt, Lies! Je hebt helemaal gelijk trouwens. Nog beter, Koen Wauters is een deel van jou! Is dat niet tof?
Erg interessante manier van denken. Heeft zo’n altruïstische sfeer rond zich en daar hou ik wel van. Al is het helemaal geen altruïsme. Maar soit.
Waar ik op vasthang bij deze denkwijze is dat iedereen deel uitmaakt van jouw subjectieve realiteit, dus ook de mensen met slechte bedoelingen. Die gaan niet weg als je dat wilt en daarbovenop komt dan ook nog eens dat zij er zijn omdat jij dat wil. Misschien heb ik je idee wat verkeerd begrepen, maar mij lijkt het het positieve te versterken, wat zeker goed is, maar het negatieve kan je niet zomaar negeren en door ze subjectief te beleven, ga je het zelfs een deel van jezelf laten uitmaken.
Een heel goed punt, Michaël. Dat is inderdaad één van de ‘moelijkheden’. Al het positieve is een deel van jou maar al het negatieve ook.
Ik zou wel niet zeggen dat ik het negatieve *wil*, maar ik ben er wel verantwoordelijk voor. Ik moet dus toegeven dat er ook negatieve emoties in mij zitten en die negatieve emoties manifesteren dan dingen zoals oorlog of armoede. Want heeft niet iedereen soms een innerlijk conflict? Of denkt niet iedereen soms in termen van schaarste? Of ben je niet soms kwaad op iemand? Ik zou graag zeggen van niet, maar dan ontken ik de waarheid. Het enige wat ik kan doen is dus die delen van mij accepteren, mezelf vergeven en mezelf proberen te genezen of het beter te doen.
Alle liefde is zelfliefde, maar ook elk conflict is een innerlijk conflict.
Ok, maar als je zelf minder mensen graag gaat zien, ga jejezelf ook minder graag zien. Dat volg ik. Je idee is ene prachtconclusie als het op de positieve dingen aankomt en die heb je met jouw visie ook goed in de hand. Maar je verliest alle controle over de negatieve dingen. Ik ga niet zeggen dat je met een objectievere kijk wel veel verandering teweeg brengt maar dan maak je je tenminste ook niets anders wijs.
Een voorbeeld. Onlangs las ik dat Israël een nomadendorp had aangevallen en verwoest. Als ik dat subjectief zou bekijken zou ik dat kunnen linken met het feit dat ik altijd een underdog ben geweest. Zoals op één of andere manier ook dat nomadendorp is in vergelijking met Israël. Dit kan je als een innerlijk conflict zien alleen heb ik die underdogstatus al lang aanvaard en ik heb daar ook geen problemen meer bij maar desondanks mijn vooruitgang is het conflict rond die nomaden nog steeds hetzelfde.
Ik snap hoe, als je jezelf positief instelt, je ook positiviteit teweegbrengt naar buiten toe. En het tegengestelde is evenzeer waar. Een negatief persoon kweekt negativiteit. Maar iets dat negatief is, wordt er niet beter op door het aan jezelf te koppelen. Stel dat ik de verlichte positiviteit zelf ben en dus innerlijk geen conflicten of negativiteit ken, onwaarschijnlijk maar hypothetisch. Dan verdwijnen de negativiteiten daarbuiten niet. Dat maakt dat de negativiteiten niet het resultaat zijn van jezelf en dan breekt je subjectieve realiteit.
Hey Daan en Michaël,
Ten eerste Daan: heel goede post! het wekt nieuwsgierigheid op!
Michaël, ik ga voor een deel akkoord met wat jij zegt maar Daan’s reactie heeft dan ook weer een punt. Ik leg uit wat ik bedoel.
Mensen met slechte bedoelingen gaan inderdaad niet weg als jij dat wil. Maar volgens mij zijn die mensen daar omdat jij dat onbewust wilt. Mensen met slechte bedoelingen kiezen hun slachtoffers op basis van hun gedrag. OK, velen onder hen zijn misschien niet “slim” genoeg om dat uit echte analyse van het gedrag te bepalen maar die hebben daar een soort zesde zintuig voor. Pesters bijvoorbeeld, kiezen slachtoffers die zwak zijn, onzeker, … Als je ervan uitgaat dat alles een deel is van jezelf en daardoor geen angst hebt, ben je zelfzeker en sta je in je kracht. Op die manier kom je zéker niet als een makkelijke prooi over voor mensen met slechte bedoelingen.
Als je nog verdergaat dan dit, kan je hier zelfs de wet van de aantrekkingskracht bij betrekken. Je gaat ervan uit dat alles rondom jou een deel is van jezelf. Je concentreren op wat jij wilt en dat effectief ook verkrijgen is dan een logisch gevolg. Hetzelfde met negatieve gevoelens. Als je je concentreert op negativiteit, trek je die aan (ook al zeg je tegen jezelf: ik wil NIET dat dit of dat gebeurt, het onbewustzijn begrijpt het woordje ‘niet’ niet. Probeer eens NIET te denken aan een roze olifant.)
Stel dat je een blauwe citroën Xsara wil kopen, plots zie je bijna enkel dat model rondrijden. Een vrouw die zwanger is of wil worden, ziet plots overal zwangere vrouwen. Dat komt omdat je focus daarop gericht is. Dus als je je concentreert op zorgen, problemen, mensen met negatieve bedoelingen, zie je enkel dat en trek je dat ook aan.
Mijn besluit (want het begint hier een wirwar te worden, sorry daarvoor :p) is dat alles wat je overkomt en alles wat je doet een logisch gevolg is van jouw gedachten en handelingen. Alles is een deel van jou, jij bent een deel van alles. Alles waar jij aan denkt, komt op jouw pad, is het nu negatief al dan niet positief… Subjectieve realiteit is dus volgens mij een kader waarin de wet van de aantrekkingskracht zijn plaats inneemt. Waar de wet van de aantrekkingskracht zich vooral concentreert op wat je wil dat jou overkomt, gaat de subjectieve realiteit behalve dat ook alles wat je effectief overkomt een plaats geven.
Michaël, ik had ondertussen jouw tweede reactie niet gezien, dus mijn reactie was bedoeld op jouw eerste post
Wat de grote negatieve zaken betreft zoals oorlog en jouw voorbeeld van in Israël: Subjectieve realiteit en de wet van de aantrekkingskracht vertrekken vanuit jezelf en beïnvloeden jouw leven en dat van anderen rondom jou. Hoe verder je van jezelf weggaat (zowel geografisch als relationeel, de vriend van het lief van de dochter van jouw achterneef bijvoorbeeld), hoe minder invloed jouw realiteit nog heeft.
Om het voorbeeld van Israël nog eens aan te halen: Daar zijn veel individuen die niets anders meer kennen dan negativiteit en zware uitdagingen. Als we ervan uitgaan dat dit invloed heeft op onszelf, is het ook logisch dat dit bij hen ook zo is. Enkel, zij staan er veel dichterbij, zij beleven effectief deze gebeurtenissen. We kunnen er niet van uitgaan dat we god zijn en dat we ALLES kunnen beïnvloeden. Dus een oorlog in Irak of Afghanistan is geen gevolg van onze realiteit maar dat van de mensen daar. Het heeft ook niet echt rechtstreeks invloed op ons leven (wat niet wil zeggen dat je niet kan meeleven en helpen natuurlijk!! Dat helpen is dan weer een positief gebeuren voor jou persoonlijk maar dat is een andere discussie, positief zonder negatief bestaat niet, Yin en Yang enzovoort maar dan gaan we misschien iets te ver).
Alexander, dank je voor de sterke uitleg. Lokaal gezien snap ik zeker dat subjectieve realiteit ook naar negativiteit een mogelijk betere houding kan zijn. Maar het is dan toch een gelimiteerd gebeuren. Eens je verder gaat dan je directe omgeving, je directe realiteit laten we zeggen, dan verliezen we onze controle en moeten we die verre realiteit bijna objectief gaan bekijken.
Dit veroorzaakt toch een soort van machteloosheid, althans bij mij toch. Ok, ik hoef me misschien niet druk te maken over conflicten zo ver buiten mijn bereiek, maar als iedereen die denkwijze hanteert, is het aan de dictators om over te nemen. Dus blijven we zitten met een soort machteloosheid en dat geeft toch ook zijn littekens weer op je eigen leefwereld waarin je wel een subjectieve realiteit kan hanteren. Die littekens zorgen dan voor conflicten en zo kom je in een vicieuze cirkel terecht en durf ik wel te betwijfelen of je een subjectieve realiteit kan aannemen en terwijl ook bezorgd kunt zijn over grotere problemen. Je zegt wel dat we kunnen meeleven en helpen maar dat moet dan toch vanuit het zicht van een objectievere realiteit.
Dus hoe mooi zo’n subjectieve realiteit is en ik ga deze ook proberen te laten insijpelen in mijn eigen leven, het is een gelimiteerd gegeven.
Het is inderdaad een gelimiteerd gegeven voor mensen met een gelimiteerde invloed. De reden waarom er daar conflicten zijn, is omdat enkele individuen een overdreven subjectieve realiteit beleven. Ze kijken niet objectief naar de situatie maar met een soort negatieve subjectiviteit, om het kind een naam te geven.
Mocht iedereen de subjectiviteit hanteren die wij hier nu bespreken, zou een conflict oplossen veel sneller gaan. Het is een utopische gedachte die misschien niet snel of nooit zal werkelijkheid worden, maar het is wel zo.
Je kan het ook van een ander perspectief bekijken (creëer je eigen subjectieve realiteit) die ervoor zorgt dat het machteloze gevoel wat vermindert. Je kan ervan uitgaan dat dergelijke situaties, oorlog, overstroming, … nodig zijn om de samenhorigheid en solidariteit tussen de mensen te vrijwaren. Kijk maar naar ons land. Wij hadden het hier goed, veel te goed misschien. En plots leven alle mensen “alleen”, ze zijn ‘alleen’ op de baan, ze doen wat voor hen goed is. Er is geen solidariteit meer. Nu plots ook onze streek te maken heeft met zware economische en maatschappelijke uitdagingen troepen de mensen plots samen: bv een internationaal betoog bij de gebouwen van opel met delegaties van duitsland en weet ik vanwaar nog allemaal.
Je kan dus voor jezelf stellen dat dergelijke situaties een noodzakelijk kwaad zijn om het positieve binnen de mens te behouden. Of je nu gelooft in de bijbel of niet, dat is hier nu niet belangrijk maar de bijbel staat vol van zo’n voorbeelden. De bestraffing van Adam en Eva voor hun egoïsme, de zondvloed, … De Griekse mythologie, telkens iemand zich beter voelt dan de goden, krijgen ze een wrede, pijnlijke straf om duidelijk te maken dat je “goed” moet leven. Het is een noodzakelijk kwaad om volledig verderf tegen te gaan…
Nu, iets als subjectieve realiteit en alles wat daaraan vast hangt, moet je natuurlijk toepassen in die mate dat het nog comfortabel aanvoelt voor jezelf. Maar dit kan misschien helpen om het gevoel van machteloosheid wat te verminderen.
Oh, nog één iets: je zegt dat als je wil helpen bij dergelijke conflicten, dat dat moet vanuit een zekere objectiviteit. Dat klopt voor een deel, maar zoals Daan ook zei: je kan in je droom een monster tegenkomen, maar dat wil niet zeggen dat je bang hoeft te zijn voor dat monster. Hier hetzelfde: de conflicten zijn het monster, maar dat wil niet zeggen dat je zelf bang hoeft te zijn, of je moet slecht voelen. Een deel van de subjectieve realiteit, volgens mij, is ook erkennen dat het monster er is. Dat is hetzelfde principe als het proces om uitdagingen op te lossen: je stelt vast dat er een uitdaging is, je kijkt wat je kan doen en je onderneemt actie, zonder je slecht te voelen over die bepaalde uitdaging. Als je vanuit dat standpunt vertrekt en met die pas verworven zelfzekerheid omdat je de negativiteit errond weggewerkt hebt, actie onderneemt, kan je alles doen wat binnen jouw mogelijkheden ligt om te helpen. Wat volgens mij veel beter is dan wat het merendeel van onze bevolking doet: naar het nieuws kijken en denken “amai, zo erg”, een slaappilletje pakken en ‘s morgens gewoon doen alsof het allemaal OK is.
Wat een interessante conversatie hierboven! Ik wist dat ik terug had moeten antwoorden voor ik weer een chemobehandeling kreeg (gisteren dus) – nu is het uitdagender
– maar er komt nog een reactie van mij! 
Heb genoten van het artikel Daan. En verder succes nog. Groeten van een beginnende groeier (zit dus op de correcte blog;-))
Absoluut!
Dus ik kan concluderen: I am no man: I’m a god
Voila. You are *the* god.
{ 1 trackback }