De verdere avonturen in Chemoland

Vond ik dat de vorige post lang op zich liet wachten? Ondertussen zijn we al weer bijna een maand verder zonder iets nieuws. Auw!  

Hoog tijd over een update.  

Belangrijkste nieuws eerst. De behandeling slaat goed aan. Joske krimpt significant en daardoor kan ik al even terug normaal ademhalen. Mocht er iemand zich dus nog zorgen maken, dat is er nergens meer voor nodig. Maar toch heel erg bedankt.   

Op dit moment zit ik in de dagkliniek van het ziekenhuis Oost-Limburg in Genk te wachten op de vierde behandeling van mijn chemokuur. Ik vermoed dat ik me achteraf iets minder goed ga voelen, dus het is schrijven tegen de klok op!  

De vorige keer praatte ik over de bijwerkingen tijdens de eerste twee weken van mijn chemokuur. Ondertussen ben ik twee behandelingen verder. De weken daarna verliepen iets anders dan de vorige keer. Ik had vooral veel minder bijwerkingen. Samengevat is de eerste week na zo’n behandeling een ‘slechte’ week en de tweede een ’goede’ week.  

De ‘slechte’ week  

Tijdens de chemotherapie voel ik nooit iets. Pas achteraf komen hoofdpijn en een algemeen minder goed gevoel opzetten. Maar daar blijft het eigenlijk ook bij. De andere bijwerkingen zijn voor het grootste deel verdwenen.  

Dus geen last meer van mondirritiatie, constipatie, buikpijn of winderigheid. Door dat laatste ben ik weer veilig voor de mensheid.   

Wel heb ik de eerste week veel hoofdpijn. Pijnstillers helpen, maar die wil ik niet de hele week voortdurend nemen. Ik probeer ze dus te beperken. Ook heb ik dan een algemeen slecht gevoel. Zo’n het-hoeft-allemaal-even-niet-voor-mij-gevoel.  

Eén van de meest voorkomende bijwerkingen zou misselijkheid moeten zijn. Al heb ik hier weinig last van gehad. Sowieso krijg ik belangrijk uitziende pillen (Emend) om dit tegen te gaan en die doen hun werk goed. Voorlopig heb ik nog geen enkele keer moeten overgeven.  

Het mindere gevoel in de uiteinden van mijn vingers blijft maar ebt op het einde van de twee weken weg.  

Moeheid blijft ook. Vooral in de eerste week maar ook in de tweede. Gelukkig is dat nog niet zo erg. Liggen of zitten kost niet veel moeite.   

De ‘goede’ week  

De hoofdpijn komt na een kleine week steeds later op de dag. En uiteindelijk komt ze helemaal niet meer. Dan is de goede week officieel begonnen!  

Het grootste deel van die week voel ik me zo goed dat ik bijna vergeet dat ik ziek ben. Nu nog een kwestie van die nuttiger in te vullen. Door meer te schrijven bijvoorbeeld.

Haarverlies  

Een paar dagen na de vorige post deed ik mijn dagelijks zit-het-haar-nog-wel-vast-test. Het zat niet meer vast.   

Ik wist wel dat dit waarschijnlijk zou gebeuren maar ergens koesterde ik nog wat valse hoop dat ik mijn haar mocht houden. Ik keek eerlijk gezegd niet echt uit naar tijdelijke kaalheid. Misschien dat ik er daarom niet zo blij uitzie in het volgende filmpje. Al was het ergens wel grappig bedoeld. (Pas op, volgende beelden kunnen schokkend zijn)  

Langzaam begon het losser en losser te zitten. ’s Ochtends lag er steeds meer haar op mijn kussen en mijn haren wassen werd elke keer minder leuk. Dus ging ik na wat uitstel naar de kapper om een milimeterkapsel te vragen (en de kapsters te choqueren door overdreven veel haar in één keer uit te trekken).  Er liggen ‘s ochtends nu nog altijd haren op mijn kussen maar in ieder geval zijn ze veel korter.   

Het duurde een paar dagen om aan mijn nieuwe look te wennen maar ondertussen voel ik me weer even sexy als daarvoor. Een zeldzame bijwerking is dat er nu een metalen antenne uit mijn hoofd groeit. De dokter verzekert me dat dit maar tijdelijk is. Ik hoop van niet, ik vang nu al Studio Brussel en Radio 1 op!

Bloedarmoede en buikinjecties  

Een bijwerking waar ik zelf niks van merkte was dat ik bloedarmoede kreeg. Het komt erop neer dat mijn lichaam te weinig witte bloedcellen aanmaakt. Daardoor verzwakt mijn immuunsysteem nog meer en dat kan ik nu niet gebruiken.  

Gelukkig is er een oplossing voor: buikinjecties! De voorbije weken heb ik al injecties in mijn armen, rug en oksel gehad, maar mijn buik was nieuw soort speldenkussen. Acht injecties later kan ik zeggen dat ze veel minder pijn doen dan verwacht.  

Voor deze spuitjes reken ik op de vriendelijke medewerking van het Wit-Gele Kruis. Maar omdat ik deze blijkbaar de komende maanden ga blijven krijgen, hoor ik net, ga ik ze vragen om me te leren ze zelf te zetten. Dikke pret!  

Ondertussen is mijn behandeling weer gedaan. Ik denk ook dat ik het begin te voelen.   

Tot snel!

Gelijkaardige posts:

• Twee weken bijwerkingen van chemotherapie
• Kleine kankerupdate + de CHANGE-Think+ blog
• Daan vs. Joske: Round 4!
• Cancer Wars: Episode IV – A New Hope
• Joske Hodgkin oftewel de Ziekte van Hodgkin oftewel kanker
• Je eerste bijna-doodervaring vergeet je nooit

Tagged as: buikinjecties, chemotherapie, haaruitval, kanker