Over fysieke dipjes en mentale datjes

Nog even over vorige maand.

Maar drie posts geschreven, terwijl ik er in januari elf en in februari 10 had. En één post om te zeggen dat ik nog leef. Dat is nooit een goed teken. Hoe kon het ooit zover komen?

Fysieke dipjes

Nee, ik had geen auto-ongeluk, geen tropische ziekte en ik was ook niet in elkaar geslagen nadat ik iemands telefoonnumer had gevraagd. Het was gewoon een samenloop van pijnlijke omstandigheden.

Het begon begin maart met mijn nek. Al enkele dagen merkte ik overdag een licht geïrriteerd gevoel op dat naarmate het avond werd langzaamaan pijn begon te doen. Voor ik het wist werd slapen werd een hel. Want ik had niet alleen pijn in mijn nek, maar ook mijn linkerarm, -schouder, borst en rug. Dit was gewone pijn, we hebben het hier over hele nieuwe dimensie van pijn. Slinkse pijn ook. In plaats van constant aanwezig te zijn, ging de pijn om de zoveel seconden weg om daarna onmiddellijk terug te komen. En dit uren aan een stuk. Pijnstillers, hielpen niet. Uiteindelijk viel ik rond een uur of 4u meestal wel in slaap.

Dus via de dokter naar een kinesist. Wat was er aan de hand? Veel te lang met een verkeerde houding voor de pc (en op andere plekken) gezeten. Door met een gebolde rug te zitten, ging mijn kin te vaak omlaag en duwden nekwervels op elkaar. Hierdoor raakte weefsel dat tussen mijn nekwervels zit bepaalde zenuwen achterin mijn nek. Je kunt je nekwervels vergelijken met een hamburger. Als je op de boven- en onderkant van de voorkant van het broodje duwt, komt het vlees er langs achter uit. Je kunt vermoeden dat het niet de bedoeling dat het ‘vlees’ die zenuwen raakt. Dat zorgt voor, inderdaad, pijn.

Waarom dan pijn in andere delen van het lichaam? Dat heeft te maken met het fenomeen van ‘referred pain’. Zenuwen sturen signalen naar de hersenen, maar die kunnen soms niet duidelijk interpreteren waar de pijn precies vandaan komt, dus voor de zekerheid sturen ze pijnsignalen naar verschillende (en verkeerde) plekken. De wonderen van het lichaam.

Maar genoeg biologie.

Van de kinesist kreeg ik een aantal oefeningen en raadgevingen. Onder andere zoveel mogelijk met een geholde rug te zitten (door bv. een opgerolde handdoek achter mijn onderrug te leggen) en regelmatig van houding te veranderen. Dat deed ik wel, maar de bijhorende oefeningen deed ik niet vaak genoeg en zo bleef de pijn voortduren.

Ondertussen had ik nieuwe pijnstillers, maar die hielpen ook niet echt. Ik nam ze toch, al was het maar voor een placebo-effect. Door ‘s nachts pijnstillers te nemen stond ik ‘s morgen ineens met hoofdpijn op. En goed geslapen had ik dan sowieso niet. Dat leidde tot een soort zombie-effect.

Al snel speelde de kinesist een troefkaart uit. Een soort van stevige (niet zo relaxerende) massage die bijna onmiddellijk effect bleek te hebben. Halverwege de maand dacht ik dat de pijn weg was. Daardoor begon ik mijn oefeningen weer niet te doen en kwam de pijn terug. D’oh!

Opnieuw een extra stevige massage (deze keer met extra ruggekraak) en ineens begon ik pijn in mijn borst te voelen. Deze keer op een heel specifiek, klein plekje in het midden. Dezelfde plek die pijn deed toen ik in oktober vorig jaar iemand te hard had geknuffeld. Ik dacht toen dat mijn rib gekneusd en deze keer dat ze gebroken ze was. Het kwam in ieder geval neer opg lachen-niezen-diep-inademen-verkeerd-bewegen-pijn. Bijna alles wat ik deed werd vergezeld met dit ondertussen zeer bekende gevoel. Het was in ieder geval weer iets anders dan de nekpijn. Alhoewel de pijn in mijn borst was vooral overdag, de andere pijn ‘s avonds en ‘s nachts. Pijn in ploegendienst.

Terug naar de dokter! Conclusie: geen gebroken of gekneusde rib, wel een ontsteking op de plek waar een rib in het borstbeen komt. Dat klinkt minder glamoureus, maar de pillen die hiervoor kreeg hielpen onmiddellijk, dus ik vermoed dat hij gelijk had.

Een beetje tandpijn en paar afspraken met de kinesist later is alles gelukkig zo goed als opgelost. Ik kan al een hele week slapen zonder pijnstillers en daar ben ik zeer blij om.

Misschien was het wraak van mijn lichaam voor al die jaren dat ik hem niet zo goed het behandeld. Ik neem het hem niet kwalijk. Maar nu blijven we wel vriendjes.

Mentale datjes

De lichamelijke pijn nodigde niet echt uit tot veel mentaal werk en hierdoor liet ik alles een beetje hangen. En dat was was niet zo verstandig. Want ik moest keuzes maken over mijn nabije toekomst. Vooral over hoe ik voor een inkomen zou zorgen.

Zou ik me laten begeleiden om een full time coach te worden? Zou ik me gaan focussen op man-vrouw-relaties om zo een soort datingguru te worden? Of zou ik me volledig storten op het ontwikkelen van producten? Of een paar maanden echt intensief bloggen? Of nog iets anders? Maar misschien moet ik eerst mijn mailbox leegmaken. Of mijn fysieke inbox. Of eerst dit boek lezen. Of die vijf andere? En ga zo maar door. Gek, want in juli vorig jaar had ik ongeveer dezelfde uitdaging. Ik zou ondertussen beter moeten weten.

Door geen beslissingen te nemen, deed ik gewoonweg niks. Of toch bijna niks. En daar werd ik ook niet zo blij van.

Uiteindelijk heb ik dan toch een paar keuzes gemaakt. Full time coachen wordt misschien iets voor later. Een datingcoach/-guru worden, dat zit er zeker niet in. Daar kruipt net iets teveel tijd in. Alhoewel hier een markt voor is. Iemand zin in een nieuwe carriere?

Infoproducten ontwikkelen, dat wordt het. Daar zul je nog meer over horen. En meer bloggen, dat mag ook wel.

Maar nu eerst een paar e-mails beantwoorden.

Gelijkaardige posts:

• Cancer Wars: Episode IV – A New Hope
• Twee weken bijwerkingen van chemotherapie
• Ik leef nog!
• Een weekje ziekenhuis (intro)
• Je eerste bijna-doodervaring vergeet je nooit
• Daan vs. Joske: Round 4!

Tagged as: beslissingen, dipjes, keuzes, nek, pijn