In The Four Hour Workweek (Een werkweek van 4 uur) van Timothy Ferriss staat een prachtige oefening om te je leren angst te overwinnen. Die heeft trouwens weinig te maken met de rest van de inhoud van dit geweldige boek over hoe je een rijk leven kunt leiden zonder veel te doen.
De oefening gaat als volgt: Zorg dat je oogcontact hebt en vraag een week lang iedere dag de telefoonnummers van ten minste twee aantrekkelijke leden van het andere geslacht. Deze oefening geldt zowel voor mannen als vrouwen en je leeftijd is niet van belang. Zelfs als je in relatie zit, kan je deze oefening doen. Je gooit de telefoonnummers achteraf dan gewoon weg.
Het uiteindelijke doel is niet telefoonnummers verzamelen, maar wel de angst voor het vragen te overwinnen. Het resultaat is dus onbelangrijk.
Tim geeft nog enkele tips mee, zoals naar een winkelcentrum gaan en ernaar te streven om binnen vijf minuten minstens drie mensen na elkaar aan te spreken. Hoe meer, hoe beter. Zo kom je makkelijker over je gêne heen. Je krijgt zelfs een miniscript mee dat je kunt gebruiken. Dat gaat als volgt:
“Neem me niet kwalijk. Ik weet dat dit misschien vreemd klink, maar als ik het je nu niet vraag, kan ik mezelf de rest van de dag wel voor mijn kop slaan. Ik ben laat voor een afspraak [met andere woorden, ik heb vrienden en ben geen stalker], maar ik vind je echt [ongelofelijk, verbluffend] leuk [beeldschoon, sexy]. Mag ik je telefoonnummer? Ik ben geen psychopaat – ik zweer het je. Je mag me ook een niet-bestaand nummer geven als je niet geïnteresseerd bent.”
Ik zie je al fronsen en denken dat dit script niet gaat werken. Tim zegt ook niet dat je dit script exact moet gebruiken, variaties mogen ook. Je kunt eigenlijk zeggen wat je wilt. Onthoud, het resultaat telt niet.
Misschien gaat er ook iets verloren in de vertaling. Het woord pyschopaat zou ik alvast niet gebruiken in België of Nederland. 
Simpel in theorie
Deze oefening lijkt misschien makkelijk, de uitvoering is iets uitdagender.
Ik denk niet dat er voor mannen veel dingen moeilijker zijn dan het benanderen en aanspreken van onbekende vrouwen. Nuchter, welteverstaan. En dan ook nog eens onmiddellijk een telefoonnummer vragen? Voel je het zweet al uitbreken?
Of het voor vrouwen makkelijker is, weet ik niet. Het benaderen dan. Wel denk ik dat je als vrouw makkelijker onmiddellijk een telefoonummer krijgt van een man dan andersom. Wij zijn gewoon vriendelijker.
Zelf was ik nog nooit op een vrouw die ik niet kende afgestapt. Toch niet om een telefoonnummer te vragen. Dat was ook niet nodig. De laatste acht jaar heb ik bijna voortdurend in relaties gezeten. Altijd met vrouwen die ik daarvoor op een bepaalde manier al kende. Die angst voor het benaderen zat er bij mij dus ook nog in. Maar ik zeg vaak: “What you fear, you must face”, dus hier moest ik wel iets aan doen.
De praktijk
Twee zaterdag geleden ging ik daarom met een vriend naar Hasselt. Veel mensen op straat, ideaal om deze oefening te doen. Ik was er helemaal klaar voor. Ik dacht niet aan resultaten, maar als ik één telefoonnummer op tien zou krijgen, dan zou ik al tevreden zijn. Vol goede moed gingen we op pad. En op het einde van middag had ik maar liefst nul vrouwen aangesproken. 
De dag was geen mislukking, want ik had wel iets bijgeleerd. Dat ik banger was dan ik dacht. Maar ook de manier waarop ik vrouwen wou benaderen was verkeerd. Ik wou me teveel aan het script houden en was van plan om onmiddellijk het hele verhaal af te steken. Achteraf realiseerde ik me dat ik gewoon “Hallo, ik ben Daan” moest zeggen om dan verder te gaan.
Time out
Hey, wat was dat? Wat is er zo moelijk aan het benaderen en aanspreken van vrouwen? In Las Vegas en de maanden erna sprak ik iedereen zondere enige moeite aan. Waarom ging het nu dan niet even makkelijk? Waarschijnlijk omdat ik het willekeurig-aanspreken-van-mensen deel van mijn leven toch wat heb laten verwateren. Net zoals Toomas in zijn recente post zegt, sociaal zijn is vergelijkbaar gewichtheffen. Als je ermee stopt, veranderen je spieren terug in sociaal vet, zonder dat je het door hebt.
Daarom besloot ik vorige week om terug onbekenden op straat toe te lachen en te begroeten met een ‘hallo’ of ‘hey’. Of ik begon een praatje met de lokale apotheker over de vrij grote voorraad schoonheidsproducten die hij aanbood en hoe vrouwen zich onbewust laten beïnvloeden door het opgedrongen schoonheidsideaal. Een goede opwarming.
De praktijk – deel 2
Vorige zaterdag ging ik met dezelfde vriend terug naar Hasselt. Deze keer voelde ik mezelf alvast in een betere staat. Onderweg van de parking naar de winkelstraten begroet ik zoveel mogelijk mensen met een ‘goedemiddag’, ‘hallo’ of ‘hey’. Veel positieve reacties krijg ik daar niet op, maar dat maakt niet uit. Het gaat erom dat ik me er goed bij voel. Wel ben ik superblij als een enkeling iets terugzegt of gewoon al lacht.
Ik ben er dus klaar voor en toch, de angst is er nog altijd. Maar deze keer gaat het beter en benader ik toch twee vrouwen die ik aantrekkelijk vind én ik vraag hun telefoonnummer. De eerste twee ooit. Missie geslaagd!
Ook al is het resultaat niet belangrijk, waarschijnlijk vraag je je af of ik die nummers ook heb gekregen.
Het antwoord is nee.
Eén vrouw was zo vriendelijk om voor te stellen dat ik mijn nummer aan haar gaf. Iedereen denkt natuurlijk dat dat de ideale manier is om iemand af te schepen waar je niet in geïnteresseerd bent. En dat zei ik haar ook. Waarop ze “Nee, nee!” antwoordde. Waarom ik niet vroeg waarom ze haar nummer niet wou geven, weet ik niet. Misschien omdat ik haar wel geloofde. Ik ben hier nog nieuw in.
In ieder geval heb ik nog niks van haar gehoord. 
Daar kunnen verschillende redenen voor zijn, maar hoe dan ook, dames, als je niet geïnteresseerd bent in een man, doe dan niet de “geef mij jouw telefoonnummer maar” move. Het is misschien minder aangenaam om nee te zeggen, maar je doet een man er geen plezier mee door hem tevergeefs te laten hopen dat je toch gaat bellen.
Dan liever de tweede, die zei gewoon nee. Hier zag ik al heel snel dat alles de in mist ging. Na een paar seconden merkte ik de help-mij-blik al op. Dat is wanneer een vrouw ineens af en toe schichtig rondkijkt en de omgeving afspeurt of er iemand is die haar kan redden. Dat vond ik wel grappig. Die blik had ik nog nooit gezien, maar ik herkende hem onmiddellijk. Ik legde de situatie uit en bedankte haar voor het helpen om mijn angst te overwinnen. Ze lachte en zo gingen we toch met een goed gevoel uit elkaar.
Conclusie
Is dit de beste manier om een telefoonnummer van een vrouw te krijgen? Absoluut niet.
Het zal zeker bij een aantal mensen lukken, maar er zijn betere manieren.
Daar ging het hier wel niet over. Dit is een enkel een oefening om je angst voor het vragen te overwinnen. Krijg je een (bestaand) nummer, dan is dat een mooie bonus. Maar denk niet dat je een bepaald resultaat moet halen, want dat maakt het nog moeilijker om effectief op iemand af te stappen.
Waar komt die angst voor het benaderen eigenlijk vandaan? Ik heb wat onderzoek gedaan en daar volgt nog een post over. Ik voel dat dat nodig is.
Het heeft ieder geval veel met je eigen verwachtingen te maken. Als het je echt niks uitmaakt wat er gebeurt, dan spreek je zonder enige moeite iedereen aan.
Ergens verwachtte ik dan toch iets. Maar ik ben momenteel niet op zoek naar een relatie. Ik ben eigenlijk aan het leren om gelukkig te zijn zonder relatie. Toch sluipt ergens achterin mijn hoofd de gedachte “Maar het zou toch fijn zijn als…” rond. Dat maakt deze oefening weer extra uitdagend. Hoe dan ook, ik ben al blij als ik hierdoor een paar nieuwe vrouwelijke vrienden leer kennen.
Deze oefening ga ik in ieder geval blijven doen. Updates volgen waarschijnlijk nog.
Tips, opmerkingen, aanzoeken? Altijd welkom!
Gelijkaardige posts:
- 10 redenen waarom je niet op vrouwen of mannen durft af te stappen
- Waarom je denkt dat je niet mooi bent
- De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – Dag 2: Over goede daden, carrière en werk, stomme vragen en meer!
- De Conscious Growth Workshop #5 – Dag 1: Met moedoefeningen, karaoke en de kankerkaart
- Hoe Zeven Dagen Knuffelen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde
- 7 manieren om je bezoek aan de Boekenbeurs nog leuker te maken zonder een boek te kopen
Email deze post
Print deze post
Previous post: Ik ben niet meer verslaafd…
Next post: 10 redenen waarom je niet op vrouwen of mannen durft af te stappen
{ 25 comments… read them below or voeg er één toe }
Bucky toch, misschien was het bij de mannen veel beter gelukt? wie weet?
Bucky & Geert – For your lifestyle and peak performance
wat vinde gij daarvan?:d
Zou kunnen, Geert! Misschien moet ge de volgende keer eens meekomen en laten zien hoe gij dat aanpakt bij de mannen.
Over B&G praten we nog!
haha,
ik zie u & thomas nog op 14 maart:)
Haha Joost, bucky doet me denken aan die gast van Het Eiland :p
En Daan, echt een fantastisch artikel, heb echt genoten van het lezen
Thx Toomas!
Fantastische post Daan! Weer heel leuk om te lezen. Voglende stukjes vond ik het mooist…
“Ik legde de situatie uit en bedankte haar voor het helpen om mijn angst te overwinnen. Ze lachte en zo gingen we toch met een goed gevoel uit elkaar. ”
Als het zo loopt vind ik het een schitterende oefening. Alleen loert het gevaar om de hoek met die ‘line games” dat mensen “gebruikt” worden om van onze angsten af te raken, en dat er dan weinig aandacht is voor de “schrik” die we mensen initieel bezorgen door heb aan te spreken. Zolang je intenties goed zijn en je ook wil dat de andere er plezier aan beleeft lijkt het me super. Zo wil je het zelf ook denk ik.
De gedachte “het zou toch fijn zijn als….” lijkt me een heel gezonde gedachte. Ook al ben je nu (of vanaf morgen:-) perfect gelukkig in je eentje, met die “ene” erbij in je leven zal het dan toch perfect in het kwadraat zijn. Het is je plicht om te blijven dromen dat je die persoon tegen gaat komen. Straks, volgende week of binnen 7 jaar…. En als je er van uit gaat dat je iedereen al ten diepste graag ziet… zal het niet moeilijk zijn om iemand te vinden waar je echt je leven mee wil delen…
Absoluut Wim, het is zeker niet mijn bedoeling om mensen te gebruiken of te laten schrikken. Ik wil oprecht mensen beter leren kennen en als daardoor tegelijkertijd angsten kan overwinnen, is dat mooi meegenomen.
Het grappigste stuk van het artikel: “Nuchter, welteverstaan”
Goed artikel, perfect geschreven!
Bedankt, Davy!
en ook nog even aan het nagenieten van “ik ben geen psychopaat, ik zweer het je…” Dit is super omdat ik je ken, maar ik zou er een existentiële angstaanval van krijgen als een vreemd iemand dat tegen me zou zeggen. Affin, vroeger toch:)
Hmm.. dat kan ieder geval toch tot interessante gesprekken en/of rechtzaken leiden.
Niemand wil afgewezen worden en daarom vraag ik ook nooit een telefoonnummer aan iemand. Heb ik daar spijt van? Neen.
Ik zou mijn nummer ook niet aan de eerste beste geven als hij mij dit vraagt. Al is hij nog zo knap als Orlando Bloom, nee toch niet.
Mocht ik de jongen kennen én hem sympathiek vinden. Goh. Misschien, maar ik vrees ervoor :p Ik ben dan ook een echt kreng
Ik zou bijna willen zeggen dat je een uitzondering bent, Alimonia, maar jij krijgt al genoeg complimenten.
Afwijzingen zijn voor de meeste mensen niet leuk, maar hoe je ermee omgaat is ook wel belangrijk. Als je het op jezelf betrekt, zal je je misschien niet zo goed voelen. Maar er kunnen tientallen redenen voor zo’n ‘afwijzing’ zijn en de meeste hebben waarschijnlijk niks met jou te maken.
Omdat je bang bent om afgewezen te worden, is dit eigenlijk een ideale uitdaging voor jou. Telefoonnummers geven ook. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Dat je je liefde van je leven vindt? Je bent geen kreng, gewoon een beetje bang.
Het gaat mij hier niet over de afwijzing, maar om de manier waarop het gebeurt. Een telefoonnummer aan een wildvreemde vragen is gewoon bizar. Ik denk dat je al blij mag zijn dat je 1 vrouw vindt.
Als je die vrouw een ganse avond zit te animeren, dan misschien!
Ik ben niet “bang”. Ik vind het gewoon enorm eng mijn nummer aan iemand te geven ‘gewoon’ maar…
Ok ok. Johny Depp hoeft dat niet te doen, die krijgt dat direct
Het gebeurt niet vaak, maar is het daarom bizar? Als je iemand echt leuk lijkt te vinden (op basis van uiterlijk dan, want je hebt niet veel meer om op af te gaan), maar je hebt geen tijd om die persoon beter te leren kennen, waarom zou je dan geen nummer (of emaildres) kunnen vragen? Je hebt niks te verliezen.
Je kunt er daarna wel snel achter komen of je elkaar daarna nog wilt zien of niet.
Maar zoals ik dus zei, ik ben het met je eens, dit is niet de beste manier om een nummer te krijgen. Maar dat is ook niet de bedoeling van de oefening.
Je bent niet bang, maar vindt het wel eng om je nummer zomaar aan iemand te geven? Er is een verschil tussen iets eng vinden en bang zijn voor iets?
Btw, Johhny Depp? Tsk, tsk. Denk toch eens aan Vanessa en de kinderen.
je zegt dat dit niet de beste manier is om iemand z’n telefoonnummer te vragen, welke dan wel? een standaard antwoord wat de meeste mensen zeggen is: tijdens het uitgaan. is het niet gek op na 1 avondje samen plezier maken direct het telefoonnummer te vragen? zeker als het meisje – jongen is, of jongen- meisje?
Tja, wat is de beste manier? Ik weet het niet zeker, maar er zijn veel verschillende theorieën over. Een blog starten werkt soms ook.
Vind je één avond niet lang genoeg? Zou je dan niet al moeten weten of verder contact met die persoon wilt of niet? Tenminste al je wat met elkaar hebt kunnen praten. Want misschien zie je elkaar daarna nooit meer?
Ik zou denken dat je na een kort gesprekje (maar in ieder geval langer dan wat ik hier deed) wel een nummer zou kunnen vragen. Of een e-mailadres, dat is misschien nog minder direct. Dat is misschien persoonlijk. Maar het betekent zeker niet dat je met iets anders instemt. En je kunt altijd op elk moment duidelijk maken dat je niks meer met de andere te maken wilt hebben.
Daan, ik vind dit eigenlijk niet zo’n interessante oefening. Ten eerste ga je uitsluitend op het uiterlijk af om iemand aan te spreken. Omdat je meteen een telefoonnummer vraagt krijg je een beperkt aantal reacties: afwijzing, een onbestaand telefoonnummer (wat heb je daaraan?) of misschien een telefoonnummer (van iemand met te weinig inspiratie om een ander nummer te verzinnen en te weinig moed om je af te wijzen – wil je van zo iemand wel het nummer? en om wat mee te doen?).
Interessanter zou het zijn om elke dag met twee mensen (op straat, in de supermarkt…) een gesprek te hebben dat banaliteiten overstijgt. Als het dan een leuk gesprek is kan je altijd nog telefooonnummers uitwisselen, maar dan weet je tenminste wat voor soort persoon achter dat nummer hangt.
Ik vind die uitdaging veel groter.
Wie 5 minuten met je praat geeft je met alle plezier naam, adres en telefoonnummer. Bestaand, bedoel ik dan
oei, je schrijft zelf al zoiets in je reactie aan Valerie
Tja, ik geef je zeker gelijk. Jouw manier zeker een beter als je echt een telefoonnummer wilt krijgen. En de kans je dan beter bij die ander past is ook veel groter.
Wat jij voorstelt ga ik zeker ook nog doen. Maar, zoals je zegt, die uitdaging is *nog* groter.
Tenminste, als je een bepaald resultaat verwacht. Doe je dat niet, dan is het veel makkelijker.
Daarom kun je deze oefening een soort ‘opwarmer’ noemen. En, zoals je al hebt gelezen, het resultaat hier is onbelangrijk. Afwijzingen, willekeurige nummers of een mep, dat maakt niet uit. Het gaat puur om de angst.
En om eerlijk te zijn. Ik ben nog niet eens uitsluitend op het uiterlijk afgegaan.
– Bij de ene had ik gezien dat ze een boek over boeddhisme had vastgenomen en de ander had ik zien rondneuzen in een sectie van Engelse boeken. Dat was niet de bedoeling van de oefening, dus eigenlijk verkeerd van mij. Ik kon niet laten. 
Nu, ik vind die personen wel aantrekkelijk. Ik denk dat dat ook belangrijk voor de oefening is. Dat vergroot de uitdaging van het vragen. Ik zal de volgende keer (proberen) om enkel op het uiterlijk af te gaan.
ah ja, dan deed je het al niet echt zomaar! ik bedoelde gewoon dat het resultaat interessanter kan zijn dan die man het bedacht! goed gedaan!
ps wat ik vergat te zeggen is dat het ook voor de andere persoon onaangenaam kan zijn, als je gewoon rustig over straat loopt of naar boeken kijkt en je wordt aangesproken door iemand die je telefoonnummer vraagt en je moet beginnen afwijzen, nummers verzinnen of een mep verkopen. dat is niet wat je je voorstelt van een rustig uitje!
terwijl het heel wat anders is als je aangesproken wordt over bv. een boek dat je in je handen hebt, dat kan dan een plezierig gesprek worden voor beide partijen.
Het zou inderdaad wel onaangenaam kunnen zijn voor die persoon. Maar als je rustig in een boekenwinkel aan het rondlopen bent of wilt beslissen of je een boek wilt kopen of niet, vind je het misschien ook niet leuk of je wordt aangesproken of niet.
Ik heb er wel veel over nagedacht, maar het is moeilijk. Aan de andere kant zijn er zeker mensen die eender waar graag worden aangesproken, ik bijvoorbeeld.
Hoe je het doet maakt natuurlijk ook veel uit, maar je kunt nooit zeker weter of de andere personen wel wil aangesproken worden of niet.
De enige manier om daar achter te komen is te proberen. Anders ontzeg je al die mensen een kans om een vriend van je te worden. Dat zou toch zonde zijn.
Hey, ik heb een vraagje ik heb iemand ontmoet en ik ken enkel zijn voornaam niets anders,
Nu zie ik hem terug binnen 2 weken op de voetbal en zou ik graag zijn nummer vragen.. Gaat dat? En hoe moet dat?
Dat gaat, Julie.
En het gaat makkelijker dan je denkt. Kies uit één van de volgende mogelijkheden.
“Hey X, ik wil je eens bellen. Mag ik je nummer?”
“Zeg, X, ik wil je beter leren kennen. Geef me je nummer eens.”
“Dag X, ik wil eens wat meer met je praten. Wat is je nummer?”
Of je kunt een heel ingewikkeld plan bedenken om achter zijn nummer te komen zonder dat hij het weet. Door het bv. aan één van zijn vrienden te vragen.
Maar het zelf vragen lijkt me het sterkste. Dan weet je ook onmiddellijk of hij interesse heeft om met jou te praten. Indien niet, kun je beter je tijd in iemand anders steken. Maar ik duim voor je.
{ 2 trackbacks }