Deze blogpost is een vervolg op Waarom je denkt dat je niet mooi bent. Ik raad zeker aan om die post eerst te lezen.
Dat artikel was vooral op vrouwen gericht (en mannen die vrouwen willen begrijpen) maar de tips hier zijn toepasbaar op mannen, vrouwen en alles daartussenin.
Besef goed waarom je jezelf niet mooi vindt.
Waarom vind je die rimpels lelijk? Waarom moeten die paar kilo’s eraf? Waarom denk je dat je heupen te breed zijn? Of, voor de mannen, dat je borstkas niet breed genoeg is? Dat kan alleen omdat je jezelf met iets of iemand anders vergelijkt. Waar vergelijk je jezelf mee? Als je de vorige post hebt gelezen, dan weet je dat dit het onrealistisch schoonheidsideaal is. Besef dat je daarom ontevreden bent over jezelf.
Stop dus met jezelf te vergelijken. Besef dat dit model niet de echte schoonheid vertegenwoordigt. Het is een aangepraat beeld dat in stand wordt gehouden om je onzeker te maken en meer schoonheidsproducten te laten kopen.
Besef ook dat je jezelf vergelijkt met maar één van de verschillende schoonheidsidealen, nl. het huidige westerse schoonheidsmodel. Tegenwoordig moet je gebruind en slank zijn, maar een paar honderd jaar geleden was bleek en volslank zijn juist sexy. Kijk maar naar schilderijen van Rubens. In Aziatische landen is het huidige schoonheidsideaal ook anders dan het onze. Daar is bleek zijn mooi en worden er geen zelfbruiners verkocht maar wel huidblekende crèmes.
Accepteer jezelf
Als je stopt met jezelf te vergelijken, kan je jezelf beginnen te accepteren. Jezelf accepteren maakt je onmiddellijk mooier. Noem het mentale plastische chirurgie. En het is nog gratis ook.
Als je je goed in je vel voelt, straal je dit uit. Dat is geweten. Je zal je anders gedragen, andere dingen zeggen en meer durven. Je zal ook meer lachen. Al deze dingen maken jou in de ogen van anderen een stuk aantrekkelijker. Maar het belangrijkste is dat jij jezelf aantrekkelijk gaat vinden.
Het lijkt tegenstrijdig, maar als je jezelf minder wilt veranderen en meer begint te accepteren, dan zal je mooier gevonden worden. Zonder dat je iets hoeft te doen.
Ik zeg niet dat er iets mis is met vermageren. Is je BMI te hoog, dan is het waarschijnlijk gezonder om een aantal kilo’s af te vallen. Je gezondheid is altijd belangrijker dan je uiterlijk.
Hoe kan je jezelf nog makkelijker accepteren?
Zeg tegen jezelf dat je mooi bent
Hoe je over jezelf praat en denkt is enorm belangrijk. Denk en praat dus altijd positief over jezelf. Als je je betrapt op een negatieve opmerking over je uiterlijk, geef jezelf dan een liefdevolle mep . En maak het daarna weer goed door jezelf een paar complimenten te geven.
Vooral de momenten wanneer je voor de spiegel staat zijn ideaal om jezelf er even aan te herinneren hoe mooi je wel bent. Lik aan je vinger, plaats hem op een willekeurige plaats op je lichaam en maak een tssss-geluid. Maak het af met een “hot stuff”. 
Zeg tegen anderen dat ze mooi zijn
Zeg ook tegen anderen dat ze mooi zijn. Jij trekt je misschien niks meer aan van het schoonheidsideaal, maar anderen doen dat misschien nog wel. Help ze op weg door gul te zijn met complimentjes. Niemand zal je dat kwalijk nemen. 
Het zal ook helpen om jouw niet-geloof in het schoonheidsideaal te versterken.
Kijk naar dit prachtige filmpje om een beeld te krijgen van hoe complimenten de wereld kunnen veranderen.
Let op de verkeerde media
Stop met het lezen van glossy magazines die het onrealistische schoonheidsideaal verheerlijken. Deze zullen je, zonder dat je het beseft, beïnvloeden, zoals je in het vorige artikel kon lezen.
Kijk absoluut niet naar lang uitgerokken reclamespotjes voor plastische chirurgie zoals Extreme Makeover. Dat is er om vragen. Minder televisie kijken in het algemeen zal waarschijnlijk al helpen
Omring je met de juiste mensen
Ga zo weinig mogelijk om met mensen die zich meer op het uiterlijke dan op het innerlijke focussen. Ga zeker niet om met mensen die kritiek hebben op hoe je eruit ziet. Vraag hen eerst om te stoppen met die opmerkingen. Willen ze dat niet doen, besef dan dat die mensen je geen goed doen. Je bent ze beter kwijt dan rijk. Ga om met mensen die met hun hart naar je kijken.
Het is ook extreem belangrijk dat je partner je mooi vindt. Waarom zijn jullie anders samen? Dat lijkt vanzelfsprekend, maar is het niet altijd.
Sporten en gezond eten
Door gezond te eten en te sporten krijg je ook een mooier uiterlijk. Maar dat moet niet de drijfveer zijn. Denk eraan, je bent al mooi op zich. Dat je uiterlijk verandert is maar een bijkomstigheid. Andere voordelen zoals langer leven, meer energie hebben en helder kunnen denken zijn veel belangrijker. En er zijn er nog massa’s andere redenen om meer te bewegen of gezonder te eten.
Maak er een gewoonte van om meerdere keren per week te sporten om de beste resultaten te krijgen op dit gebied. Qua voeding kan je onder andere meer raw food in je leven integreren. Gezonder dan dat wordt het niet. Check Rawcoach.be voor inspiratie en heerlijke recepten.
Nog tips?
Heb jij nog tips om jezelf mooier te vinden? Ze zijn van harte welkom!
Gelijkaardige posts:
- Waarom je denkt dat je niet mooi bent
- Wie is de enige persoon die je kan kwetsen?
- 10 redenen waarom je niet op vrouwen of mannen durft af te stappen
- Subjectieve realiteit
- Validation: puur geluk in een filmpje
- Hoe vliegen, muggen, spinnen of andere insecten buiten te laten zonder ze te doden.
Email deze post
Print deze post
Previous post: Waarom je denkt dat je niet mooi bent
Next post: Een saai leven zal je doden
{ 19 comments… read them below or voeg er één toe }
Ik was vroeger ook onzeker over mezelf en wilde voldoen aan een bepaald beeld waarvan ik dacht dat het geaccepteerd zou worden.
Tegenwoordig heb ik lang haar en een baard en voel mij super, jouw artikel slaat de spijker op de kop.
Dat is de juiste instelling, Vincent! Hot stuff!
Natuurlijk ben ik weer niet akkoord! Ik vergelijk mezelf niet met vrouwen in magazines. Ik vergelijk me met echte vrouwen die op mijn werk rondlopen, die naast me zitten in de trein, die op het strand rondlopen,… Maar “wat” is mooi natuurlijk?
Soms zie ik mensen die niet “mooi” zijn, maar zich wel heel zelfzeker voelen. En gelijk hebben ze!
Soit, zolang we maar gelukkig zijn zekers?
Met wie vergelijken die echte vrouwen zich, denk je?
En als jij iemand niet ‘mooi’ vindt, met wie vergelijk je ze dan? Toch niet met een zeker ideaal waarmee je onbewust bent gebrainwasht?
Gelukkig zijn is belangrijk en ik denk dat jezelf en anderen niet vergelijken daar veel bij kan helpen.
Die mensen die jij niet ‘mooi’ noemt maar zich toch zelfzeker voelen net die mensen die zichzelf hebben leren aanvaarden zoals ze zijn. Zij vergelijken zichzelf waarschijnlijk niet meer. Gelijk hebben ze inderdaad!
De vraag is inderdaad, wat is “mooi zijn” voor jou? Dat zou iedereen voor zichzelf moeten bepalen.
Ik vind het wel leuk dat mensen zichzelf mooi kunnen vinden en ik zie dagelijks mooie vrouwen die zich te dik, te dun, te kort, te lang, enz vinden. Zelf heb ik heel wat overgewicht en ik vind soms dat ik er de laatste paar jaar duidelijke ouder uitzie. Voel ik me daardoor minder mooi? Niet echt, voor mij heeft elke leeftijd zijn charmes, en ik voel me gelukkig nog steeds 18. (behalve na een nachtje stappen
)
Toch denk ik dat een beetje realisme geen kwaad kan. Als ik mezelf nu ineens supermooi zou vinden dan vrees ik dat ik snel verward ga raken. De signalen die ik krijg uit mijn dagelijkse omgeving beweren net het tegendeel.
Dus ik hou het bij een realistisch zelfbeeld, mijn buitenkant is niet mooi. Hoeft ook niet, al zou het sommige dingen wel wat makkelijker kunnen maken. Mijn binnenkant is prachtig en ik ben bereid die mooie binnekant met iedereen te delen die voorbij de verpakking wil kijken
Tja, die mensen uit je dagelijkse omgeving zijn dan ook gehersenspoeld.
Ik heb het je al gezegd, maar ik vind je buitenkant zeker ook mooi. Wat jij of anderen daar ook van denken. Realisme is ook niet één van mijn favoriete woorden.
In ieder geval ben ik blij dat je je prachtige binnenkant ook zelf prachtig vindt!
Leuke artikel Daan! Het beste zouw misschien zijn om helemaal niet over het uiterlijke te zorgen.
Inderdaad Ingela! Je regelmatig wassen is al meer dan genoeg.
En bedankt om je Nederlands nog eens voor mij te gebruiken!
Ik heb dit zo het bovenstaande eens even lezen, maar met sommige dingen ben ik het zeer zeker niet eens. En word altijd maar gezegd dat je niet aan een beeld moet/hoeft te voldoen aan wat ze in bladen en reclames laten zien. Dus dat je er niks op uit moet doen en jezelf moet accepteren zoals je nu bent.
Door reclames voelen mensen zich ineens minder mooi/aantrekkelijk,…en “moeten” dan veranderen omdat ze denken dat andere mensen dat beeld mooier vinden.
Je doet het dus niet voor jezelf, maar omdat je denkt dat je anders niet door de maatschappij word geaccepteerd. Dat is natuurlijk een beetje stom eigenlijk.
Maar wat nou als je jezelf niet accepteert/aantrekkelijk vind zoals je eruit ziet? Dus zonder dat je beinvloed word door reclames e.d.. ..wat dan!??
Je hebt het hele spel wel door, maar je vindt niet dat dit op jouw situatie van toepassing is?
Als je jezelf niet aantrekkelijk vindt, dan vind je iets anders wel aantrekkelijk. Dus je vergelijkt met iets of iemand. Je hebt een bepaald beeld van wat ‘mooi zijn’ is. Vanwaar komt dat beeld? Je kunt toch moeilijk zeggen dat je niet beïnvloed wordt door die honderdduizenden beelden die je al hebt gezien voor je 18 was?
Waar ben je het eigenlijk niet mee eens? En pas je de bovenstaande tips al toe?
Heyjj!
Mijn innerlijk vind ik zeker wel goed! Ben grappig, sociaal, handig, meegaand en help graag mensen. Dus zou niet weten wat daaraan te veranderen. Maar denk dan ook “lekker boeiend” allemaal.
Tuurlijk zie ik ook reclames e.d en natuurlijk zie je daar ook wat je mooi vind, en hoe je er zelf uit zou willen zien. Maar dat is met alles zo. Dus ik weet wat ik mooi vind en wat niet. En wat ik niet mooi vind is mijn uiterlijk. Heel simpel.
Waar ik het niet mee eens ben is dat er altijd word gezegd dat reclames jou zo’n beeld “aanpraten” Je ziet met uitgaan, sporten, zwemmen enz ook mensen, lichamen die je mooi vind en wat jij ook graag zou willen om bepaalde redenen. Het boeit me niet zo wat een ander vind,.. maar wat ik zelf vind. Ik krijg heel soms reacties over mijn uiterlijk,..gelukkig positief! (wat ik niet zo snap) maar een negatieve reactie zou ik niet tegen kunnen.
Nou kan ik wel heel moeilijk gaan doen en mezelf zo accepteren met al mijn minpunten, maar dat komt op mij over als; dat het niks uitmaakt hoe je eruit ziet.
Want zo zie ik het dan.
Ik vraag me al een tijdje af hoe ik het beste hierop kan antwoorden, Niek.
Je zegt het eigenlijk zelf. Hoe je eruit ziet maakt niks uit. Helemaal niks. Het enige dat telt is dat je jezelf mooi vindt en kunt accepteren. Je kunt de knapste man of vrouw ter wereld zijn en jezelf nog lelijk vinden. Met je uiterlijk heeft dat dan niks te maken.
Waarom zou je jezelf niet aantrekkelijk vinden? Dat heeft toch geen zin? En andere mensen zijn het blijkbaar niet met je eens.
Heeee!
Sjonge! Niet verwacht dat ik een reactie zou krijgen!;-) Maar leuk dat je toch de moeite nam!
Je zegt hierboven dat je uiterlijk er eigenlijk helemaal niet toe doet, wat ik zelf schijn aan te geven omdat ik ook heel af en toe positieve reacties krijg over hoe ik eruit zie.
Jah,… dat zijn dan reacties waar ik niet weet wat ik ermee moet omdat ze enorm botsen met mijn bevindingen. En voor die negatieve bevindingen heb ik meer redenen. Zoals b.v een spiegelbeeld, behalve dat ik lang en “slank” ben (heb nog teveel vet vind ik) zou ik verder geen punten weten wat ik dan wel mooi vind. Voor mij zijn die er niet. Dan komt nog dat de aandacht die ik door het vrouwelijk geslacht krijg heel minimaal is. In de afgelopen 1,5 jaar wel wat dates gehad, maar waarbij ik in de eerste minuut al een desinteresse bemerkte. De aanloop naar de date d.m.v mail en telefoongesprekken gingen erg leuk! Dus mijn innerlijk is dat min of meer al okee. Dus de conclusie die ik dan kan trekken is dat mijn verschijning niet is wat ze gedacht/gehoopt hadden. En dat zijn dus twee flinke punten die zeker met mijn uiterlijk te maken hebben.
En zolang ik niks aan mijn looks kan doen veranderd er niks aan mijn fysieke zelfbeeld. Lijkt me vrij simpel. toch..?
Hoi Gibson,
Ik herken me wel een beetje in wat je schrijft. Dates verlopen bij mij ook zowat op dezelfde manier, eerst leuk chatten of mailen maar koelte bij het eerste live contact.
Je uiterlijk doet er nu eenmaal toe omdat de meeste mensen afgaan op een eerste indruk en die wordt voor een groot deel bepaalt door hoe je eruit ziet. Maar dat wil niet zeggen dat je jezelf niet kan accepteren zoals je bent. Oke, geen fotomodel zijn maakt sommige dingen dan maar wat moeilijker, So what?
Acceptatie van jezelf zoals je bent is heel belangrijk omdat naast je uiterlijk je houding de belangrijkste factor is in een eerst contact. Als je jezelf aanvaard dan straal je dat uit, en daar zit zowieso een stuk schoonheid in die niet te meten valt. Vroeger had ik er moeite mee om mezelf te nemen zoals ik ben en ik had ook minder gemakklijk contact met andere mensen, ook al ben ik heel sociaal. Nu neem ik mezelf zoals ik ben en wie me zo niet wil? Pech gehad. Leuke is dat ik nu veel makkelijker vrienden maak. Zelfs die koele dates zijn vrienden geworden, eentje zei me zelfs ooit dat ik zijn alles was, maar helaas niet zijn type. Die zit nu weer eens vast in een relatie met zijn “type” en is doodongelukkig, Zijn probleem, niet het mijne.
Een wijze les die ik geleerd heb door de jaren, als je jezelf niet aanvaard zoals je bent, hoe zou je dan willen dat anderen het wel doen. Als je jezelf niet kan liefhebben, hou zou iemand anders het wel kunnen. Je moet eerst jezelf koesteren voor een ander bereid zal zijn om het ook te doen.
Maar het is niet simpel hoor. En het wil ook helemaal niet zeggen dat het uiterlijk er niet toe doet. Die aanvaarding is net nodig om je beste kant te laten zien, bij mensen die zichzelf wegcijferen, niets waard vinden zie je die andere kant soms opduiken, nooit wassen, haren in war, totaal onverzorgd, hoe mooi je dan ook bent, je omgeving zal je verstoten. Eigen ondervinding en ik werk veel met mensen die zich aan die onderkant bevinden.
Gelukkig zit het aanvaarden nu wel al snor bij mij, maar het luik liefhebben is nog een beetje moeilijk, maar stapje voor stapje komt ook dat stukje wel in orde;)
Ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel. Neem jezelf zoals je bent, en dan zal de rest dat uiteindelijk ook gaan doen.
Hee! Snelle reactie zeg!;-)
Ik snap het hele verhaal wel wat je zegt over zelfaanvaarding en het uitstralen van positieve en negatieve signalen. Mijn uiterlijk is al heel lang een issue voor me, en de daarbij horende ervaringen wat betreft aandacht en contact met het andere geslacht. Oogcontact en toenaderingen van vrouwen zijn voor mij een zeldzaam iets. Wat ik dan interpreteer als dat ik niet zo aantrekkelijk ben. Want anders had ik dat wel meer logischerwijs. Kijk, wat je zegt over uitstralen van signalen zijn een direct resultaat van hoe je naar jezelf kijkt, en en wat je daarvan vind. Ik heb daarin dus teveel negatieve dingen meegemaakt. Wat jij zegt over ‘aanvaarden’ of accepteren word omschreven als; “het goed vinden zoals het is” dat lijkt mij onmogelijk. Want ik vind het helemaal niet goed zoals het is. En dat gaat het naar mijn gevoel ook niet worden zoals ik er nu uitzie. En dat weet ik over een paar jaar ook nog wel. Dus hoe ik eruit wil zien zal volgens mijn idee niet veranderen. Daarom vind ik je uiterlijk accepteren niet kunnen als het niet zo is zoals je wil. Want je vind het niet goed zo.
Ik heb daar al veel vaker over nagedacht,.. en kom uit bij; als ik dingen goed vind zoals ze nu zijn. betekend dat twee dingen. 1: Het is goed zoals het nu is. 2: Het interesseert me niet hoe het nu is. Dat zijn mijn keuzes. Zoals ik het voel. Wat mij brengt op het volgende: Om mijn uiterlijk te accepteren moet het zijn zoals ik wil dat het is, of het moet me geen zak uitmaken hoe ik eruit zie. En dat laatste voelt aan als science fiction. It’s never gonna happen. Ik kan me dus niks voorstellen bij een middenweg. Ik wil aantoonbare resultaten hebben, dingen kunnen meten.
Ik vind dan ook erg knap van je dat jij zover bent dat je jezelf goed vind zoals je bent!! Daarvoor zal er bij mij echt veel moeten veranderen. Ben eigenlijk reuze benieuwd hoe je zover gekomen bent!
Hoe ik zover gekomen ben is een lang verhaal met veel vallen en opstaan.
Al zeker tot mijn 22ste voelde ik me lui, dom en lelijk, want dat werd me elke dag gezegd. De enige keer dat ik te horen kreeg dat ik slim was, na een IQ test op mijn 16de geloofde ik het niet, ik was ervan overtuigd dat er iets mis was met die test. Ik hoogbegaafd, ja dag Jan!
De ommekeer is heel langzaam gekomen toen ik op mijn 21ste moeder werd. Ik was dan misschien niets waard, maar ik had toch maar dat kleine mensje op de wereld gezet. Lang heeft de euforie niet geduurt, want mijn oudste bleek een huilbaby te zijn. Ik voelde me een rotmoeder, ik kon niet eens mijn eigen kind troosten. Maar toch zat er toen weer een kleine succeservaring in, hoe irritant dat gehuil ook was, hoe oververmoeid ik ook was, ik heb nooit mijn baby geslagen. Vaak het huis uitgevlucht om dat gekrijs niet te moeten aanhoren dat wel. IK begreep moeders die hun baby door elkaar schudden maar al te goed, maar zelf heb ik me altijd kunnen beheersen. Ik had trouwens gezworen dat mijn kinderen nooit slaag zouden krijgen niet van mij en niet van iemand anders.
In die periode hadden we ook ontdekt dat er recht over ons huis een schaakclub was en schaken was nu eens een gezelschapspel dat me al heel mijn jeugd fascineerde, maar waar ik niets van kende. HIer in de schaakclub begon ik na een tijd ook succeservaringen op te doen. Nu en dan won ik, eerst tegen de zwakke schakers uit de club, later ook tegen de betere. Het heeft lang geduurt voor ik kon aanvaarden dat ik won omdat ik goed speelde. In het begin verontschuldigde ik me bijna omdat ik gewonnen had, mijn tegenstander had een fout gemaakt en ik strafte die af, zijn fout, niet mijn verdienste. Een paar mensen in de club hebben me dan eens goed onder handen genomen. Vooral als ze me erop wezen dat het oneerlijk was en nogal neerbuigend naar mijn tegenstanders toe als ik alleen maar verdienste kon zien in hun “stommiteiten”. Langzaam begon ik te beseffen dat ik wel een klein beetje kon schaken. Nooit een topschaker, daar heb ik de energie en de behoefte niet voor, maar ik kon beter worden, en dat deed ik ook de volgende 10 jaar. Maar veel was het niet, mijn oudste was gestopt met huilen en ik begon me een redelijke moeder te voelen, nog geen goede, maar er waren er slechtere. Ik begon me ook een redelijke schaakster te voelen, en bij gebrek aan vrouwelijke tegenstand gaf dat wel een goed gevoel. Als vrouw, als mens voelde ik me nog altijd lui en dom en de moeite niet waard. Ik was mijn man al dankbaar dat hij me bij zich wou houden. Intussen begon ik ook steeds meer last te krijgen van mijn rug. Zo erg dat ik een hele tijd enkel nog uit mijn bed kwam om naar de schaakclub te gaan. MIjn omgeving had het hier niet zo mee en ik kreeg nog meer te horen hoe lui ik wel niet was. Iets waarin ik iedereen gelijk gaf. Mijn leven leek op een bepaald moment enkel nog te bestaan uit liggen en schaken. Bij het liggen was ik leeg, bang voelde ik me niets nul niemendal, maar elke week als het schaken was, kroop ik uit mijn zetel of bed, verplichtte mezelf om een bad of douche te nemen en zodra ik achter het bord zat voelde ik me een ander mens, gewaardeerd, geen mislukkeling en legde ik de lat elke keer weer wat hoger, na een tijdje was mijn doel winnen van de clubkampioen en daarin ben ik ook geslaagd.
Bij het schaken had ik doelen, werd ik aanvaard zoals ik was, ik maakte me nuttig door het clubkampioenschap in goede banen te leiden, was al vrij snel secretaris van de club en kreeg heel wat complimentjes voor mijn inzet.
Ik denk dat zonder deze ervarin de “grote” sprong niet mogelijk was geweest. Op een dag, ik zal toen rond de 30 geweest zijn kwam ik in contact met een aalmoezenier. Die heeft veel met me gepraat over wat ik kon en waard was, maar ik geloofde hem niet. Maar toch wilde ik hem ergens wel geloven. Ik wist al heel mijn leven dat ik slecht was en niet deugde, maar ik wist nooit waarom. Misschien wilde ik dat ontdekken, misschien wilde ik ontdekken waarom ik in de schaakclub wel goed was en thuis niet. IK weet het niet meer. Maar toen die aalmoezenier me op een dag een boekje in mijn handen drukte en zei dat ik de instructies moest volgen deed ik het zonder erbij na te denken.
En nu komt de “GROTE” stap
In het boekje stond dat ik elke dag 3 keer voor mijn spiegel moest gaan staan en tegen mezelf zeggen dat ik geweldig was, dat ik de moeite waard was en dat ik oke was net zoals ik was.
Ik deed het en in het begin voelde ik me belachelijk en volgde na elke zin die ik hardop uitsprak de gedachte,” ja dat zal wel, je bent dom en dik en lui”
Een paar keer wou ik ermee ophouden omdat het zo belachelijk was, maar net op die momenten stond die aalmoezenier weer aan mijn deur. Zijn timing was gewoon perfect elke keer. En na een tijd stopte ik met negatieve gedachten na elke zin en aanvaarde ik wat ik zei. Ik begon in alles wat me overkwam iets positiefs te zoeken en meestal vond ik dat ook. Het werd eigenlijk steeds eenvoudiger om het leven door een positieve bril te zien. Stapje voor stapje ben ik zo beginnen geloven in mezelf.
Heel nefast voor mijn groei was wel mijn partner die het nodig vond om me bij elk stapje voorwaarts terug in de put te duwen. Na 20 jaar huwelijk heeft hij me echter 4 jaar geleden de mooiste cadeau gegeven die hij kon geven, Hij heeft me laten zitten!
Toen ben ik eerst even helemaal terug naar 0 gegaan. Zie je wel dat ik het niet waard was. Ook mijn oudste zoon liet me kort na de scheiding in de steek. Hij keek zo op naar zijn sterke mama, en die was ineens niets meer. Hij kon dat niet aan, maar ik voelde me weer eens in de steek gelaten en voelde daaarin een bevestiging dat ik voor niets deugde. Het oude gevoel dat ik door en door slecht moest zijn en de frustratie waarom ik niet mocht weten waarom ik zo was staken weer de kop op. Mijn grootste angst kwam uit, ik was mijn zelfwaarde terug kwijtgeraakt. Het leven had geen zin meer en ik viel in een zware depressie.
Maar hier ben ik dan dankzij enkele vrienden langzaam terug uitgeklauterd en nu voel ik me sterker dan ooit. Ik zoek situaties en plaatsen op waar ik erkenning krijg. IK ga getuigenissen geven voor publiek hoe het is te leven onder de armoedegrens, help mensen die in de put zitten. Geef het voorbeeld aan andere armen dat je ook al heb je niets, je toch gelukkig kan zijn. En probeer samen met zovele anderen de regeltjes en de maatschappelijke structuren te veranderen zodat niemand nog moet uitgesloten worden.
Soms steken die oude twijfels nog wel eens de kop op, omdat op de vlakken in mijn leven waar het er echt toe doet, mijn gezin de erkenning die ik zo broodnodig heb om mijn zelfwaarde te behouden uitblijft.
Sinds afgelopen september wordt ik zelfs bedreigt in het allerbelangrijkste dat er is, mijn moeder zijn. Mijn 2 jongste kinderen zijn namelijk door omstandigheden buiten mijn invloed om onder de jeugdrechter geplaatst. Ze hebben ze intussen zelfs van me afgenomen en ik mag ze enkel in de weekends bij mij hebben. Ik moet toegeven sinds heel die heisa met de jeugdrechtbank begonnen is dat ik nu en dan weer van die dagen heb dat ik me weer eens door en door slecht voel, maar dan denk ik bij mezelf, wat ze ook zeggen ik ben een verdomd goede moeder voor mijn kinderen en ik ben heel blij dat ik geen perfecte moeder ben, dat zou pas saai zijn en leermogelijkheden wegnemen van mijn kids.
De stress blijft, het verdriet blijft maar de zelfwaardering blijft ook en zolang ze me die niet afnemen, kunnen ze me niet stuk maken.Het geloof in mezelf is ingebakken nu, het heeft jaren geduurt en was in het begin heel wankel, en op sommige vlakken is het dat nog steeds, maar helemaal weg krijgen ze het niet meer.En beste van alles, mijn oudste kinderen zijn er terug, ze staan naast mij om tegen de rechtbank te vechten, om de fouten in het systeem aan te klagen, om het onrecht naar buiten te brengen. En ze doen het met evenveel kracht als ik en met evenveel fierheid. En nu na al die jaren zoeken naar erkenning voor mijn moeder zijn, nu de rechtbank me probeert wijs te maken dat ik niet deug als moeder, nu de hulpverleners liever naar de fabeltjes van mijn ex luisteren dan naar mijn bezorgdheden voor de jongste kinderen. Nadat ze me 2 jaar hebben afgewezen onder druk van hun vader, NU midden in al deze chaos en miserie zeggen mijn 2 oudste me dat ik de beste moeder ben die ze zich ooit zouden kunnen voorstellen en ze zijn fier dat ik hun moeder ben.
En die laatste erkenning geeft me vleugels, die geeft me de meeste kracht en doet wonderen voor mijn zelfwaardering. De belangrijkste mensen in mijn leven vinden me goed zoals ik ben.
En ze lachen met mijn uiterlijk, maar het hoeft niet te veranderen, want ook al vinden ze dat uiterlijk niet mooi, ze vinden me toch de mooiste moeder van heel de wereld.
Er is geen jeugdrechter die dat ooit van me kan afnemen.
Alles draait dus om erkenning krijgen, zoeken naar kleine dingen die goed gaan in je leven, positieve dingen zien, ook al is heel je leven een puinhoop. Vrienden zoeken, een vereniging, werk, gelijk wat, maar iets waar je erkenning voor kan krijgen. Jezelf toestaan om te mislukken is hier ook een onderdeel van, niet perfect moeten zijn, maar zo goed als je kan. Niemand is perfect want dan zouden we God zijn, en wie wil nu die ondankbare job?
Maar dat wil ook niet zeggen snel tevreden zijn, want dan bereik je niet wat je wil bereiken.
Realisme is een goede vriend, het leven is wat het is, met goede en minder goede kanten. Tevreden zijn met wat je hebt, is veel minder inspannend dan onbereikbare idealen nastreven. Zoek geluk in kleine dingen, stel haalbare doelen, en aanvaard dat sommige dingen niet te veranderen zijn.
een mooi gebedje dat ik ook van die aalmoezenier geleerd heb en dat wel een beetje de leidraad is sindsdien is het volgende (en god is voor mij niet een of ander abstract begrip, maar het leven, de natuur, mijn kinderen, mijn vrienden en iedereen die me wil steunen)
God, geef me kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen
kracht om te veranderen wat ik wel kan veranderen
en wijsheid om tussen deze twee onderscheid te maken.
Sta jezelf toe om niet perfect te zijn, leg de lat hoog genoeg maar niet te hoog
superlauralee@hotmail.com
Nou,.. wat een verhaal zeg! Er is jou dus behoorlijk wat schade aan gedaan in het verleden zie ik! En dan vooral jou elke keer de grond in trappen met rake opmerkingen! Ik kan me dan voorstellen dat die negatieve woorden voor jou dan steeds meer een waarheid worden. Nouja,… ik deed het mezelf aan. Want ik was degene die negatieve dingen zei/zegt over mezelf. En dus niet een ander. Mocht een ander dat doen, krijg ik een gigantische opdonder die ik zo niet te boven kom. Wat ik niet zie in jou tekst is dat of je er wel eens hulp voor gezocht hebt? Daar ben ik al heel lang mee bezig. Zo’n 2 jaar. Heb ook wel eens een week of 5 in een dagbehandeling gezeten, maar die moest ik afkappen omdat ik er de energie niet voor had vanwege het slechte slapen. je hebt dan helemaal nergens meer draagvlak voor.
Ik snap precies wat je bedoeld als je het hebt over dingen tegenkomen die jou dan niet zo goed afgaan, of je slecht bij afsteekt. Ik krijg ook zo’n beetje elke dag van die “steken” waarin ik me vergelijk met iemand anders. En dan zie ik al snel dat ik niet heb wat ik zou willen hebben, en die mensen wel. En als je daar maar vaak genoeg me geconfronteerd word word het allemaal steeds ellendiger. Ik kan bijvoorbeeld heeeel erg jaloers worden op leuk uitziende vrouwen die een leuk autootje hebben. Hetgeen waar ik dan niet tegen kan is: dat ze er leuk uitzien,..dus krijgen hoogst waarschijnlijk meer dan genoeg aandacht van de mannen. Voor mij is dat eerder science fiction dat mij dat gebeurd bij vrouwen. En dan zie ik ook dat ze b.v een leuke auto hebben, waarop ik kan uitmaken dat ze het goed doen met werk. hun leventje goed voor elkaar hebben. Natuurlijk weet ik dat het oppervlakkig is wat ik zie. Maar ik heb ook op werk gebied problemen waar ik heel erg mee zit. En mezelf echt een mislukkeling vind. Ik heb b.v nooit geweten wat ik wilde worden later. En snapte op school het verband niet waarom ik m’n best moest doen op school om later een goede baan te kunnen krijgen. Dus ik deed maar wat eigenlijk. En nu ik het wel weet,… kan ik eigenlijk niks beginnen. Het werk wat ik doen wil zijn HBO opleidingen voor nodig. Nouja,.. ik kan dus niet full-time naar school. En om iets voor mezelf te beginnen kan ook niet echt, want daar heb ik het fysiek niet voor. Het zou dan gaan om personal trainer te worden. Maar daar heb ik al heel lang de energie niet voor. Dus dat ik verschrikkelijk frustrerend dat ik nu eindelijk weet welke richting ik op wil,…maar het niet kan.
Ik vind het ook razend knap van jou dat je de kleine dingen ziet waar je in vooruit gaat. Mij is dat ook vaak gezegd, maar ik zou niet weten hoe ik dat moest doen!? Ik vind dat als een druppel op een gloeiende plaat. Ik ben dan meer van de duidelijke en meetbare stappen.
Pfff,…. en dan zo’n aalmoezenier,..wel goed dat ie er voor je was zeg! Je moet gewoon dan iemand hebben die je dingen laat inzien. Volgens mij maakt dat niet veel uit wie dat is,.. als het maar eens gebeurd. Ik heb dan niks met geloof, maar als je er kracht uit kunt putten? waarom niet?
Ik zou dat niet kunnen, ik wil mezelf niks aanpraten als ik het zelf anders zie/vind. Mede daarom vind ik het ook zo knap van je dat je voor de spiegel hebt kunnen staan en jezelf positieve woorden kunt toespreken! Terwijl ik in de spiegel dingen zie die ik niet wil zien en hebben.
Ik zou dat een kansloze actie vinden voor mijzelf. Wil ik niet eens tijd en moeite in steken. Ik vind dat gewoon een vorm van jezelf voorliegen. Maar voor ieder mens is dat anders. Ik moet het kunnen zien en ik moet er reactie op krijgen van andere mensen. Als dat niet zo is, is er niks veranderd vind ik. Heel simpel.
Maar ook dat jij kracht put uit dingen die je wel goed afgaan vind ik knap! Dat je jezelf een goede schaker vind b.v. Bij mij zou dat niets uithalen. Ik kan b.v zo’n beetje alles maken wat ik maar wil van hout. Heb ook al heel veel gemaakt voor mijn interieur, of voor m’n ouders, broer en vrienden. Iedereen vind het knap van me,.. maar ik weet dat ik een paar steekjes heb laten vallen wat hun niet zien. Ook zo in de sportschool. Ik was daar instructeur en hielp heel veel mensen, waar ze me ook erg dankbaar voor waren. Er werd ook vaak gezegd; Jeetje, wat weet jij dat allemaal zeg! Dat weet een gewoon mens niet. Maar ik vind mijn kennis daarop nog veels te weinig. Wat ook komt omdat ik zelf al 2 jaar niet fatsoenlijk heb kunnen trainen, en ik dus niet diep op de stof induik om exact uit te pluizen hoe ik trainen en eten moet.
Mijn probleem punten zitten op werk gebied, en op alles wat met liefde te maken heeft. Als ik dus in paniek raak omdat er een leuke dame oog contact met me zoekt, heb ik totaal niks aan dat ik een kast maken van hout b.v. Dus daarom hecht ik niet zoveel waarde aan het feit dat ik dat maken kan.
In de afgelopen 2 jaar heb ik veel last gehad van slaapproblemen, en zo ook een grote hekel opgebouwd voor mijn lichaam! Het ziet er niet uit, en ik kan er niks mee. Als ik wat ga doen hebt ik er op de een of andere manier wel last van. En dat wil ik perse niet meer hebben! Ik heb de snelheids meter van m’n fiets gehaald om maar niet te hoeven zien hoe zachtjes ik nog maar kan fietsen, gezien de moeite die het me kost. Ik vind dat dan triest van mezelf dat ik niet kan fietsen zoals ik wil. Maar heb dat ook met andere dingen hoor. Ik ga binnenkort met therapie beginnen, maar ik wil absoluut geen last hebben van m’n lichaam. En dan bedoel ik als je b.v emotioneel word. Dat wil ik dan niet omdat ik het eerder al eens geprobeerd heb om zo spanning kwijt te raken, maar dat lukte niet. Dus dan gebeurd het met therapie ook niet. Punt. Maar ook omdat ik me dan erg k*t voel als ik emotioneel word. Ik scheld mezelf dan de huid vol omdat het zover is gekomen dat ik zoveel ellende heb.
Dat heb ik ook waneer er een vouw naar me kijkt. Ik raak dan in paniek en blokkeer. Dat vind ik zo triest van mezelf dat ik erg depri word van mezelf, en dat ik al 32 ben en nog in de kinderschoenen sta op het liefdesvlak betreft. Vind ik heel triest.
Maar ook als ik geconfronteerd word met mezelf straks met therapie. Daar ben ik heel bang voor! Dan komt tot uiting hoe kloten ik me voel. En ik wil me dus niet meer zo kloten voelen. Ook zie ik het dan gebeuren dat ik weer slecht ga slapen dan. Met alle ellende van dien. Daar zou ik alleen maar nog depressiever van worden. En ook erg kwaad op mezelf. Waar ik echt bang van word.
Om als laatste te reageren op jou laatste zin “leg de lat niet te hoog” ik zou werkelijk niet weten hoe? tenminste met de dingen die belangrijk zijn voor mij. Dan moet ik net zo doen als ik al eerder zei; dan moet het me geen zier uitmaken hoe het is bij datgene waar ik dan de lat niet te hoog moet leggen.
Hey Gibson, waarom is het voor jouw zo moeilijk om jezelf toe te staan niet perfect te zijn?
Je schreef ” Ik vind dat gewoon een vorm van jezelf voorliegen” maar is dat niet wat je nu elke dag doet. Zoveel argumenten waarom iets niet kan! Als je wil veranderen ga je eerst je manier van denken moeten aanpakken. Zoek naar waarom iets wel kan! Argumenten aandragen waarom iets niet kan en het dan maar helemaal niet proberen en je dan weer doodongelukkig voelen. Zo ken ik er wel meer, die zitten allemaal ergens heel laag onderaa de maatschappelijke ladder. Jij zou daar toch ook niet willen terechtt komen hoop ik?
Al sje iets wil doen en je hebt daar een opleiding voor nodig, wel dan zoek je tot je een opleiding gevonden hebt! IK wil maatschappelijk werker worden. IK ga nu naar school helemaal naar Kortrijk, 2,5 met de trein , maar het is het me waard. Ze wilden me laten stoppen met de opleiding omdat het te zwaar zou worden, maar ik heb doorgezet en heb hen overtuigd dat ik dit jaar mijn diploma zal halen. Is het niet in deze school, dan zal ik zoeken tot ik een andere school heb gevonden, zelf al zilt ik dan 5u op de trein (dat zou pas zwaar worden)
Ik heb enkel een beetje stempelgeld, kinderbijslag wordt ingehouden elke maand, puur financieel gezien heb ik helemaal niets. Vandaag moest mijn jongste een lastige medische behandeling ondergaan en ze wou dolgraag als beloning naar MC DOnalds. Ik heb daar het geld niet voor. Ik kan ook nergen verantwoorden dat ik mijn geld heb “opgesmost” aan een dagje mcdonalds. We gingen te laat terug zijn in de instelling…. en nog heel veel redenen die ik zou kunnen verzinnen waarom een dagje Mc DOnalds niet zou gaan! Maar ik heb daar niet eens aan gedacht. Zij wou die uitstap en ze heeft die verdient! Dus dan zorg ik dat het lukt. IK ben een heel ongezond mens en rook als een ketter, dus hou ik van in het begin van de maand geld opzij om maar zeker niet zonder tabak te vallen. Dat geld heb ik nu aan haar besteed. En aan tabac zal ik wel geraken, denk dat ik deze maand vaak aan de ingang van het ziekenhuis te vinden ga zijn, mensen smijten daar soms zo goed als hele sigaretten weg
PS Daan, misshien moet je me ooit een zo’n boek van Alan Carr cadeau doen
Trouwens stoppen met roken is zo een van die vastgeroeste gewoontes waar ik inderdaad duizend en 1 redenen heb waarom het me niet zal lukken om te stoppen, en het lukt me ook niet, omdat ik de fut niet heb om het te proberen.
NIet alles wat ik persé wil lukt ook hoor. Ik heb nu eenmaal niet zoveel middelen. Het heeft dan ook weinig zin om te willen dat ik een paar valse tanden had om mijn tunnel te dichten. Gezonde voeding op tafel krijgen zonder geld is ook al zo’n utopie, maar dat wil n iet zeggen dat ik het niet probeer zo goed mogelijk te doen binnen wat ik kan. En ik ga steeds op zoek naar manieren om meer te kunnen.
Ik herken je perfectionisme wel en ik heb het ook wel op een aantal zaken, maar ik probeer dit te beperken naar hobby’s toe. Ik kan gruwelen als iemand mijn schilderijen mooi vind, want zelf vind ik dat er altijd nog wel iets mis mee is.
Maar niet in mijn leven, dat doe ik zo goed ik kan, en het kan altijd wel ietsje beter, maar het hoeft niet perfect te zijn.
Ben je eigenlijk wel klaarvoor therapie? Want je ontvlucht nu net die dingen waar je in een therapie mee gaat geconfronteerd worden. Je eigen zelf, je emoties, je niet perfect zijn.
Wat is er in jouw leven gebeurt vraag ik me af dat je zulke hoge verwachtingen stelt aan jezelf? Waarom die hoge muur rond jezelf. Waarom jezelf zo afbreken?
Jij zit echt wel in een serieuze depressieve cirkel. Ik ken heel wat psychologische stromingen en ik zou je 2 opties iwllen geven. OFwel zoek je een therapeut die de cognitieve toer wil opgaan. Die zal het vooral met je hebben over je manier van denken en proberen of je daar iets in kan veranderen. Een andere mogelijkheid is een therapeut die zich bezighoud met systeemtheorie volgens Nagy. Daar ga je mee in je kindertijd en jeugd duiken. Moest je perfect zijn om de liefde van je ouders te verdienen? Heb je een broer of zus die de zondebok was en alles verkeerd leek te doen, of was je dat zelf? Hoe was de jeugd van je ouders. ENfin een hele zoektocht naar jezelf. IK zou voor het eerste gaan. Lijkt me meer oplossingsgericht tenzij je zelf aanvoelt dat er toch dingen niet zo goed liepen als kind, dat je niet jezelf kon zijn als kind, dan is die tweede zeker een aanrader. BIJ het cognitieve ga je proberen om samen met je therapeut een oplossing te vinden, zonder dat je perse moet gaan zoeken naar de oorzaak van je porblemen. BIj NAgy ga je eerder op zoek naar de oorzaak van de problemen en zou je een verbetering moeten krijgen doordaat je inzicht krijgt in de oorsprong van je huidige manier van denken. Een combinatie van beide zou ideaal zijn, maar als dat dan wil zeggen dat je naar 2 afzonderlijke therapeuten moet gaan, dan zou dat veel te belastend zijn. ALs je er een kan vinden die de twee methodes toepast dan zou dat ideaal zijn natuurlijk.
IK heb zelf ooit hulp gezocht bij een psychiater, maar daar had ik weinig baat bij. Mijn vrienden, de vereniging waar armen het woord nemen en de opbouwwerkers daar zijn mijn therapeuten. Het zijn stuk voor stuk mensen waar ik mijn verhaal bij kwijt kan, als het moet wel 1000 keer, maar ze geven geen advies, geen “goede” raad, geen oplossingen. Die komen bij mij vanzelf tijdens het praten. Door te kunnen praten zonder veroordeeld te worden door wat ik zeg kan ik alles op een of andere manier op een rijtje zetten en dan vind ik de oplossing wel, of ik leer berusten in de problemen als er geen oplossing mogelijk is. En dan kan ik weer op zoekl gaan naar de best mogelijke manier om met de situatie om te gaan. Soms is een goede babbel genoeg, soms heb ik er wel enkele tientallen nodig, maar het inzicht komt.
Buiten de kracht die ik krijg door mijn kinderen is die plek hebben waar ik mezelf mag zijn mijn grootste therapie.
Die plek moet je ook voor jezelf creëren, want ik denk dat je die al wel hebt, maar jezelf niet kan toestaan om te zijn wie je bent. Dat kan niemand in jouw plaats veranderen, en daar bestaan ook geen pilletjes voor.
Om wat meer fut te krijgen en terug wat positiever te kunnen kijken naar het leven kan een lichte anti-depressiva misschien helpen, maar daarvoor moet je bij een goede dokter zijn, en beseffen dat het geen wondermiddel is. Zolang je niet anders leert denken zal je zelfs met die pilletjes ongelukkig blijven.
Ik wil best wel met je op zoek gaan naar redenen waaro mje WEL een gelukkig leven kan hebben, waarom je WEL je droom in vervulling kan laten gaan, waarom je WEL kan bereiken wat je wil bereiken. Zowel op vlak van werk als op vlak van liefde. Maar misschien is deze blog daar niet zo de geschikte plek voor. VOeg me toe op MSN en dan kunnen we een kijken wat kan
Ik GELOOF ERIN DAT JE HET GELUK GAAT (terug) VINDEN
Heee!
Ik ga zo je mail lezen. Je vraagt of we op msn kunnen praten? Dat kan wel, maar weet niet hoe ik je anders mijn msn moet geven, dus doe ik dat maar hier. Dat is: niek_mh@hotmail.com Ik ben nu wel on-line. Dus misschien wel totzo!?
Groetjes! Niek
{ 1 trackback }