45 dagen.
Zolang hield ik het vol. Al was het niet zo moeilijk om het vol te houden. In Antwerpen ging het bijna vanzelf. Ik dacht bijna niet aan blowen en als ik er al aan dacht, duurde dat nooit lang.
Ik kon altijd wel naar Breda rijden om te gaan halen. Of zelfs naar Maastricht of Geleen. Zo ver was dat niet. Meer dan een uur zouden rijden zou ik nooit moeten doen. Maar dat deed ik niet. Dat was niet nodig.
Waarom was het zo makkelijk? Ik weet het niet precies. Het was natuurlijk een andere stad. Een andere omgeving. Het was geen gewoonte om hier te blowen. Hier waren geen plekken waar ik normaal weed rookte. Ik kende hier niemand die blowde. Ik was zelf iemand anders.
Maar…
… één dag terug in Maasmechelen en ik had al terug geblowd. Er was geen goede reden voor. De dagen voor ik terug verhuisde was ik al bang dat dit zou gebeuren. Ik dacht er teveel aan. De dag dat ik terugging vreesde ik er ook al voor. Het was niet zo verstandig om zo te denken. En voor ik het wist stond ik terug in de coffeeshop.
Daarna heb ik bijna elke dag gerookt. Het ging weer vanzelf. En weer verschillende keren weer “de laatste” gerookt.
Nu ben ik terug twee dagen gestopt. Ik wou deze post niet online zetten tenzij ik al minstens terug twee dagen gestopt was.
Elke keer als ik blow voel ik me schuldig ten opzichte van iedereen die deze blog volgt. Iedereen die steun heeft gehad aan mijn schrijfsels over cannabis.
Maar ik ben niet perfect. Gelukkig. Zou maar saai zijn.
En nu?
Ik heb het gevoel dat ik nu voor een heel lange tijd terug ga stoppen. 45 dagen was al relatief lang. Het was in ieder geval de langste periode dat ik niet heb geblowd sinds ik was begonnen.
Ik zie nog altijd geen goede reden om te blowen. Als ik zin heb is dat niet omdat ik echt wil blowen. Het is omdat ik verslaafd ben. Als dat de enige reden is, dan doe ik het niet. Maar door de verslaving zal ik ook andere redenen verzinnen om het toch te ‘mogen’. Gelukkig ken ik die redenen ondertussen.
Op naar de 450 dagen?
Gelijkaardige posts:
- Wat ik leerde door terug te blowen na 30 dagen te stoppen met cannabis
- Dertig dagen stoppen met cannabis – week 2 en 3
- Dertig dagen stoppen met weed roken: succes!
- Miniupdates: over bewegen, bloggen en blowen
- Hoe Zeven Dagen in Las Vegas op Nog Veel Andere Manieren Mijn Leven Veranderde
- Ik ben niet meer verslaafd…
Email deze post
Print deze post
Previous post: Hoe vliegen, muggen, spinnen of andere insecten buiten te laten zonder ze te doden.
Next post: Een goede dag
{ 13 comments… read them below or voeg er één toe }
Hey Daan, het positieve is dat je weet dat je nu toch al voor langere termijn kan stoppen. Als ik het goed heb ging had je geen (minder) problemen om niet te roken nadat je van Vegas terug kwam en naar Antwerpen verhuisde. Je was gegroeid door deze ervaringen en had een positief momentum opgebouwd waardoor het verlangen naar een ‘vluchtmiddel’ minder werd. Nu je terug in Maasmechelen woont wordt je opnieuw herinnerd aan een ‘mindere periode’ in je leven en komen er ongemerkt meer en meer twijfels over allerlei dingen in je hoofd. Misschien dat je daarom weer opnieuw bent beginnen roken. Ik weet niet of dit verhaal klopt voor jou, maar zo ervaarde ik mijn verslaving.
Toen ik probeerde te stoppen zei ik tegen mezelf: Vanaf morgen stop ik. Diezelfde avond reed ik naar Maastricht, haalde me 3 jointjes voor die avond en dat zouden mijn laatste worden. De volgende dag na het werk reed ik rechtstreeks naar Maastricht, kocht opnieuw 3 jointjes en beloofde mezelf opnieuw dat ik morgen zou stoppen. Dit proces heeft ongeveer twee en een half jaar geduurd, dag na dag. Het schuldgevoel vrat me bijna letterlijk op van binnen. Je geraakt in een negatieve spiraal van schuldgevoel, negatieve gedachten en een constant gevoel van loomheid. Ik ben er zeker van dat je dit kent en dat je dit niet opnieuw wil in je leven.
Je kan echter een nieuw positief momentum opbouwen en daarvoor hoef je niet opnieuw naar Vegas of Antwerpen. Wat mij enorm heeft geholpen is het lezen van boeken, het bekijken van ‘feel good movies’ en een plan om mijn leven op meerdere gebieden beter te maken.
Toen ik met veel moeite gestopt was, was er ook nog dikwijls het verlangen naar een jointje. Een maand of twee later zat ik opeens in de auto naar Maastricht en er was niets wat ik kon doen of zeggen wat me van gedachten kon veranderen. Nadat ik de twee joints gerookt had besefte ik dat het helemaal niet meer hetzelfde was als tevoren, ik genoot er niet meer van. Alhoewel ik eigenlijk gefaald had, was dit een positieve ervaring voor mij, want ik wist dat ik het niet meer nodig had en dat verlangen naar een joint kwam ook niet meer terug. Eerst wist ik totaal niet wat aan te vangen met mijn leven, maar van het moment dat er een plan was en ik aan mezelf en mijn gedachten werkte voelde ik me goed en was er geen nood meer aan een ontsnappingsmiddel!
Je hebt mijn nummer he Daan, als je erover wil praten of plots zin hebt om naar Maastricht te rijden, bel me dan. Ik ben geen psycholoog of professional, maar ik weet perfect wat jij nu doormaakt. Als ik je ergens mee kan helpen doe ik dat met heel veel plezier.
Bedankt Guy, voor je reactie en je aanbod! Voorlopig gaat het nog, maar je zal waarschijnlijk van me horen één van de komende dagen. En we moesten toch sowieso al afspreken.
In ieder geval is je verhaal zeer herkenbaar. En zeker niet voor mij alleen.
Heel herkenbaar voor mij allensinds, maar voor veel blowers die kampen met stoppen denk ik. Zowel de eerlijkheid van Daan als de waarheid in de reply helpt te beseffen dat mensen (lees “ik”) niet alleen sukkelen met deze toch wel onderschatte verslaving. Blijf posten Daan, je helpt mensen. Het ga je goed!
Een veldslag verliezen wil nog niet zeggen dat de oorlog gedaan is.
Go for it Daan.
Dat is altijd goed om te onthouden, thx Marc!
Als je jezelf heel dapper en sterk voelt: ga naar de coffee shop en vertel ze dat je verslaafd bent en je niet meer wilt dat ze je ook maar iets verkopen…
1. nadat ze dit weten is de drempel om terug te gaan veel hoger
2. als je toch gaat, zullen ze je niets laten kopen en zou je een andere coffee shop moeten zoeken, wat de drempel nog weer hoger maakt
Je kunt dit doen met verschillende coffeeshops in de buurt, als een soort stok achter de deur.
Het vertellen aan andere mensen dat je verslaafd bent helpt ook. Niet alleen op een blog, maar ook irl. Zij kunnen je ook helpen door je aan te moedigen en te steunen wanneer je het nodig hebt.
Je doet het al ontzettend goed, en op naar de 450 dagen!
ps: het spreekt voorzich dat het een goed idee is om de negatieve gevoelens die lijden/of in het verleden geleden hebben tot het blowen te onderzoeken en te laten verdwijnen… toch?
Heel erg bedankt voor je tips, Sandra!
Ik had dit voor de 45 dagen eigenlijk al gedaan, in de coffeeshop verteld dat ik verslaafd was. Dat leidde wel tot een interessant gesprekje en een paar knuffels. Ze zeiden wel dat ze niet ingingen op de verzoeken om niets meer te verkopen. Handelaars.
De drempel was toen wel groter om later terug te gaan, maar niet groot genoeg. En ze herinnerde mij meer van de knuffels dan van het voornemen om te stopen.
Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik verslaafd ben/was, maar ik open er meestal ook geen gesprek. Ik vertel het in ieder geval wel vaak. Ik weet ook niet of het verstandig is om mezelf als verslaafde of ex-verslaafde te beschouwen, zo blijf ik eraan denken. Maar dat is weer iets anders.
Die negatieve gevoelens onderzoeken, dat is ook interessant. Maar ik weet niet of ik die van vroeger nog heb, of dat gewoon de verslaving op zich is. Wel interessant om wat meer over na te denken.
Veel mensen geven het op na een terugval, de truck is om die terugval als een kleine tegenslag te zien en niet het eind van je kans van slagen. Je kunt niet van jezelf verwachten dat je ijzeren discipline hebt.
Goed van je dat je ook je successen viert (de 45 dagen). Dit vieren helpt zeker mee.
Wellicht heb je wat aan dit gastartikel (op een ander blog dan de mijne dus) dat ik een tijdje geleden heb geschreven: http://www.sochicken.nl/leven/gewoontes_aanleren_en_afleren_met_triggers.html
Interessant artikel Bart!
Een trigger zou kunnen zijn: positief materiaal lezen, luisteren of bekijken. Dat zie ik wel zitten.
wow, mijn gevoel over je van de afgelopen tijd is juist geweest. Maar goed, perfect is er niemand, en nee, we hebben niks aan perfecte mensen. Zet hem op Daan, op naar de 450, zonder het vraagteken erachter! Je bent het voorbeeld voor je zelf en voor anderen.
Lang leve je kracht, je zelfstandigheid, je vrijheid!
veel liefs, Laura
Bedankt voor de glimlach op mijn gezicht!
3 weken gestopt nog elke dag stress
het smaakt gwn zo lekker vooral een lekkere haze.
pff weetniet of het wat word
De smaak zal wel niet de belangrijkste reden zijn waarom je terug wilt blowen, Peter.
Misschien denk je dat die stress zal weggaan als je stopt? Als je echt heel graag wilt blowen, maar het toch niet mag van jezelf, kan dat stress veroorzaken, maar misschien zijn er andere redenen voor?
Denk je ook vaak aan alle voordelen van het stoppen met blowen?