Hoe Zeven Dagen Knuffelen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde

De Daan die naar Las Vegas ging, is niet dezelfde Daan die terugkwam. Uiterlijk gezien lijk ik er nog wel op, maar innerlijk is er veel veranderd. En omdat je dat niet zo goed ziet, zal ik er wat over schrijven. In dit in maar liefst drie posts. Eén over mijn eetervaringen, één over alle andere veranderingen, maar vandaag deel 1: over knuffelen.

Snelknuffelen: Van nul naar knuffel in minder dan 60 seconden

Voor ik naar Las Vegas ging, knuffelde ik niemand. Dit gebeurt ook niet zo vaak in België. Toch niet als je elkaar niet heel erg goed kent. En zelfs dan. We houden het meestal op een handdruk. Ik wou wel al een tijdje mensen knuffelen maar ik durfde gewoonweg niet. Wat zouden de mensen wel niet denken?

Maar ik dacht dat mensen die naar de Conscious Growth Workshop zouden gaan wel open zouden staan voor deze liefdevolle begroeting (en afscheidneming). Dus nam ik me voor om gewoonweg iedereen daar te knuffelen. Of toch te proberen. Dit viel nog beter mee dan ik gedacht had. Op de pre-meeting wisselde ik mijn eerste 25 knuffels uit en dat voelde goed. Op het einde van mijn zevendaagse trip had ik er zo’n 400 uitgedeeld en mogen ontvangen. Een nieuwe wereld was opengegaan.

De meeste van die knuffels waren met aanwezigen van de workshop zelf, maar ook buiten de workshop begon ik mensen te knuffelen. Op de laatste dag had Steve Pavlina ons uitgedaagd om een gesprek met een onbekende te starten, met die persoon een band te scheppen om dan te eindigen met een knuffel. In die uitdaging had ik zin!

De dag erna dag stapt een iets ouder koppel mijn lift binnen. Ik spreek op dat moment al iedereen met wie ik een lift deelde aan en vraag wat ze gaan doen die avond. Ze gaan naar een show, Le Rêve. Die lijkt me interessant dus ik zeg dat ik die show ook wil zien. Het koppel vraagt wat ik ga doen. Ik vertel dat ik naar een Toastmasters meeting ga. Ze kennen Toastmasters en vinden dit leuk. Daarna vragen ze vanwaar ik afkomstig ben. Ik zeg dat ik uit België kom en ze blijken daar al te zijn geweest.  Ze hadden het tweejaarlijkse bloementapijt in Brussel bezocht. Ondertussen hebben we de lift verlaten en scheiden onze wegen. Maar niet voor ik hen vraag of ik een knuffel krijg! Die geven ze met plezier en we nemen al lachend afscheid. Allemaal in minder dan één minuut, een recordtijd!

Later op de avond vertel ik dit verhaal aan Steve. Hij is onder de indruk en vraagt me om hem dit verhaal te mailen zodat hij er een blogpost van kan maken. Dat had ik absoluut niet verwacht! Het was een zeer blij moment, kan ik je zeggen. Ook zegt hij dat het moeilijk zal worden om dit record te breken. Maar dat was het niet.

De dag erna ben ik met een vriend door het Imperial Palace aan het wandelen. In dit casino verkleden sommige dealers zich als sterren zoals Elvis, Dolly Parton of Alice Cooper (vriendelijke kerel, trouwens). Mijn vriend wijst een jonge, vrouwelijke dealer aan en vraagt me of ik weet wie ze moet voorstellen. Hij wandelt door en ik blijf even staan kijken. Ik heb geen idee wie het is en vertrek opnieuw, maar ik merk dat een iets oudere dame naast me staat te giechelen. Ik vraag haar waarom ze lacht en ze zegt dat ik naar de onderbroek van de jonge vrouw stond te staren. Ik kijk terug en, inderdaad, er steekt een stukje stof uit. Dat was me nog niet opgevallen. Dus ik beschuldig haar ervan dat zij naar de dealer zat te gluren! De ondeugende vrouw! We lachen hartelijk en ik wandel verder, maar uiteraard bied ik eerst een knuffel aan. En ja hoor, aanbod knuffel aanvaard! Nieuw record: 45 seconden.

Kan dit nog sneller? Ja!

Later die dag ga ik eten in een Chinees restaurant. Een ober begeleidt ons naar een tafel in het bijna lege restaurant. Het ziet er een goede plaats uit dus ik zeg: “Kevin! (Ik hou van naamkaartjes) Je bent fantastisch! Bedankt om ons de beste plaats in het restaurant te geven! Ik hou van je, man. Kan ik je een knuffel geven?” Hij lacht en gaat akkoord! Succes! Een knuffel binnen de 15 seconden! Ik twijfelde er nog over of deze wel telde, want het is natuurlijk een ober en het is de bedoeling dat zijn klanten tevreden zijn. Maar niemand dwong hem om ja te zeggen.

Ik stuur Steve deze verhalen en stel de titel “How to go from zero to hugs in under 60 seconds” voor. Ook gooi ik er de term speedhugging oftewel snelknuffelen bij. (Ik hou ook van neologismen. ) Het resultaat kan je hier lezen.

Veel mensen denken dat het makkelijker is om mensen te knuffelen in de Verenigde Staten. Misschien is dat ook zo. De uitdaging was dus België!

De Verdere Avonturen Van Knuffelman!

De bal was nu aan het rollen. Terwijl ik tijdens een overstap in Washington wachtte op mijn vliegtuig naar België, kwam ik aan de praat met een Nederlands koppel. Enkele minuten gepraat en weer afscheid genomen met een knuffel. De man gaf een me een onverwachte berenknuffel en die kwam hard aan. Ik had tijdens één van de laatste dag al een rib gekneusd door een iets te stevige omhelzing te geven, dus dit hielp niet echt. De vrouw was gelukkig iets zachtaardiger.

Op het vliegtuig terug leerde ik een paar vriendelijke Westvlamingen kennen en daar wisselde ik, al zittende, mijn eerste knuffel uit met een Belgische die ik daarvoor nog niet kende. Het kan dus toch!

Toen ik thuis kwam gaf ik mijn vader en moeder onmiddellijk een knuffel. Dat was ook alweer 15 jaar geleden.

De voorbije weken ben ik niet gestopt met het uitdragen van de omarmende liefde. Elke vriendelijk uitgestoken hand weiger ik eerst in eerste instantie, om dan te zeggen dat ik liever een knuffel geef. In bijna alle gevallen gaat de persoon tegenover mij daar ook mee akkoord. De uitzonderingen kan ik op één hand tellen. Bij het afscheid nemen wordt er al vaak geen hand meer uitgestoken, iets dat ik enorm waardeer. Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan. Weer een groei-ervaring!

Knuffels zijn er overal, ze liggen voor het oprapen. Vorige week zei stand-up comedienne Soula in The Joker (elke zondag stand up comedy in Antwerpen, allen daarheen!) tijdens haar act dat ze al een tijdje single was en vooral het lichamelijk contact miste. Dat kon ik niet weerstaan, dus na haar optreden moest ik haar wel een knuffel geven.

Heb jij al eens iemand op straat of ergens anders aangesproken om na een paar minuten uit elkaar te gaan met een knuffel? Het kan je leven veranderen..

Bij deze wil ik iedereen bedanken die mij op deze manier heeft begroet of  zo van mij heeft afscheid genomen!

Een grote *knuffel* voor jullie allemaal! En geef er ook één aan iemand anders.