Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde

De geplande post over mijn eetervaringen tijdens en na de Conscious Growth Workshop begint gigantisch groot te worden. Dus splits ik er een stukje van af. Het is…

Tijd voor een verhaaltje!

Het is de avond van de eerste workshopdag. De meeste mensen hebben afgesproken om samen ergens te gaan eten. Ik ook. Ik heb besloten om met een stuk of 30 anderen naar het Red Velvet Cafe te gaan. Dit restaurant staat bekend voor zijn veganistische en rauwe gerechten. Veel mensen keken er al lang op voorhand naar uit om hier te kunnen eten. Ik niet. Vegetarisch, veganistisch of rauw voedsel? Absoluut niks voor mij! Ik ben bang voor de meeste groenten! Maar ik ben daar om te groeien. En ik wil o zo graag meer tijd doorbrengen met de mensen die gaan. Het gezelschap maakt het dus de moeite waard om de stap te zetten. Maar wat ga ik daar eten?

Goed nieuws! Ik hoor ineens dat ze daar ook gewoon vlees serveren. Een ideaal restaurant om je vleesetende vrienden meer naar toe te nemen dus. Dit komt wel goed, denk ik bij mezelf.

Daar aangekomen bekijk ik de menukaart. Er is weinig dat me aanspreekt. Maar ik heb wel honger. Mijn oogt valt ineens op chicken curry met rijst. Dat had ik een maand of twee daarvoor ook al eens gegeten. Toen voor de eerst keer ooit, bij Wagamama. En eigenlijk vond ik het best lekker. Ik hou van kip en rijst, dus alleen de curry was nieuw voor mij. Het was toen een milde curry, die ergens een beetje zoet was. Dat kan ik nog wel eens proberen. Gelukkig, iets gevonden om te eten!

We moeten even wachten op onze bestellingen. Dat was te verwachten, we hebben het relatief kleine restaurant overrompeld met onze grote groep. Sommige mensen moeten zelfs meer dan een half uur wachten voor ze kunnen gaan zitten. Uiteindelijk krijgt iedereen aan tafel zijn bestelling, behalve ik. Dat vind ik niet zo erg. Ondertussen is er toch terug wat angst opgedoken en hoeft die chicken curry niet meer zo nodig voor mij. Als er iemand zich afvraagt waar mijn eten blijft, zeg ik het dat niet zo erg is als er niks komt en dat ik niet zoveel honger heb. Maar die persoon gaat toch naar de kassa om te zeggen dat ik nog niks heb gekregen. Heel sympathiek, maar dat hoefde niet voor mij.

Ondertussen probeer ik al één van de veganistische chicken nuggets die iemand had besteld. Normaal gezien hou ik wel van kipnuggets, maar van deze ga ik bijna over mijn nek. In ieder geval heb ik het geprobeerd.

Even later komt mijn chicken curry dan toch. En het is even lekker als de vorige keer. Ik ga dit echt meer eten in de toekomst, denk ik.

Nadat ik vijf happen heb genomen, merkt er ineens iemand op: “Dat is geen kip.” “Hoezo, geen kip?”, zeg ik, “dat is wel kip.” Ik ken mijn kip, ik eet veel kip, ik weet hoe kip smaakt. “Nee, nee, dat is geen kip”, houdt de ander vol. Ik laat mijn schotel rondgaan en een paar mensen proeven. Sommigen denken dat het kip is, sommigen denken van niet. Hmm, het ziet er wel als echte kip uit. Om zeker te zijn ga ik naar de kassa met de schotel en vraag of het echte kip is. Ze kijken even en, je raadt het al, het is geen kip! Het is sojakip, een vegetarisch alternatief voor kip!

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik zou nooit gedacht hebben dat ik sojakip lekker zou vinden. Maar ik kan moeilijk ontkennen wat ik zelf ervaar. Ik eet smakelijk verder.

Conclusie

Dit is een prachtig voorbeeld van een groei-ervaring. Ik heb altijd negatieve verwachtingen ten opzichte van vleesvervangers gehad. Die kunnen toch onmogelijk goed smaken, dacht ik. Maar blijkbaar kunnen ze wel goed smaken. Mijn verwachtingen waren fout. Ik ben gegroeid.

Hoe ingrijpend deze ervaring me heeft veranderd, dat lees je morgen!