De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – Dag 2: Over goede daden, carrière en werk, stomme vragen en meer!

Hier gaan we dan, het vervolg op dag 1 van de Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina in Las Vegas. Heb je deel 1 nog niet gelezen, dan raad ik je aan om dit te doen. Het zal het lezen van dit stuk makkelijker maken.

Dag 2, zaterdag

Hoe fantastisch ik dag 1 ook vond, dag 2 was nog veel beter dan de eerste. Misschien waren het de oefeningen, misschien waren het de diepere banden die ontstonden met de medeworkshoppers, misschien waren het mijn eigen doorbraken. Of gewoon een combinatie van dit alles. Groeien kan toch mooi zijn.

Huiswerk: goede daden voor onbekenden

Ons huiswerk voor dag twee was om een goede daad te doen voor een onbekende. Maar zoals veel anderen had ik rond middernacht nog altijd geen idee wat ik zou doen.

Ik had wel al een paar mooie daden gezien. Het mooiste was toen Alex Wu een vrouw die in het casino aan schoonmaken was langs achteren benaderde en aankondigde dat hij haar zou masseren, wat hij onmiddellijk daarna ook deed. Ik stond voor de vrouw en had het geluk om een meteen een prachtige glimlach op haar verbaasde gezicht te zien verschijnen. Beeld je in dat mensen die schoonmaken in een casino weinig contact hebben met de gasten en weinig complimenten krijgen. Maar ze verdienen ze misschien het meest. Ik zei nog tegen diezelfde vrouw dat ik haar dankbaar was en gaf haar een dikke knuffel. Achteraf leek ze echt opperblij te zijn. Soms is er weinig nodig om iemand gelukkig te maken.

Zelf had ik al tijdje medelijden met een bepaalde groep mensen die op de Strip werken. Je komt deze mensen snel tegen als je je op de Strip waagt. Het zijn de zogeheten ‘card slappers’. Deze zwijgzame, meestal buitenlandse mannen (maar ook vrouwen) doen de hele dag niks anders dan kaartjes met daarop zo goed als naakte vrouwen uit te delen. Of ze proberen toch, want bijna niemand neemt de kaartjes aan, op een aantal toeristen die net voor de eerste keer uit het casino komen na. Ja, ik ben er ook voor gevallen.

Er zijn honderden van deze card slappers en soms staan ze met twintig op een rij voor de verschillende casino’s. Ze worden slappers genoemd vanwege de kenmerkende manier waarop ze met hun kaartjes slaan om de aandacht te trekken. Ook dat lukt maar even want door 99% van de voorbijgangers worden ze compleet genegeerd. Velen heb ook nog eens een t-shirt aan waarop staat dat er vrouwen naar je hotelkamer komen als je een bepaald nummer belt. Een manier om de wet tegen prostitutie te omzeilen, want dat is wel degelijk verboden in Las Vegas.

Deze zeer waarschijnlijk niet zo goed betalende job is volgens mij één van de slechtste jobs die je kunt hebben in Las Vegas.

Wat kan je voor zo’n mensen doen? Ik dacht er lang over na, maar vond niks goeds. Dus besloot ik er maar één aan te spreken. En die sprak helaas geen Engels. De tweede ook niet. Ik begon een patroon op te merken. De derde sprak wel (een beetje) Engels. Ik probeerde wat vragen te stellen over zijn werk, maar het gesprek verliep stroef. Hij vertelde me dat dit zijn enige job was en dat het niet zo makkelijk ging. Ik zei dat ik hem begreep en dat hij waarschijnlijk niet zoveel respect kreeg voor zijn werk. Ik zei ook dat ik hem waardeerde voor wat hij deed. Uiteindelijk probeerde ik hem enkele Dollars geven. Eerst wou hij die niet wou aannemen maar uiteindelijk deed hij dit toch.  Hij keek wel heel verbaasd, net zoals zijn collega-slappers. Fooien geven in de VS is normaal, maar niet iedereen krijgt ze. Achteraf was de man wel aan het lachen, ik ga ervan uit dat hij er blij mee was. Ik wou dat ik meer had kunnen doen dan praten en wat geld geven.

Toen Steve de ochtend erna vroeg  wie zijn daad wou delen stond ik recht en vertelde ik mijn verhaal. Er werd gelachen toen ik vertelde dat ik had gezegd dat ik het werk van de slapper waardeerde, dat was niet mijn bedoeling.

Er zijn verschillende redenen waarom je iets vriendelijks zou doen voor iemand die je niet kent. Sowieso zal het die persoon blij maken. Het is onverwacht en gebeurt niet zo vaak. Die persoon zal er waarschijnlijk voor de rest van de dag aan denken. En als die persoon thuiskomt, vertelt die het door aan zijn of haar partner, kinderen of vrienden. Die worden er ook weer blij van. En misschien gaan ze dan ook iets vriendelijks doen voor een onbekende. En die zal er ook voor de rest van de dag aan denken. En… Dit creëert een soort golfeffect dat zich blijft uitspreiden. Of hoe één kleine daad van liefdadigheid de wereld kan veranderen.

Heb je zin gekregen om ook iets liefs te doen voor iemand die je niet kent? Ga ervoor en laat ons weten hoe ging via de comments!

Praktische toepassing 7 kernprincipes van groei

Nadat enkele mensen hun verhalen hadden gedeeld, gingen we over naar de praktische toepassing van de zeven kernprincipes op onze levens. Die van de vorige post, inderdaad.

Vandaag bespraken we: carrière en werk, geld en financiën, gezondheid en fysiek lichaam, mentale ontwikkeling en vaardigheden en tenslotte gewoontes en dagelijkse routine. Eerst praatte Steve 45 minuten tot een uur over de manier waarop de basisbegrippen toepasbaar zijn op deze aspecten. Daarna kreeg iedereen tien minuten de tijd om zijn of haar huidige alignment met de zeven kernprincipes neer te schrijven voor elk onderwerp om daarna ideeën te verzinnen om die alignment te verbeteren.

Ik zal een voorbeeld geven, gebaseerd op mijn eigen situatie.

Carrière en werk

Waarheid: Ik ben tevreden met deze blog en zie ik dit ook als mijn werk. Op dit moment verdien ik er wel niets mee. En op korte termijn zal dit niet veranderen. Maar ik denk dat dit wel mogelijk is. Ergens twijfel ik of ik niet beter wat tijd kan steken in andere activiteiten die op kortere termijn wel voor een inkomen kunnen zorgen. Ik heb enkele ideeën hierrond en één idee is relatief ver gevorderd. Maar ik wil hier niet teveel tijd aan besteden dus ben ik niet zeker of ik hiermee ga doorgaan.

Ideeën om meer waarheid te krijgen over mijn situatie: Meer praten met anderen bloggers. Meer posts schrijven. Meer aan marketing doen. Meer informatie opzoeken over manieren om geld te verdienen via een blog. Meer onderzoek doen naar andere opportuniteiten en hoeveel tijd het me zou kosten om hier op in te gaan.

Liefde: Bloggen maakt me gelukkig. Emails of reacties van lezers ontvangen maakt me ook heel erg blij. Ik kom ook in contact met andere bloggers die mij steunen of die ik kan steunen. Ik leer nieuwe, positieve mensen kennen die willen groeien.

Ideeën: Meer bloggen leidt tot meer reacties, emails en contacten. Sneller antwoorden op comments zorgt voor meer verbondenheid. Veel meer offline contact zoeken met andere bloggers of personen waar ik nu enkel online contact mee heb.

Kracht: Ik had al ontslag genomen om fulltime te kunnen bloggen en aan mezelf te werken, maar er is nog te weinig actie. Ik procrastineer teveel en stel dingen uit. Ik neem te weinig echte beslissingen.

Ideeën: Meer actie, meer focus, meer planning.

Oneness: Door te bloggen creëer ik waarde voor andere mensen. Ik accepteer mijn eigen tekortkomingen, werk eraan en probeer hierdoor anderen te inspireren om hetzelfde te doen. Door te groeien help ik anderen om te groeien. En dat helpt mij dan weer.

Ideeën: Meer van hetzelfde. Vooral veel meer bloggen. Mijn blog bekender maken om nog meer mensen te kunnen inspireren en te overtuigen om actie te nemen.

Autoriteit: Ik probeer te weinig en misluk niet genoeg. Ik leer te weinig dingen bij die een succes van mijn blog kunnen maken.

Ideeën: Meer proberen, meer leren, meer mislukken. Eindelijk eens een Facebook groep starten, zoals Toomas en Coach Jan dit al met succes hebben voorgedaan.

Moed: Ik heb al gekozen voor het pad waar mijn hart ligt: persoonlijke ontwikkeling, groeien en anderen helpen om te groeien. Het heeft lang geduurd voor ik deze stap durfde te zetten. Maar hier eindigt het niet. Ik vind het moeilijk om geld te vragen voor of geld te verdienen met de waarde die ik lever. Ik vind het ergens al arrogant om te denken dat ik waarde lever. En dan nog arroganter om er geld voor te vragen.

Ideeën: Durven om meer te geven. Durven om uiteindelijk op bepaalde manier geld te vragen voor de waarde die ik lever. Tenminste wat Google Ads toevoegen. Of een doneerknop.

Intelligentie: Deze vind ik altijd moeilijk om specifiek te beschrijven. Bloggen is een voor mij een combinatie van de bovenstaande zes principes. Ik kan mezelf zijn en kan mezelf creatief uiten via dit medium. Het helpt mij om te groeien en voegt waarde toe aan mijn leven. Het helpt mij om mij ultieme doel te verwezenlijken. Al voel ik dat dit niet de enige manier is. Maar het is wel een ideaal begin.

Ideeën: Meer doen! Nieuwe manieren bedenken meer mensen te helpen groeien. Uiteindelijk in de richting van coaching gaan en dit om te beginnen gratis doen. Videoblogs maken, interviews afnemen, boeken schrijven, speeches geven zijn allemaal mogelijkheden die de bovenstaande principes combineren.

Dit is eigenlijk veel meer dan ik wat ik tijdens die 10 minuten allemaal had opgeschreven. Ik heb nu ook meer tijd gehad om na te denken. Ook zijn er al een aantal dingen veranderd ten opzichte van vorige week. De vergevorderde activiteit van mijn kant uit zo goed als stopgezet. Ik procrastineer minder. Ik ging vandaag niet op Facebook kijken tot deze post af was. Dat is niet volledig gelukt, maar ik heb het tot enkele minuten kunnen beperken. Er staan zelfs nog 20 Facebookgerelateerde mails te wachten om door mij bekeken te worden. Sinds ik terug in België is Facebook nog veel interessanter geworden, vooral door de contacten met mijn nieuwe vrienden.

Hmmm.. als ik dit voor elk onderwerp van mijn leven doe, gaat het wel een extreem lange post worden. En ergens twijfel ik weer of iemand dit interessant vind of er iets aan heeft. Ik hoop van wel. Iemand? Ik in ieder geval toch.

Indien er interesse is, kan ik de toepassing van het Waarheid-Liefde-Kracht-model op andere aspecten van mijn leven ook neerschrijven. Indien niet, kan ik nog altijd doen. Maar nu even niet.

Op welke planeet leven wij?

Tijdens de eerste pauze van de dag kregen we allemaal een opdracht. Deze vond ik één van de twee beste van de hele workshop. We moesten allemaal naar buiten gaan en mensen benaderen om stomme dingen te vragen. Vragen zoals “Op welke planeet leven wij?” of “Welk jaar is het?”. Misschien vraag je je af wat voor nut dit heeft. Maar er zijn verschillende redenen om dit te doen.

Veel mensen zijn bang om andere mensen te benaderen of aan te spreken, uit vrees om afgewezen te worden. Door zo’n vragen te stellen zul je bijna gegarandeerd afgewezen worden. En daar is niks mis mee. Wat is er erg aan om afgewezen te worden? Je gaat er niet dood van. Dat leer je al snel door dit te doen. Maar het kan ook anders uitpakken. Je vreemde vraag kan het begin zijn van een heel interessant gesprek!

Zoals bij veel dingen is het resultaat is niet belangrijk. Het gaat erom dat jij het durft om eender wie te benaderen, ongeacht wat er daarna gebeurt. Hiervoor is er een bepaalde moed nodig. Het helpt je om angsten te overwinnen.

Het helpt zeker ook om achteraf mensen aan te spreken, op een ‘normale’ manier dan. Als je al de stomste vraag ter wereld aan iemand durft te stellen, dan wordt het heel wat makkelijker om een gewone vraag te stellen.

En er zijn wat stomme vragen gesteld. Wat dacht je van Darby die aan een agent vroeg of gokken wel legaal was in Las Vegas? Of iemand met een bril op zijn gezicht die vroeg waar zijn bril was? Iemand vroeg aan een man die bij een slotmachine zat of hij hem de weg naar de dichtstbijzijnde slotmachine kon zeggen. Iemand gaf gewoon een compliment over het rode t-shirt dat een oudere man droeg. Maar het was een groen t-shirt…

Je kunt je inbeelden dat er heel wat afgelachen werd tijdens en na deze oefening. Het was wel niet de bedoeling om andere mensen uit te lachen of belachelijk te maken. Iedereen bleef vriendelijk en bedankte voor eender welk antwoord, als er al een antwoord kwam.

Nog voor we aan de oefening begonnen, vond ik hem al fantastisch. Achteraf nog meer. Ik had het gevoel dat vanaf dat moment gewoonweg iedereen op eender welke moment over eender wat kon aanspreken. En dat is ook precies wat ik heb gedaan in de dagen erna.

Vanaf toen ben ik bv. als ik een lift binnenstapte waar mensen in zaten of als iemand mijn lift binnenstapte, consequent die personen beginnen aan te spreken. Dit om echt te proberen een (kortstondige) band te scheppen tussen die personen en mij. Soms gingen de deuren open, zag ik zes mensen en zei ik “Is dit de plezierlift?” Grappig als dan één iemand ja zegt en iemand anders nee. Of ik vroeg gewoon wat de mensen van plan waren, of ze al gegokt hadden, wat ze van Las Vegas vonden, enz…  Dit zou ik vroeger, of zelfs de dag daarvoor nooit gedaan hebben. Wie spreekt er nu mensen in de lift aan? Maar als je dit 30 keer na elkaar doet, krijg je de smaak te pakken. Eender wie die vanaf nu bij mij in de lift stapt, je bent gewaarschuwd.

Voor mij was dit in ieder geval een doorbraak.

Beste bewoners van Daanland

Het huiswerk van de dag was een speech aan jezelf gegeven. Het was de bedoeling om eerst even alle werkpagina’s na te kijken om daarna voor de spiegel te staan en een speech te geven aan de bewoners van planeet A (zie vorige post). Een speech over de uittocht naar planeet B. “To boldy go”, zoals ze in Star Trek zeggen. Omdat het weer een vrij korte nacht werd, gaf ik mijn speech de volgende ochtend. Die van mij was kort en ik weet ook niet meer precies wat ik heb gezegd, maar het had effect. Ik was vertrokken.

En voor de rest

Het was weer een hele interessante dag op gebied van eetexperimenten. Weer koos ik ervoor om tijdens de middag naar het Go Raw Cafe te gaan en ’s avonds werd het nog gekker: ik ging voor de eerste keer ooit naar een Indisch restaurant, iets dat ik de mijn hele leven toch had proberen te vermijden. Die ervaringen verdienen, zoals ik de vorige keer al zei, een eigen post.

Later op de avond ben ik met een groepje workshoppers naar Penn & Teller gaan kijken. Dit zijn twee op zijn zachtst gezegd nogal ongewone goochelaars/comedians die absoluut de moeite waard zijn om te gaan kijken. Koop wel niet de goedkoopste tickets, want dan zit je helemaal achteraan zoals wij. De show is dan nog altijd goed, maar betaal je net iets meer, dan geniet je er dubbel zoveel van. In ieder geval hadden we onze les hier wel geleerd.

Achteraf nog een foto met Teller (de stille van de twee) genomen. Ik vertelde hem dat het de slechtste show was die ik ooit had gezien. Hij keek even verbaasd maar toen zei ik dat dat een grapje was en dat ik de show eigenlijk heel goed vond. Waarop hij antwoordde: “Was dat soms ironie?”. Ik denk dat dat sarcasme van hem was.

Ik ging supergelukkig slapen, al was dat niet eenvoudig. Ik barstte nog van de energie. Tegelijkertijd vond ik het toen al jammer dat de dag erna de laatste zou zijn.

Maar gelukkig werd de derde dag de beste!

Gelijkaardige posts:

• De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – Dag 1 : De 7 kernprincipes van groei en meer!
• De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina dag 3 en verder: over liefdesstrategieën en nog veel meer!
• Karen Bells eerste videoblog: The Purpose of Life
• Flow, een nieuw Nederlandstalig forum over zelfontwikkeling
• 10 redenen waarom je niet op vrouwen of mannen durft af te stappen
• Een gedwongen verhuis: weerstand bieden of accepteren?

Tagged as: angst, autoriteit, Bloggen, carrière, eenheid, goede daden, groei, intelligentie, kracht, las vegas, Liefde, moed, penn & teller, steve pavlina, waarheid, werk, workshop, zelfontwikkeling