Gisteren kwam ik heel toevallig uit bij de eerste aflevering van ”Farm of Fussy Eaters” op de digitale zender Vitaliteit. In deze reality show komen acht mensen die last hebben van een selectieve eetstoornis twee weken op een boerderij samen om beter te leren eten.
Wat is een selectieve eetstoornis, ook wel (voedsel)neofobie of food neophobia genoemd? Wel, het komt er op neer dat je bang bent om bepaalde voedingsmiddelen te eten of dat je bang om nieuwe dingen te proberen. Dit is een normale fase bij veel kinderen, maar als dat dan niet doeltreffend wordt aangepakt, dan heb je hier als volwassene nog altijd last van. De één al wat meer dan de ander.
Bang zijn om bepaalde dingen te eten of te proberen is een perfecte omschrijving voor iets waar ik zelf al heel mijn leven last van heb. Van jongs af aan was ik een zogezegde moeilijke eter. Aardappelen (en vooral frieten), vlees en zoetigheden gingen nog, maar dingen zoals groenten, pasta en vis gingen er bij mij niet in. Mijn ouders deden hun best, maar ik was koppig, dus de situatie verbeterde er met de jaren niet echt op. Achteraf gezien was ik waarschijnlijk gewoon bang.
Memories…
Ik kan me levendig een paar situaties inbeelden die zeker niet hebben geholpen op dit gebied. Zo herinner ik me een schoolvakantie toen ik een jaar of zeven was. We kregen op een bepaalde middag frieten (ok) met iets vleesachtigs (ok) en … sla (help!) voorgeschoteld. Ik had nog nooit sla gegeten. Nog nooit geprobeerd zelfs. En ik weet niet meer of iemand mij had aangemoedigd om de sla te proberen, maar dat was in ieder geval wat ik had gedaan. Het resultaat was dat mijn volledige maaginhoud een paar seconden later op de vloer lag. Ik denk dat het bijna 15 jaar duurde voor ik terug een blaadje sla at. Zonder over te geven. 
Toen men op het vierde middelbaar besloot om met de hele klas een paar pizza’s te bestellen, brak het angstzweet me uit. Hier kon ik niet onderuit. Dan maar een pizza met salami. “Ik eet salami, dus als ik een pizza moet nemen, zal deze misschien wel meevallen”, dacht ik. Maar het viel tegen. Deze keer bleef het bij kokhalzen en werd ik van een grote vernedering gespaard. Ik zei gewoon dat de pizza niet lekker vond.
Een laatste voorval dat ik mij herinner was op de uitvindersbeurs Eureka. Toen was ik al 20. Ik zag in de verte een aantal taartjes en gebakjes staan en die zagen er interessant uit. Maar toen de makers ervan mij aanspraken, bleek het niet om gewone taartjes te gaan. Nee, dit waren garnaalcocktails en groentemixen in de vorm van zoete taartjes en gebakjes! Wat een nachtmerrie! Uiteraard werd mij een stukje aangeboden en ik durfde niet nee te zeggen. Gelukkig wist ik met de grootste moeite van de wereld de beursvloer schoon te houden. Het zou maar slechte reclame zijn.
Mijn zin om nieuwe dingen te proberen was toen helemaal verdwenen. Maar de laatste jaren besef ik dat ik niet zo kan verdergaan.
Sociale stress
Een selectieve eetstoornis brengt ook heel wat stress met zich mee. Zo probeer ik al jaren etentjes en alle andere sociale gelegenheden waar er gegeten wordt te vermijden. Vooral koude lunches zijn een hel voor mij. Als ik op voorhand weet dat ik iets zal kunnen eten, dan gaat het nog. Zo durf ik de meeste restaurants wel te bezoeken, vooral dankzij de alomtegenwoordige steak-frites.
Maar als het menu totaal onbekend is, zal ik altijd proberen om er onderuit te komen. Je komt dan niet sociaal over, maar dat neem je erbij. Ben ik toch verplicht om een onbekend menu te eten, dan maak ik mij dagen op voorhand al zorgen. Dit gebeurt wel niet zo vaak en de enkele keren dat dit voorviel, kwam er net iets op het bord dat ik voor het grootste gedeelte binnenkreeg.
Ik wil zelfs liever niet naar bepaalde landen (zoals Italië) reizen, uit angst dat ik er tien dagen alleen naar McDonalds en Kentucky Fried Chicken zal gaan. Dat is een vrij irrationele angst, want je kunt daar ook wel iets anders dan pasta eten. Maar het speelt wel mee.
Ook maak ik me vaak zorgen over wat andere mensen zeggen of denken als ze merken dat die berg groenten op mijn bord niet slinkt. Want dit zal iedereen opvallen, denk je dan. Meestal zegt niemand er iets van en een enkele opmerking pareer je met een grapje, maar de angst blijft. Je probeert dit probleem ook zo goed mogelijk te verbergen.
Ik dacht zelfs dat ik de enige of toch één van de enigen was die hier last van had, maar blijkbaar zijn er meer mensen. Een kleine geruststelling. 
The Farm of Fussy Eaters
Dit programma loopt nu dus op Vitaleit, de digitale themazender van Vitaya. Fussy eater kan je vertalen als moeilijke eter. De reeks is in maart van dit jaar ook al eens uitgezonden op Vitaya zelf. De eerste aflevering wordt nog een aantal keer herhaald, dus als je snel bent, kun je nog volgen. De deelnemers verblijven twee weken op een boerderij waar ze begeleiding krijgen van een psycholoog, een diëtiste en een chef-kok.
Er zitten uiteraard enkele extreme gevallen in dit programma. Zo is er meisje van 20 die nog nooit een groente heeft gegeten. Je zou dit niet zeggen als je haar ziet. De meeste deelnemers hebben ook totaal geen overgewicht. Eén andere jongen overleeft op boterhammen met pindakaas en kaas. En derde, jonge kerel eet niets anders dan frieten, nog niet eens vlees. Voor een buitenstaander is dit heel raar, maar ik kan me perfect inbeelden hoe ze zich voelen.
Ik blijf kijken en ben benieuwd hoe het met deelnemers zal vergaan. Een trailer van het programma kan je hier zien.
Meer info?
Over neofobie en selectieve eetstoornis is er bijna geen informatie te vinden in het Nederlands. Een uitzondering is een interessante blog van iemand die hierover schrijft. Hij lijkt ook al succes te boeken in het aanpakken van zijn eigen eetuitdaging. Verder vind je op http://www.fussy-eaters.com/ een Engelstalig forum met behulpzame leden en http://www.adultpickyeaters.co.uk/ is ook een goede site.
Tijd voor verandering
De laatste jaren besef ik dus dat dit geen houdbare situatie is. Ik wil beter en gezonder en eten. Heel af en toe, in een dapper moment, stop ik zelfs iets nieuws in mijn mond, met wisselend succes. Over wat ik wel en niet eet en wat ik nog wil eten ga ik nog veel meer schrijven in de toekomst. Voorlopig houd ik het erbij door te zeggen dat er verandering zal komen! Maar blijf met die bloemkool toch nog maar even uit mijn buurt.
Gelijkaardige posts:
- Meer over neofobie, selectieve eetstoornissen en wat ik eet of niet eet
- Zou jij dieren eten als ze kunnen praten?
- Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde
- Hoe Zeven Dagen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde: De Strijd Tegen Voedselneofobie
- Meer miniupdates. Vanaf nu!
- Smoothies (en vooral innocent smoothies)
Email deze post
Print deze post
{ 4 trackbacks }
{ 15 comments… read them below or voeg er één toe }
Hé Daan!
Goed dat je hier ook schrijft over food neophobia. En goed dat je mijn site gevonden hebt. Ik ga jouw blog ook ff in mijn rijtje linken zetten.
Herken zoveel in jouw verhaal. Kan de angst ahw gewoon meevoelen.
Net zoals je zegt, zijn er weinig Nederlandse sites over dit probleem. Daarom ben ik een aantal maanden terug met mijn blog begonnen. Gewoon uit ergernis dat er niets was.Goh! Ben eigenlijk helemaal blij dat er nu in ieder geval nog iemand is zoals ik.
spiritus
Ik ben er zeker van dat er veel mensen deze uitdaging hebben, Spiritus. Langzaamaan zullen we elkaar vinden.
Heb jij al eens op het VEN-forum gekeken? (Ik hoop dat het goed gaat met de link..) Misschien zou je daar ook steun kunnen vinden voor het aanpakken van je eetstoornis. Zit er zelf ook en heb er veel aan.
groet,
spiritus
Dat met die link ging dus even niet goed… Poging 2:
VEN-forum
Gelukt!
Het is inderdaad een interessant forum met veel behulpzame mensen. Als ik vragen heb, zal ik er zeker naartoe gaan.
Misschien moet je daar die vraag eens stellen die je mij stelde op mijn website.
Over raw foodism, weet je wel?
spiritus
Ik heb zo’n gevoel dat ik al weet wat de reacties zullen zijn.
Maar omdat ik zelf nog niet goed genoeg geïnformeerd ben om deel te nemen aan de daaropvolgende discussie, ga ik zelf nog even wachten met daar de vraag te stellen. Ik wou gewoon even weten wat jouw reactie was.
Ik maakte ook maar een geintje. Als ik jou was zou ik het ook niet vragen daar.
spiritus
Hé Daan!
Goed weekend gehad?
Heb je verteld toch over dat forum over eetstoornis bij de KRO? http://paspoort.kro.nl/forums/593/ShowForum.aspx
Ze gaan een nieuwe serie maken over eetstoornissen. Heb me opgegeven en nog iemand met wie ik op het forum in gesprek ben. We willen aandacht vragen voor voedsel neofobie. Doe je mee?
spiritus
Ik heb jullie gesprekken op het forum gelezen, heel interessant allemaal! Ik ga zeker ook iets posten, maar me opgeven voor een serie zie ik me niet onmiddellijk doen. Jullie hebben ook wel getwijfeld, zag ik. Misschien kan ik wachten tot ze in België een programma erover maken?
Hallo Daan en spiritus,
Heb beide reacties van jullie al gelezen en ben eigenlijk wel “blij” dat ik dit gevonden heb.
Ik herken me namelijk heel goed in wat jullie allemaal schrijven. En heb dit probleem ook al jaren en dringend tijd dit te veranderen. Ik hoop met jullie in contact te komen zodat we elkaar en onze omgeving heel wat kunnen helpen.
Eventueel via persoonlijke mail zelfs of verder contact, ik weet ook hoe moeilijk het is om hiermee te leven. Ondertussen volg ik jullie reacties en zal ik alle links wa bestuderen en natuurlijk nieuwe dingen proberen te eten.
Tot snel
Foozer
Hoi Foozer!
Leuk weer een lotgenoot te mogen ontmoeten.
Kom es langs op m’n weblog. Bij ‘blogroll’(rechtsboven op deze site) staat ie bovenaan.
Kunnen we een beetje verder kletsen.
spiritus
Inderdaad, altijd fijn om te merken dat er collega-neofoben zijn! Ik begin te denken dat er nog tientallen (honderden? duizenden?) mensen hetzelfde probleem hebben. Ik zie al een Vereniging Van Neofoben voor me. En we gaan hem waarschijnlijk starten. Dat worden interessant diners.
Je hebt in ieder geval al de eerste stap gezet, Foozer! Way to go!
Ik ben natuurlijk benieuwd wat jij (niet) eet, Foozer. Misschien kun je ook een blog starten? Maar een reactie is al goed
Al vele jaren heb ik het “probleem”van het niet durven proeven…
en vanavond had ik het daar weer met iemand over…er werden grapjes gemaakt en er werd gemeld dat hij er nog nooit van gehoord had .en hij maakte de opmerking:is er geen forum over..en zo ging ik op zoek…En zo kwam ik op dit forum..en wat een herkenning!!!…….wist niet eens dat er een naam voor was!…… ik leef hier al mijn hele leven eigenlijk mee… en ach ik weet het goed te verbloemen…kies voor het veilige als het om eten gaat….
maar sinds 2 mnd probeer ik er iets aan te doen…het kst best wel moeite…en heb inmiddels wat nieuwe produkten geprobeert…en eerlijk is eerlijk uiteindelijk viel het de meeste keren ook wel mee!
maar heb nog wel een weg te gaan…..Ik doe mijn best!!
Nog een lotgenoot!
Het valt echt op dat iedereen die dit heeft denkt dat hij of zij de enige is. Maar dat is nu gedaan! Het hek is van de dam en niemand hoeft zich meer te schamen!
Ik heb je reacties op het KRO-forum ook gelezen, echt goed dat je dingen aan het proberen bent! Hoe meer we proberen, hoe makkelijker het wordt. Want de dingen zijn idd meestal niet zo erg als we ons inbeelden. We komen er nog wel!