Net de blog van Spiritus over voedselneofobie volledig doorgelezen. Spiritus is een collega-neofobe die enkele maanden geleden de eerste Nederlandstalige blog over neofobie of voedselneofobie startte. Want neofobie betekent eigenlijk precies angst voor nieuwe dingen in het algemeen. Al gaat het dan meestal over voedsel.
Dan heb je nog selectieve eetstoornis of selective eating disorder. Dan eet je bepaalde voedselgroepen gewoon helemaal niet. Maar telt dat wel als je de voedselgroepen nooit hebt geprobeerd? In ieder geval klinkt alles beter dan moeilijke eter. Want ik vind eten vrij makkelijk. Zolang het maar dingen zijn die ik durf te eten. 
Het probleem met labels
Ik vind wel dat ik moet oppassen met deze labels. Aan de ene kant is het heel fijn om te weten dat ik niet de de enige ben. Dat er nog volwassenen zijn die bang zijn voor bepaalde voedselgroepen of voedingsmiddelen. Want je denkt al snel dat er niemand anders is zoals jij. Ok, iedereen heeft wel iets dat hij of zij niet lekker vindt, maar meestal hebben ze het dan wel geprobeerd. Ik ga er gewoon van uit dat dingen niet lekker zijn omdat ze een bepaald kleur of geur hebben. Ik denk ook zal dat ik zal kokhalzen of zelfs overgeven als ik zo’n dingen probeer, vooral omdat dit vroeger een aantal keer is gebeurd, zoals je in mijn vorige post kon lezen. Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.
Aan de andere kant wil ik me niet teveel identificeren met het label van neofobie of selectieve eetstoornis. Als ik teveel ga denken dat ik iets heb of iets ben, dan gaat het misschien nog moeilijker worden om er iets aan te doen. Dan kan ik dit als excuus gebruiken. Het lijkt me wel al beter dan altijd “Dat lust ik niet” te moeten zeggen. Dat deed ik vroeger. Maar dat klopt dan weer niet, omdat ik de dingen die ik niet lust meestal nooit heb geprobeerd. De laatste maanden was ik al iets verder gekomen en heb zelfs een paar keer gezegd dat ik bang was om iets te eten. Dat was veel juister. Maar neofobie dekt de lading nog preciezer. Dan zal ik mezelf maar een herstellende neofoob noemen.
Het label verhindert Spiritus in ieder geval niet om haar eetprobleem grondig aan te pakken. Dat is mooi om te zien en ik put er ook inspiratie uit. Ze is zelfs vegetarisch en dat is ook één van mijn langetermijndoelen. Momenteel experimenteert ze met vleesvervangers zoals quorn. Daar ben ik zelf nog niet aan toe, al is dit maar een kwestie van tijd.
Wat eet ik?
Ik vind niet dat ik een extreme selectieve eetstoornis heb. Toch niet als je me vergelijkt met mensen die nog nooit groenten of fruit hebben gegeten. Want er is eigenlijk best veel dat ik wel eet. Een lijstje:
Aardappelen: Enkel gekookt of gebakken en droog, dus zonder enige vorm van saus. Frieten en kroketten eet ik massaal, vooral frieten. Bijna elke dag eigenlijk. Ik ben opgegroeid in een frituur, dat heeft er misschien iets mee te maken. En toch nog ondergewicht hebben, je moet het maar doen.
Rijst: Alle soorten rijst zijn goed, maar ook weer zonder saus.
Fruit: Appels, peren (niet zo’n favoriet), aardbeien, bessen (frambozen en braambessen zijn verrukkelijk!), bananen, kiwi’s, perziken, sinaasappelen (iets moeilijker, omwille van de witte velletjes), druiven.
Groenten: Wortelen en erwten. Wel enkel kleine worteltjes, zoals die uit glazen potten. En enkel gekookt, met wat suiker erbij. Sperziebonen gaan nog net. Sla is moeilijker. Ik hou niet van krokante sla. Of het krokante gedeelte van sla. Veldsla vind ik dan weer fantastisch, omdat hier geen krokant gedeelte inzit.
Vlees: Gaat meestal wel. Als het van een koe, varken, kip of kalkoen komt, dan eet ik het waarschijnlijk. Favoriet: kip. Ik zie me nog een pollotariër worden. Dat is iemand die geen vlees eet, met uitzondering van kip.
Pasta: Een speciaal geval. Eet ik bijna niet, met uitzondering van spaghetti carbonara (met spek) op mijn manier. Dat betekent véél spek en extreem weinig saus. Zo weinig dat je ze bijna niet ziet. De pasta mag er wel naar smaken. Maar daar houdt het dan ook op. Zonder spekjes vind spaghetti veel minder interessant, geen spaghetti bolognaise voor mij dus. Maar met spekjes is dit één van mijn favoriete gerechten. Beetje gek.
Vis: Enkel sardines en zalm. Maar ongelooflijk graag, allebei.
Ontbijtdingen: Brood is ok (liefst bruin of zwart brood), maar meestal eet ik van die Zweedse knäckebröd/krisprolls-achtige toestanden. De volkoren variant zelfs! Dat is vrij gezond, dus daar ben ik blij mee. Confituur gaat ook wel, al eet ik meestal enkel aardbeienjam.
Noten: Pecannoten, okkernoten, macadamianoten, paranoten (ook wel brazilnoten genoemd), pinda’s. Gezond en heerlijk!
Varia: Appelmoes (zonder stukken, appelmousseline dus), eieren (roerei of het eiwit van een spiegelei), soep (zolang ze heet is, eet ik bijna alle soorten soep – als er stukjes inzitten dan eet ik wel enkel het vloeibare gedeelte – favoriet: tomatensoep), sauzen (mayonaise, ketchup (liefst curryketchup), peper-/champignonroomsaus, maar altijd in zeer beperkte hoeveelheden en gescheiden van andere etenswaren), flensjes. De meeste zoete dingen. Of ongezonde dingen zoals chips en koekjes.
Als ik het zo beschouw, is dit nog een vrij uitgebreide lijst. Vroeger was deze lijst een stuk kleiner. Maar langzaamaan komt er meer bij. Bessen, noten en knäckebröd zijn recente toevoegingen.
Wat eet ik niet?
Alles dat niet in de bovenstaande lijst staat.
Dus onder andere:
Kaas: Geen enkele soort. Geen sneetjes, niet geraspt, geen smeerkaas, niet in pizza. Als er kaas in zit, ben ik uit. Buiten een enkele keer pizza heb ik nog nooit kaas geprobeerd, trouwens.
Andere zuivel: Geen melk of dingen die gemaakt worden door toevoeging van veel melk (en er ook zo uitzien). Ook niet zo’n fan van boter. Dat gebruik ik gewoon niet. Maar het lijkt me ook niet zo gezond, dus ik vind niet dat ik iets mis.
Groenten: Alles behalve wortelen, erwten, sperzieboontjes en niet-krokante sla. Veel ruimte om te groeien dus.
Vlees: Geen konijn (te lieve dieren – zeer hypocriet, want kippen en koeien zijn ook lief) – ook geen paard of andere exotische dieren. Ik vind dat ik al genoeg vlees eet, dus ik heb niet de behoefte om nog een paar extra dieren op mijn menu te zetten. Ook geen koud vlees, behalve salami.
Pasta: Alles behalve spaghetti carbonara à la Daan.
Vis: Alles behalve sardines en zalm.
Staat iets niet in één van deze twee lijsten, dan eet ik het waarschijnlijk niet. Of heb ik het nog nooit gegeten. Twijfel je, stel me dan een vraag in de reacties. 
Extra moeilijkheden
Ik heb het ook niet zo op mixgerechten. Ik bedoel dan gerechten waarbij verschillende ingrediënten gebruikt worden om één ‘iets’ te maken. Dingen zoals lasagne of gratins bijvoorbeeld. Met sauzen heb ik het ook moeilijk. Ik kan gigantische stukken kip of zalm eten, maar kap er een ‘vreemd’ sausje over, en het angstzweet komt op. Als eten niet klaargemaakt is op de manier waarop ik het gewoon ben, is het opeten meestal een uitdaging. Liefst heb ik al mijn eten ook gescheiden. Dat sluit wokken al uit. En de meeste gerechten in restaurants. Die zien er altijd buitenaards uit.
Qua restaurantkeuze ben ik sowieso al vrij beperkt. Ik had al gezegd in de meeste restaurants gelukkig een steak (of kipbrochette) kan nemen. Maar Italiaanse restaurants zijn uitgesloten. Aan Chinees durf ik nog niet eens te denken. Griekse restaurants zijn wel top. Al neem ik dan altijd sardines als voorgerecht, als hoofdgerecht vlees (souvlaki’s, kefte (gehaktballetjes) of Griekse worstjes plus frieten.
Gezond eten
Met enkel het voedsel uit de lijst van dingen ik wel ik eet, kan ik al gezond eten. Als ontbijt bijvoorbeeld knäckebrod met jam, of noten met fruit. En hoofdgerechten zoals rijst met kip of zalm. Of gekookte aardappelen met vlees, appelmoes plus wortelen en erwten. En tussendoortjes zoals sardines, fruit en nog meer noten.
Toch eet ik momenteel nog niet gezond. Ik eet teveel gefrituurd voedsel, teveel gebakken dingen en teveel chips en andere ongezonde snacks. Waarom? Misschien uit gewoonte, misschien uit gemakzucht. Misschien omdat ongezonde, vetrijke voeding ook verslavend is?
Ik wil vooral gezond eten. En langzaamaan nieuwe nieuwe dingen toevoegen aan mijn menu. Hoe bang ik daarvoor ook ben.
Gisteren ging ik met mijn vriendin even iets drinken in een tapasbar. De meeste tapas zou ik nooit durven te bestellen, maar er zijn twee uitzonderingen: patatas bravas (gebakken aardappeltjes met tomatensaus) en sardines. We gingen er niet echt om te eten, maar toch die twee besteld. Gelukkig waren de meeste aardappeltjes niet bedekt met tomatensaus. Ik ben kleine sardientjes in Griekse restaurants gewoon, maar deze waren gigantisch groot. Ze leken wel gemuteerd te zijn, maar waren toch overheerlijk. Minioverwinning. Op het einde doopte ik zelfs een aardappeltje (beperkt) in de tomatensaus. De saus smaakte een beetje naar tomatenketchup. Dat viel nog mee. Iets grotere minioverwinning.
Er zullen er nog veel volgen, ik houd jullie op de hoogte!
(edit: Na mijn bezoek aan Las Vegas begin oktober 2009 is er heel veel veranderd. Dat kan je hier lezen)
Gelijkaardige posts:
- Waarom ben ik met deze blog begonnen?
- Smoothies (en vooral innocent smoothies)
- Zou jij dieren eten als ze kunnen praten?
- Selectieve eetstoornis of neofobie
- Hoe Zeven Dagen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde: De Strijd Tegen Voedselneofobie
- Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde
Email deze post
Print deze post
Previous post: Selectieve eetstoornis of neofobie
Next post: Waarom veel doelen en genoeg tijd om ze te bereiken soms verlammend werkt.
{ 2 trackbacks }
{ 15 comments… read them below or voeg er één toe }
Ik geloof dat je een echte neofoob bent, Daan.
Mooi om eens jouw lijst te lezen van wat je wel/niet durft/kunt eten.
En nu? Hoe ga je verder?
Zelf probeer ik ongeveer 2x per week iets ‘nieuws’ te eten. De ene keer heb ik meer moed dan de andere keer.
Mocht je er daadwerkelijk mee aan de slag gaan, dan heb ik nog wel een leuke uitdaging voor je.
spiritus
Hoe ik nu verder ga? Dat is een goede vraag. Tot nu toe probeer ik alleen iets nieuws als het toevallig op mijn pad komt. Ik heb dus nooit echt bewust iets nieuws gemaakt of geprobeerd. Ik denk dat dat de volgende stap is.
Ik denk dat ik het beste een lijstje kan maken van dingen die ik eerst wil proberen. Dat zet ik op de to do-lijst. Maar met 1x per week zou ik al heel blij zijn.
Ik ben wel heel benieuwd naar je uitdaging. Ik beloof niks, maar laat maar komen!
Mijn uitdaging aan jou heb ik eigenlijk onder je andere blogje gezet. Maar wil het hier nog wel een keer herhalen. Had nl. niet gezien dat je geantwoord had..
Omdat je nu wel wilt gaan experimenteren neem ik aan dat je daar misschien wat steun in zou willen ontvangen (?) Zelf heb ik veel steun aan het VEN-forum Ik weet niet of je daar ook op gekeken hebt? Maar misschien is het een idee.
Ik heb daar een zgn. eetdagboek (gewoon onder de naam Spiritus). Misschien ook iets voor jou?
spiritus
Daar heb ik nu al geantwoord, maar een onbeantwoorde reactie, dat ziet er niet zo mooi uit. Dus hier nog een reactie.
Het is inderdaad een goed forum met vriendelijke mensen die steun kunnen geven. Niet direct veel mensen die hetzelfde probleem als wij hebben, maar iedereen is behulpzaam, dus daar kunnen we wel iets aan hebben.
Nu ben ik wel vrij eigenwijs en denk ik het wel op mijn eentje te kunnen doen, geïnspireerd door mensen zoals jij. Aan een eetdagboek ga ik dus nog niet onmiddellijk beginnen, maar het is wel een interessant idee. Ik denk er nog verder over na.
Is oké. Neem je tijd.
Zal ik je dan nu eens een echt uitdaging geven?
Ik zag in je lijst dat je in ieder geval wel wortels en erwten lust, maar weer geen dingen die doorelkaar zitten. Wortels en erwten laten zich prima combineren. Misschien eens proberen om ze samen te eten. Groen en oranje is een mooie kleurencombinatie.
Ik lustte het vroeger ook niet door elkaar, maar vind het nu wel heel lekker.
spiritus
Ok, wortelen en erwten zijn dan weer een uitzondering.
Die eet ik meestal altijd samen. Ik kan me ze bijna niet los van elkaar voorstellen. 
Een andere uitdaging misschien?
Dus je wilt wel uitgedaagd worden?
Hoe zit het met komkommer? Zou je dat aandurven?
Hoef je niet te koken en kun je evt. combineren met sla.
spiritus
Hoi Daan!
Even ter info. Vanavond een programma over anorexia op tv. Info vind je hier.
http://www.pers.kro.nl/index.lasso?m=pers&p=detail&date=20090715&item=4304
Er is ook een forum geopend waar op je ook terecht kunt met vragen/topics over andere eetstoornissen. Ik heb er net iets geplaatst over voedsel neofobie (ja, de Nederlandse term maar gebruikt).
Wilde je hier even van op de hoogte brengen.
spiritus
Bedankt voor de tip, Spiritus! Ik heb niet echt een anorexiaprobleem (ik wil verdikken
) maar het is altijd wel interessant om te zien. Ik neem het zeker op.
Over de komkommer. Ik heb daar misschien ooit een hapje van genomen, maar ik herinner het me niet goed. Misschien proberen te verdringen?
Ik zet het in ieder geval op de eerste plaats van de lijst te-proberen-dingen. Spannend!
Ik volg je blogje nu al een tijdje en op dit bericht wilde ik toch even reageren. Naar wat ik begrijp zijn mensen met een neofobie eigenlijk gewoon “fuzzy eaters”. Zo eentje was ik vroeger ook. Geloof me, het ging niet alleen over tomaten die ik niet lustte. Nee, het ging vrij ver. Ik had ook heel erg veel schrik om nieuwe dingen te proberen. Dus als er iets gevierd werd en we ging op restaurant, dan bestelde ik steevast een biefstuk met friet. Kaas at ik niet, in welke vorm dan ook, soepen vond ik verschrikkelijk, van alle mogelijke kolen kreeg ik kokhalsingen als ik ze zelfs maar rook, fruit was bijna volledig uit den boze buiten appels,…
Ik denk dat mijn ouders hebben afgezien met mij, maar tegelijk stimuleerden ze me niet om nieuwe dingen te proberen. Iedere week hadden we hetzelfde schema: maandag aten we aardappelen met bonen of erwtjes en vlees, dinsdag spaghetti (ook zonder saus voor mij) en gehaktballetje (later quorn), woensdag puree or rijst met een groenteburger en appelmoes (ook mouselline voor mij), donderdag frietjes met een tomaat gevuld met garnalen or tonijn (de tomaat werd mij niet geserveerd, enkel de inhoud), vrijdag was het een makkelijke dag voor mijn ouders, pizza dag, maar ik at geen kaas én geen tomaten, dus ook geen pizza, dus maakten ze me pasta met hardgekookte eieren klaar (yup, rare combo, maar ik at dat teminste), zaterdag was het rijst met gehaktballetjes en zondag waren het frietjes of kroketten met fishsticks. Iedere week opnieuw. Heel af en toe werd er wat variatie ingebracht. Zij kookten trouwens andere gerechten voor zichzelf. Gerechten met iets meer variatie, maar het bleef echter ook beperkt.
Maar toen spreidde ik mijn vleugels en liet ik tijdelijk het ouderlijke huis achter mij. Ik trok een jaar naar het buitenland om daar bij een gastgezin te gaan wonen. Een andere cultuur betekent ook een andere eetgewoonte. Ik ben daar naartoe gegaan met een open geest. “Ik proef gewoon alles wat mijn weg kruist,” dacht ik en dat deed ik uiteindelijk ook. Ik nam een hapje van alles wat ik voorgeschoteld kreeg zelfs haai, schapenkloten en vieze, naar azijn stinkende gerookte vis (echt degoutant). Eén ding heb ik geweigerd en dat was walvis, omdat ik dat gewoon niet over mijn hart kreeg. Als ik dat eerste hapje niet ok vond, dan gaf ik het op. Dan zei ik “nee, die lijkt me toch niets voor mij,”. Als ik het ok vond, maar niet schitterend, nam ik een tweede hapje, een derde en een vierde. Meestal begon ik de smaak dan wel te waarderen. En er waren ook dingen waar ik vanaf de eerste tel aan verslingerd was. Pizza bijvoorbeeld. Wie had dat ooit gedacht. Ik in ieder geval niet.
Ik kwam terug bij mijn ouders en die geloofden hun ogen niet. Ik at hun gerechten mee, vroeg achter saus bij mijn spaghetti en op restaurant bestelde ik allerhande gerechten, meestal wel met kip er in. Later woonde ik opnieuw bij een gastgezin, opnieuw in het buitenland en opnieuw leerde ik verschillende nieuwe smaken kennen. En nu nog steeds als er een nieuw gerecht mijn pad kruis, dan haal ik effe diep adem en dan probeer ik het. Onlangs at ik witloof in kasteelbier met daarbij blinde vinken. Witloof is niet mijn favoriete groente, ik vind de smaak van bier walgelijk en té veel rood vlees zegt me absoluut niets. Dus dat gerecht had niet meteen een “waw, dit gaat lekker zijn,” factor voor mij, maar ik probeerde het, at mijn bord leeg en vond het ok. Niet overheerlijk, maar ok. Als maaltijd was het geslaagd.
Tegenwoordig woon ik alleen en moet ik dus voor mezelf koken. Ik experimenteer graag met eten en met smaken. Sommige dingen eet ik nog steeds niet, bijvoorbeeld alle soorten kolen (bloemkool, witte kool, rode kool,…). Daar moet ik nog steeds van kokhalsen als ik ze zelfs maar ruik. Ook bonen, en dan vooral van die dikke rooie bonen die je wel eens bij de Mexicaan in je eten terug vindt, moet ik echt niet hebben. Bij mijn vriend thuis heb ik ook vele nieuwe dingen leren kennen zoals knolselder en venkel, allebei overheerlijk. Ik wist zelfs niet van het bestaan van die groentes voordien. Ook op fruit ben ik tegenwoordig verzot. Ik gooi van alles in mijn blender, giet er wat melk bij, misschien wat honing en tadaa… een overheerlijke smoothie.
Dit om maar te zeggen dat er je een zeer fijne toekomst te wachten staat eens je je, langzaam maar zeker, over deze fobie zet.
En dan nog even dit: ik vind ananas zeer toegankelijk voedsel plus het is zeer gezond als je het vers koopt.
Ik wil wel ff reageren op jou, Maneschijn.
Super dat je er bijna helemaal vanaf bent. Daan staat nog aan het begin (als ik dat zo mag zeggen) en ik zit ergens middenin dat proces. Maar geloof zeker dat ik er vanaf kan komen als ik maar gewoon door ga met experimenteren met nieuwe dingen.
En wat die ananas betreft. Heb laatst voor het eerst in mijn leven een ananas gekocht. Voorheen altijd uit blik. Maar zo’n verse ananas ruikt zó lekker en smaakt heerlijk!
Misschien op je to-do lijstje zetten, Daan?
spiritus
Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie, Maneschijn! Het was ook heel fijn om je inspirende verhaal te kunnen lezen. Er is nog hoop voor ons!
Ananas was eingelijk een fruitsoort die ik vergeten ben op mijn eetlijst te plaatsen. Niet dat het al lang eet, maar de laatste maanden had ik het wel een paar keer geprobeerd. De verse variant dan, want die uit blik is er bijna niet mee te vergelijken. Ik ben het zeker met jullie eens, ananas is heerlijk, fris en uiteraard supergezond.
Ik zou zelf zeggen dat ik op een kwart sta in het proces.
Vroeger probeerd ik echt nooit nieuwe dingen, nu zit al aan heel soms. 
Ik zie ook je ook met een blog bent begonnen, Maneschijn! En je bespreekt al onmiddellijk een fantastisch goed boek! Ik kijk uit naar meer!
Dapper van je Daan, om een happie komkommer te proberen. Las het op het KRO-forum.
Vlieg af en toe even langs om te kijken of je misschien nog iets nieuws over je eetstoornis geschreven hebt, maar zie dat je op dit moment meer met andere zaken bezig bent. Nou ja, ik houd je weblog wel in de gaten.
Ik ben er inderdaad niet zo intensief mee bezig als jij, maar ik ga er absoluut nog over schrijven. Er zijn zoveel dingen waar ik mee bezig wil zijn en waarover ik wil schrijven dat het vaak moeilijk kiezen. En vaak schrijf ik dan ook niks, maar dat is iets anders. Er komt zeker wel nog meer hierover!