Dertig dagen stoppen met weed roken: succes!

Inderdaad, beste internet. Je leest het goed. Ik heb eergisteren de 30 dagen trial om niet meer te blowen succesvol afgerond. Gisteren was zelfs de 31e dag. Daarmee is dit ook de langste periode op zo’n negen à tien jaar tijd. Een hoeraatje mag er wel af!

Wat nu?

Er zijn nog een aantal dingen ik me afvraag. Zal ik in de toekomst nooit meer wiet roken? Waarom zou ik ooit nog blowen? Is er wel een goede reden om cannabis te gebruiken? Ik kan er eigenlijk geen enkele bedenken. Maar toch blijf ik eraan denken om terug een joint op te steken. En om dat te rationaliseren kan ik dan wel weer een een heel aantal slechte redenen bedenken.

Ik wil mijn dertig cannabisloze dagen vieren met een joint. Helemaal verkeerd. Zo zie ik marihuana als een beloning. Terwijl het niet blowen op zich al een beloning is. Ik kan mezelf ook op veel andere manieren belonen. Het is gek, maar toch denk ik dit soms.

Het is weer lang geleden. Hangt er vanaf hoe je ‘lang’ definieert. Is lang een maand, drie maanden, een jaar? En maakt dat wel uit? Als je echt iets niet wilt, dan denk je dit niet. Ik ben bijvoorbeeld al meer dan een jaar (voor de tweede keer) gestopt met het roken van sigaretten. Sindsdien heb er ik geen meer opgestoken. Dat zal ook zo blijven. Ik denk nooit: “Hmm, het is weer lang geleden dat ik een sigaret heb opgestoken, tijd voor een nieuw pakje!” Integendeel. Ik probeer zelfs al een tijdje offline andere rokers aan te zetten om te stoppen met roken. Vaak met succes trouwens, meer daarover later.

Het is een test om te zien of ik terug in mijn oude gewoonte herval. Als ik zou gematigd wil blijven blowen, dan kan ik hier wel voor inkomen. Maar wil ik dit wel? Ik moet mezelf niks wijsmaken. Als er geen goede reden is om af en toe te blowen, dan kan er ik beter voorgoed mee stoppen.

Voorgoed stoppen met blowen

Nooit meer weed roken is toch net iets anders als dertig dagen niet meer blowen. Dat laatste lijkt net iets makkelijker. Toch vermoed ik dat nooit meer blowen toch wel de toekomst zal zijn. Het is gewoon een kwestie van dit als doel te stellen en dan een plan uit te werken om dit doel te bereiken.

Meer hierover de komende dagen en weken.

Dag moeder en vader!

Een kleine shout-out aan mijn ouders, die sinds kort ook gezellig aan het meelezen zijn. Dat wist ik eigenlijk niet, maar gisteren had ik dit via via gehoord. Toen ik mijn moeder ermee confronteerde, deed ze eerst alsof ze van niks wist. Ze schaamde zich ook een beetje. Wat zal de familie nu niet allemaal denken? Dat had ik wel verwacht. Persoonlijk kan ik me enkel inbeelden dat ze positieve dingen denken. Is dat niet het geval, dan is dat voor mij ook goed. Ik heb geen last van wat andere mensen denken.

Dus weer twee personen geschrapt van de lijst met mensen-van-wie-ik-liever-niet-wou-dat-ze-nu-al-over-deze-blog-afwisten. Blijven nog over: mijn coolste jongere neefje en een aantal medeleden van Toastmasters. Misschien tijd om hier eens een speech over te houden.

Als er nog familieleden deze blog volgen, dan is dit het moment om jullie kenbaar te maken.