Het is eruit! Stoppen met blowen

Tot zover mijn grootste schaamte.

Ik was 7 jaar verslaafd aan marihuana en kon het nog vrij goed verbergen ook. Ik denk dat veel mensen een wenkbrauw of twee zullen optrekken bij het lezen van deze posts. Ik deed deze onthulling de laatste tijd wel vaker aan mensen die ik al een tijdje kende. Ik wou me niet meer schamen. Daarna begon ik dit te vertellen aan mensen die ik nog niet zo lang kende. Nooit kreeg ik slechte reacties. Dan de maar de ultieme stap, het internet. Weg met de schaamte! Ik ben ook niet bang voor negatieve reacties. Wie hierdoor niet meer mij wil omgaan of praten was waarschijnlijk ook nooit een echte vriend.

Verslaafd zijn aan weed is niet fijn. Je hebt altijd een bepaalde drang, waardoor je zin hebt om te roken. Je hebt niet echt een reden nodig, je hebt gewoon zin. Om dat voor jezelf goed te praten, verzin je wel iets. Je wordt daar na een tijd heel goed in. De negatieve kanten neem je erbij. Vreemd toch, want het zijn er wel een aantal. Zo kost het veel geld en is het slecht voor je lichaam. Je wordt er suf, vergeetachtig en na een tijdje paranoïde van. En dat zijn maar enkele nadelen. Ik kan eigenlijk geen voordeel meer noemen. Ok, je wordt er rustiger van. Maar dat was de laatste tijd maar tijdelijk bij mij. Ik begon me eigenlijk steeds meer zorgen te maken over dingen waarover ik me voor het blowen geen zorgen maakte. Op die manier krijg ik twee verschillende gedachtegangen. En uiteindelijk weet je zelf niet meer wat je moet denken.

Daarom, en om nog vele andere redenen, stop ik ermee.

Dag één is half om en gaat alles goed. Af en toe sluipt de gedachte om toch terug te blowen even in mijn hoofd, maar ik kan ik hem er snel terug uitjagen.

Er is nog zoveel meer dat ik wil schrijven, maar ik ben eigenlijk al niet tevreden over wat ik in deze post al heb geschreven. Ook niet over de vorige stukjes trouwens. Ik blijf altijd denken aan dingen die beter konden. Dat is het perfectionisme dan weer. Maar deze keer heb je mij niet! Ik zet dit gewoon nu online!

Take that, Mr Perfectionism!